Tibetan
་གཞུག་པ་སོགས་གཙོ་བོར་མི་སྤྱོད་དེ། དགོས་པའི་ དབང་གིས་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་རེ་རེ་ཙམ་ནི་མ་གཏོགས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ལུས་ལ་ 3-27 དམིགས་ནས་དག་སྣང་ལྷའི་རྣམ་པ་དམིགས་པས་སྒོམ་པ་དང་། རྫོགས་རིམ་གྱི་སྐབས་ལུས་ སྟོང་གཟུགས་དང་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བར་སྒྲུབ་པ་སོགས་གཞི་དུས་ལུས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་ཕྱེད་ ཙམ་རྣམ་པ་མཐུན་ཏེ། བསྐྱེད་རིམ་ལ་ཞལ་ཕྱག་གཞལ་མེད་ཁང་སོགས་གནས་དང་ལུས་ ཀྱི་རྣམ་པར་མཚུངས་པ་དང་། རྫོགས་རིམ་ལ་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་འཆར་བ་ དང་། བདེ་བ་ལུས་དང་མཉམ་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱེད་ཙམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཆ་ནས་རྣམ་པ་ འགལ་ཏེ། བསྐྱེད་རིམ་ལ་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་འགལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་དང་། རྫོགས་རིམ་ལ་རྡུལ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་འགལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། འགྱུར་བའི་རྣམ་ པ་དང་འགལ་བའི་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་། རྣམ་པ་འགལ་བ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་ པའི་ཐ་སྙད་མཛད་དེ། དེ་དང་རྣམ་པ་འགལ་བར་གྱུར་པའི་ཡིད། །ཅེས་དང་། གང་ཞིག་ གང་དང་མི་མཐུན་པ་དག་ཏུ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་རྣམ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་གཞི་ སྤོང་བར་མི་འགྱུར་རམ་སྙམ་ན། གཞིའི་ཆོས་ལ་སྤོང་སེམས་དང་མི་མཐུན་པར་འཛིན་པ་ མེད་དེ། གཞིའི་ཆོས་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་གཏད་བྱས་ནས་དེ་དག་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་ པའི་ཕྱིར། གཞི་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དབུལ་པོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་ཕྲལ་ནས་ མི་དབུལ་པོ་མེད་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་གྱི། དབུལ་པོ་ལ་ནོར་དང་ཡོ་བྱད་མང་པོ་སྦྱིན་ ཏེ། ཕྱུག་པོར་བསྒྱུར་ནས་དབུལ་པོ་མེད་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མི་དབུལ་པོ་དེའི་ སྟེང་གི་མིའི་དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་ནི་གཞི་དངོས་ཡིན་ལ། དེའི་ཁྱད་ཆོས་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་བཀྲེན་ པ་དེ་བཟློག་ཅིང་། ཁྱད་གཞི་མིའི་དངོས་པོ་ལ་ནམ་ཡང་གནོད་པ་མེད་པར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ པ་གཞན་ཡང་ཐོབ་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འོ་ན་མི་སྤོང་བ་ཞེས་པས་སྐྱོན་མི་སྤོང་བའི་ ཕྱིར་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མི་སྤོང་བ་ག་ལ་ཞིག་སྟེ། གཞི་སྤོང་བའི་ལམ་ལས་ 3-28 ཀྱང་འདི་ལྷག་པར་སྐྱོན་སྤོང་ཚུལ་སྟོབས་ཆེའོ། །དེས་ན་མི་སྤོང་བ་ཞེས་པ་ནི། སྐྱོན་དུ་བལྟ་བ་ དང་། མི་འཕྲོད་པར་འཛིན་པ་དང་། སྤོང་སེམས་ཀྱིས་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ དོན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ཞིག་གིས་སྐྱེས་བུ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ། སྐྱོན་རྟོག་པ་དང་། འཁོན་ པ་དང་། དེ་ལས་གུད་དུ་འགྲོ་བ་ལ་དེས་དེ་སྤངས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། སྐྱེས་བུ་དེ་དེ་ལ་དགའ་ བའི་བློ་མ་དོར་བཞིན་དུ་རང་བོར་པ་ལ་སྤངས་བའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ ལུས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་སྐུར་གདོད་ནས་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་དྲི་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་ལོང་གི་གཡའ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་དང་ཕྱོགས་འདྲ་ཙམ་དུ་འབྱུང་བ་ལྟར། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་རྣམ་པ་ཕྱོགས་འདྲ་རུང་ཙམ་དུ་ལུས་དེ་ཡང་བཞིན་ལག་དབང་པོ་དང་བཅས་ པའི་རྣམ་པར་ཤར། དེའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་ལུས་དང་ལུས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཉིས་རྣམ་པ་འདྲ་ བའི་འདྲ་ཆོས་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམས་པས་ཐ་མལ་གྱི་ལུས་ཀྱི་རིགས་རྒྱུན་དེ། གནས་གྱུར་ ནས་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྷ་སྐུའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ནི། དཔེར་ན་སྔགས་བཏབ་ པས་དུག་གི་ནུས་པ་སྨན་མཆོག་གི་ནུས་པ་གྱུར་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལམ་དུས་ཀྱི་ལྷ་སྐུ་དེ་གོམས་པ་ན། ཐ་མལ་ལུས་ཀྱི་སྣང་བའི་དྲི་མ་ཀུན་དག་པའི་ཚེ། ལམ་ཡང་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་མངོན་འགྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚུལ་འདི་ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་རིགས་བསྒྲེའོ། །དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ བདེ་བ་འགྱུར་མེད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ ཆགས་ཉིད་ཀྱང་བདེ་བ་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཤར། དེ་ཡང་བདེ་བ་ འགྱུར་བཅས་དང་། རྣམ་པ་ཐ་མལ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། རྣལ་འབྱོར་པས་འདོད་ཆགས་དང་ ཆོས་ཉིད་བདེ་བ་རྣམ་བཅས་ཙམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཆ་ནས་གཟུང་སྟེ། ཞུ་བདེ་འགྱུར་མེད་ དང་། སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའམ། བསྐྱེད་རིམ་གྱི་ལྷ་སྐུ་གནས་དང་མཆོད་པར་བཅས་པའི་རྣམ་ 3-29 པ་ཅན་ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཡང་ཡང་བསྒྲུབས་པས་སྔར་གྱི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་རྒྱུན་དེ་ ཡོན་ཏན་དུ་གྱུར་ནས་ཞུ་བདེ་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ལྷ་སྐུའམ། ལམ་གྱི་ཆས་བསྡུས་པའི་མི་འགྱུར་ བའི་བདེ་བར་འགྲོ་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉམས་རྟོགས་མཐོ་དམན་དང་བསྟུན་མོད། གང་ལྟར་ཡང་ ལམ་གྱི་བདེ་བ་རྣམ་བཅས་དེ་བསྒོམས་པས་ནམ་ཞིག་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བག་ཆགས་རང་ཟད་ པ་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་ལམ་བྱེད་ ཀྱི་གནད་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་འདི་ཁོ་ནའོ། །དེ་དག་གི་ཚེ་ལུས་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སྨོད་པ་ དང་། མི་མཐུན་པར་བལྟ་བ་དང་། སྤོ
Chinese
后面等等主要不使用，因为需要的缘故，道路的支分细微部分除外。因此，以自己的身体为对境，观想清净显现天尊的形象而修习，以及在圆满次第的阶段，将身体修成空色且不变化的安乐等等，与基础时期的身体显现有一半左右在形象上是相同的。在生起次第中，面容、手、无量宫殿等等与处所和身体的形象相同，在圆满次第中，显现空色的身和刹土，以及安乐与身体相合等等。从另一半的角度来看，形象是相违背的。在生起次第中，有与平凡形象相违背的坛城形象，在圆满次第中，有与微尘法相违背的智慧形象，以及与变化的形象相违背的不变安乐等等。因为这个原因，导师佛智也使用了形象相违和执持方式不一致的词语，如“与此形象相违背的意”，以及“任何与任何不一致的事物”等等。那么，因为形象相违，难道不会变成舍弃基础吗？并非如此，因为对于基础之法，没有以舍弃之心和不一致的方式去执持，而是以基础之法本身为目标，以成办它们的方式去修习，所以不会变成舍弃基础。例如，不是像夺取贫穷人的生命，从而消灭贫穷人那样，而是像给予贫穷人许多财物和用具，使之变成富人，从而消灭贫穷人一样。因此，在那位贫穷人的基础上，仅仅是人的事物才是真实的基础，而它的特征，即变成过患的贫穷被遣除，并且特征的基础，即人的事物，永远不会受到损害，反而会获得其他圆满的事物，就像这样。又或者，有人会想，不舍弃，难道不会因为不舍弃过患而不能成为道吗？哪里有不舍弃过患的事呢？比起舍弃基础的道，这个舍弃过患的方式更加强大。因此，不舍弃的意思是，不是以看待过患的方式，也不是以不适宜的方式去执持，也不是以舍弃之心特意去舍弃，而是说
English
The back and so on are mainly not used, except for the small parts of the path that are needed. Therefore, one meditates by focusing on one's own body and visualizing the pure appearance of the deity, and in the stage of completion stage, one cultivates the body into emptiness and immutable bliss, etc., which are about half similar in appearance to the body's appearance at the base stage. In the generation stage, the face, hands, immeasurable palace, etc., are the same as the place and the form of the body, and in the completion stage, the appearance of the empty form body and the pure land, and the bliss being united with the body, etc. From the other half, the forms are contradictory. In the generation stage, there is the mandala form that contradicts the ordinary form, and in the completion stage, there is the wisdom form that contradicts the form of particles, and the immutable bliss that contradicts the changing form, and so on. For this reason, the teacher Buddha Wisdom also used the terms of contradictory forms and inconsistent ways of holding, such as "the mind that has become contradictory to this form," and "anything that is inconsistent with anything else," and so on. So, because the forms are contradictory, will it not become abandoning the base? It is not so, because there is no holding of the base dharma with a mind of abandonment and in an inconsistent way, but rather the base dharma itself is the target, and it is cultivated in the way of accomplishing them, so it will not become abandoning the base. For example, it is not like taking the life of a poor person and thus eliminating the