Tibetan
་བ་ནི། །དེ་ནས་སྲིད་པ་ སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བྱིས་པ་རྟག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི། །དེ་ནས་སྐྱེ་བའི་འདུ་ཤེས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ ཏེ། འདི་ནི་སྐྱེ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པས་རྫོགས་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། མངལ་གྱི་ཟླ་བ་དང་པོ་ མ་རིག་པ་སོགས། ཟླ་བ་རེ་རྟེན་འབྲེལ་རེ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། སྐྱེ་བ་གཅིག་ལ་བཅུ་གཉིས་ཀ་ཚང་ བའི་དབང་དུ་མཛད་པ་སྟེ། ཞིབ་པར་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ འཕོས་པ་ལས་ནི་ཆགས་པ་སྟེ་དགའ་བའི་བདེ་བ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ལ། ཆགས་བྲལ་ལས་ ནི་སེམས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འབྱུང་ཞིང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱེས་བུའི་ལུས་ཀྱི་ཁམས་ཟད་པར་ བྱེད་ལ། ཁམས་ཟད་ལས་ནི་རྒ་བ་དང་། ན་བ་དང་ཐ་མར་འཆི་བར་བརྗོད་དོ། །ཤི་བ་ལས་ སླར་ཡང་དེ་རྣམས་ཀྱི་བར་དོའི་སྲིད་པ་རྒྱུད་ནས་སྐྱེ་བའི་སྲིད་པར་མཚམས་སྦྱོར་རོ། །སྲིད་ 2-156 པ་སྐྱེ་བ་བཟུང་བ་ལས་སླར་ཡང་འཆི་འཕོ་བ་སོགས། འཁོར་ལོ་ལྟར་འཁོར་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྲིད་པ་འཁོར་བ་ནི། རྩ་བ་འཛག་བདེ་ཁམས་འཕོས་པའི་ཆགས་བྲལ་ ལས་འབྱུང་བས། འཛག་བདེ་ལས་གཞན་དུ་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་ འབྱོར་པ་ལམ་ལ་བརྩོན་པ་དང་པོའི་ལས་ཅན་ཉིད་ནས་ཀྱང་། ཐབས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱིས་འཕོ་བའི་ཆགས་པ་རྣམ་པར་སྤངས་ཏེ། ཐིག་ལེ་འགྱུར་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་པར་ བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཞིག་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འཛག་བདེ་བཀག་ཅིང་བཅིངས་པ་ཡིས་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་ཐབས་གང་གི་སྒྲུབ་ན་འགྱུར་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཐེག་པ་མཆོག་ གི་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་ལྟར་བྱ་དགོས་པར་མ་ཟད། འདོད་ལྡན་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེ་བ་ཙམ་ དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཁས་མི་ལེན་པ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ཀྱང་ནི། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་འདོད་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་ཡང་། རྫས་ དང་སྔགས་དང་བྱེད་བཅིངས་དང་། ཡི་གེ་སོགས་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། བདེ་བ་མ་ཉམས་ པ་དོན་དུ་གཉེར་གྱི། བདེ་བ་ཉམས་པའི་ཆགས་བྲལ་མི་འདོད་ཅིང་དོན་དུ་མི་གཉེར་ན། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་བདག་གིས་བརྗོད་པ་སྟེ་གསུངས་པའི་རྒྱུད་དུ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པ་ ལས། སླར་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ། ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བར་ བྱེད་པའི་ཆོས་ལ་ཞུགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ལམ་སྒོམ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་པར་ཁས་ འཆེ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འཕོ་བའི་བདེ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་འདོ
Chinese
是。从那以后，就将产生有。孩童总是说，从那以后，就有了出生的概念。如是说。 这是一种以两次出生等来完成的方式。子宫的第一个月是无明等等。每个月与一个缘起相联系，这是考虑到一次出生就具备十二个缘起。详细情况应在其他地方理解。此外，菩提心转移后，就会产生贪执，即与喜悦的快乐分离。从贪执分离后，心中就会产生痛苦。痛苦会耗尽人的身体元素。从元素耗尽后，就会出现衰老、疾病，最终被称作死亡。从死亡之后，又会从那些中阴期的有，连接到出生的有。从有到受生，又再次经历死亡和转移等等，像轮子一样旋转。因此，众生的有轮回，其根源在于漏乐和元素转移所产生的贪执分离。因此，除了漏乐之外，没有其他主要的因。因此，瑜伽士从一开始就努力修行，应该通过各种方法努力完全放弃转移的贪执，并努力修行不变的明点。哪位瑜伽士阻止和束缚了轮回的因，即漏乐，通过修行这样的方法，就能获得不变的快乐。不仅是至高乘的瑜伽士应该这样做，那些只追求世俗快乐，不接受烦恼对治之法的外道等等，即使在自在天等所著的欲望论典中，也通过物质、咒语、行为束缚和文字等各种方法，追求不失去快乐，不希望也不追求失去快乐的贪执分离。那么，对于如来我所说，即所说的续部，又有什么可说的呢？更进一步，那些依赖超越世间的法，进入解脱烦恼之法，修持金刚持之道，自称是佛的瑜伽士们，为何要舍弃痛苦之因，即转移的快乐呢？
English
It is. From then on, existence will arise. Children always say that from then on, there is the concept of birth. Thus it is said. This is a way of completing with two births, etc. The first month of the womb is ignorance, etc. Each month is associated with one dependent origination, which is considering that one birth possesses all twelve dependent originations. Details should be understood elsewhere. Furthermore, after the transfer of Bodhicitta, attachment arises, which is separation from the pleasure of joy. From separation from attachment, suffering arises in the mind. Suffering exhausts the elements of a person's body. From the exhaustion of elements, old age, sickness, and ultimately death are said to occur. After death, there is again a connection from those intermediate state existences to the existence of birth. From existence to taking birth, one again experiences death and transfer, etc., rotating like a wheel. Therefore, the cycle of existence of sentient beings originates from the separation of attachment caused by leaking pleasure and the transfer of elements. Therefore, there is no other major cause besides leaking pleasure. Therefore, even from the very beginning, a yogi who strives on the path should strive to completely abandon the attachment of transfer through all means, and strive to practice the immutable bindu. Which yogi, by preventing and binding the cause of samsara, namely leaking pleasure, through practicing such methods, will obtain immutable bliss. Not only should the yogis of the supreme vehicle do this, but even those who only seek worldly pleasure, who do not accept the Dharma that is the antidote to afflictions, such as the heretics, even in the treatises on desire composed by Ishvara and others, they pursue not losing pleasure through various methods such as substances, mantras, behavioral bindings, and letters, and they do not desire nor pursue the separation of attachment that loses pleasure. Then, what need is there to even mention the tantras spoken by the Tathagata, namely, what I have said? Furthermore, those who rely on the Dharma that transcends the world, who enter the Dharma that liberates from afflictions, who practice the path of Vajradhara, and who claim to be Buddhas, why would they abandon the cause of suffering, namely the pleasure of transfer?