poor person, but like giving the poor person many possessions and utensils, making him rich, and thus eliminating the poor person. Therefore, on the basis of that poor person, only the human thing is the real basis, and its characteristic, that is, the poverty that has become a fault, is eliminated, and the basis of the characteristic, that is, the human thing, is never harmed, but other perfect things are obtained, just like this. Or, one might think, not abandoning, will it not become the path because of not abandoning faults? Where is there a matter of not abandoning faults? Compared to the path of abandoning the base, this way of abandoning faults is even more powerful. Therefore, the meaning of not abandoning is that it is not in the way of looking at faults, nor in the way of holding them as inappropriate, nor in the way of deliberately abandoning them with a mind of abandonment, but rather it means
Chinese
譬如某人对于任何人，如果挑剔过失、怀有怨恨，并且远离他，就说他舍弃了那人。但是，如果那人没有舍弃对他的喜爱之心，那么对于自己抛弃他，就不会使用“舍弃”这个词语。因此，身体的法性本来就已成就为智慧的本尊身，并且因为是从它而产生的垢染。就像镜子的锈迹与镜子的影像在方向上相似一样，身体也同样以手和肢体的形式显现，与金刚身在形态上略微相似。那时，瑜伽士通过观修身体和身体的法性这二者在形态上相似的相似之处，即本尊瑜伽，使平凡身体的习气，发生转变，成为由道所摄持的智慧本尊身的形态。例如，就像念诵咒语使毒药的效力转变为殊胜药物的效力一样。 当熟悉了道时的本尊身时，当平凡身体显现的垢染全部清净时，道也融入法界，从而证得法性的金刚身。这种方式也可以类比于其他一切法。例如，贪欲的法性是永恒不变的圆满安乐。因为是从它而产生的，所以贪欲本身也显现为安乐、处所、身体和受用的形态。虽然那是具有变化的安乐和平凡的形态，但是瑜伽士从贪欲和法性安乐在某种程度上相似之处入手，反复修持融乐无变和空色之身，或者生起次第的本尊身，以及具有处所和供养的形态，使之前的贪欲习气转变为功德，从而证得融乐无变的本尊身，或者以道所摄持的无变安乐。证得的方式与修行者修证的高低有关。无论如何，通过修持具有变化的道之安乐，当何时贪欲的习气自然耗尽时，就能获得法性的圆满安乐。这就是将烦恼转化为道用的究竟要诀。在那些时候，对于身体和贪欲，如果加以呵斥、视为不合、舍
English
For example, if someone finds fault with, harbors resentment towards, and distances themselves from anyone, it is said that they have abandoned that person. However, if that person has not relinquished their affection for them, the term "abandonment" is not applied to their own act of forsaking them. Therefore, the very nature of the body is primordially established as the wisdom deity body, and because defilements arise from it, just as the tarnish on a mirror appears similar in direction to the mirror's reflection, the body, with its hands and limbs, manifests in a form that is somewhat similar to the vajra body. At that time, the yogi, by meditating on the deity yoga, which is the similarity between the body and the body's nature, transforms the ordinary body's habitual patterns into the form of a wisdom deity body gathered by the path. For example, it is like reciting mantras transforming the potency of poison into the potency of supreme medicine. When one becomes accustomed to the deity body of the path, and when all the defilements of the ordinary body's appearance are purified, the path also dissolves into the dharmadhatu, and one will attain the dharmata's vajra body manifest. This principle can be applied to all other dharmas as well. For example, the nature of desire is unchanging bliss, complete in every way. Because it arises from that, desire itself also manifests as bliss, abode, body, and enjoyment. Although that is changing bliss and an ordinary form, the yogi, taking the point of similarity between desire and the bliss of dharmata, repeatedly cultivates melting bliss unchanging, and the empty form body, or the deity body of the generation stage, with forms of abode and offerings, transforms the previous habitual patterns of desire into qualities, thereby attaining the deity body of melting bliss unchanging, or the unchanging bliss gathered by the path. The way of attainment depends on the practitioner's level of realization. In any case, by meditating on the changing bliss of the path, when the habitual patterns of desire are naturally exhausted, one will attain the complete bliss of dharmata. This is the ultimate key to transforming afflictions into the path. At those times, to revile the body and desire, to view them as incompatible, and to aban