Tibetan
འི་ཕྱིར་རོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། བྱེད་པོ་དང་བྲལ་འགྲོ་ལ་རྟག་ཏུ་ཤར། །གང་ ཞིག་དུས་སུ་ངེས་པར་གསུངས་པ་ན། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའང་ཚིག་གིས་དབུལ་འགྱུར་བ། ། བདེ་བའི་རྒྱལ་པོ་གཅིག་པུ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག །ཅེས་སོ། །འགྱུར་བར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ནི་བག་ ཆགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་རི་བོང་གི་མཚན་མའི་རྣམ་པར། མུན་པའི་ས་བོན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ 2-121 གྱི་དབུས་སུ་གནས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། ཆ་བཅོ་ལྔ་རྫོགས་པའི་ངང་དེར་རི་བོང་ཅན་གནས་ པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཚན་མས་རྙོག་པར་བྱས་པའི་ སེམས་ཉིད་བརྟེན་ཐིག་ལེར་བཅས་པ་ཡང་། བདེ་བ་ལ་མི་འགྱུར་བར་གནས་པར་མི་ནུས་ སོ། །ཟླ་བ་ནི་སྐྱེད་པ་དཀར་ཕྱོགས་དང་། རབ་ཏུ་ཉམས་པ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་གཉིས་པོ་ལ། རྟག་པར་རབ་ཏུ་གནས་ཤིང་། ཕྱོགས་གཉིས་པོ་དེའི་དབུས་སུ། དཀར་ཆ་རྫོགས་པའི་གནས་ སྐབས་བཅུ་དྲུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ། ཟླ་བ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་ཙམ་གནས་ཀྱི། རྫོགས་པའི་ སྐབས་དེར་དེ་ལས་ལྷག་པ་མི་གནས་ཏེ། དཀར་པོའམ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་གང་རུང་ལ་དེ་མ་ ཐག་འཇུག་པར་འགྱུར་བ། དེ་བཞིན་དུ་དཀར་དམར་གྱི་རིམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནོར་ བུ་དང་གཙུག་ཏོར་དུ་སྐད་ཅིག་ལས་མི་གནས་པའོ། །གང་མི་འགྱུར་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ནོར་བུར་རྫོགས་ པའི་སྐབས་དེ་ཉིད་དུ། མི་འགྱུར་བའི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པ་ནི་རྫོགས་པ་ལ་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་ བ་སྟེ། མི་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་སེམས་དམ་པའི་བདེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ ནི། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའི་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྟེ། བདེ་བའི་སྐད་ ཅིག་ཐམས་ཅད་ནོར་བུར་སེམས་བརྟན་པ་ལས་བྱུང་ཞེས་པའོ། །དེ་བས་ན་མི་འགྱུར་བའི་ བདེ་བ་དེ་ལ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ ཡང་དཀར་པོ་ནོར་བུར་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་དང་། དམར་པོ་གཙུག་ཏོར་དུ་རྫོགས་པའི་སྐད་ ཅིག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནོར་བུར་ཟིན་ པའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཐིག་ལེས་གང་བ་དང་། སྙིང་གའི་ནཱ་ད་མི་གཡོ་བའོ། །དེ་ཡང་རོ་རྐྱང་གི་ རྒྱུ་བ་འགགས་པས། ལྟེ་བའི་གཏུམ་མོ་བརྟན་པ་ན། སྙིང་གའི་ནཱ་ད་ཡང་མི་གཡོ་བར་གནས་ སོ། །སྙིང་ཁ་དང་ལྟེ་བ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ལ་གཏུམ་མོ་དང་ནཱ་ད་གནས་ 2
Chinese
之故。大婆罗门云：作者离去常时升，何时决定宣说时，一切智者亦词穷，安乐之王独胜出。如是说。显现变异之因是习气，如兔之标记般，以黑暗之种子位于月轮中央之故，十五圆满之状态中，有兔者不能安住。如是，轮回习气之标记所扰乱之心性，连同所依之明点，亦不能安住于不变之安乐中。月亮是增长之白分与，极衰减之黑分二者，恒常安住，二者分之中间，白分圆满之第十六位，月亮仅能安住一刹那，圆满之时，不能超过，随即进入白色或黑色之分，如是，白红次第之菩提心，于宝与顶髻亦不能安住超过一刹那。何时一不变之刹那现前成佛，即菩提心十六分圆满为宝之位，彼时，成为不变明点，即圆满而不动摇，称为不动。何时金刚宝心成为殊胜之安乐，即是不变安乐之刹那全部圆满，即一切安乐之刹那皆由宝心坚定而生。因此，不变之安乐即称为一刹那现前成佛，即白色圆满为宝之刹那，红色圆满为顶髻之刹那，说是金刚喻定。菩提心取宝之因有二，明点充满与，心间之梵穴不动摇。即是，若独味之运行止息，脐间之拙火稳固，则心间之梵穴亦不动摇而安住。心间与脐间是代表，即一切轮皆有拙火与梵穴安住。
English
Therefore. The great Brahmin said: The doer departs and always rises. When is it definitely said? Even the all-knowing ones become poor in words. May the one king of bliss be victorious! Thus it is said. The cause of apparent change is habit. Just as in the form of the rabbit's mark, because the seed of darkness is located in the center of the moon circle, the rabbit cannot dwell in the state of fifteen perfections. Similarly, the mind itself, disturbed by the mark of the habit of samsara, together with the dependent bindu, cannot dwell in unchanging bliss. The moon is the white part of growth and the two parts of extreme decay, the black part, always abide, and in the middle of the two parts, the sixteenth position of the perfection of the white part, the moon can only abide for a moment, and at the time of perfection, it cannot exceed it, and immediately enters either the white or black part. Similarly, the bodhicitta of the white and red sequence cannot abide in the jewel and the crown for more than a moment. When one unchanging moment manifests enlightenment, that is, the sixteenth part of bodhicitta is perfected as the position of the jewel, at that time, becoming the unchanging bindu, that is, perfection does not waver, it is called unmoving. When the vajra jewel mind becomes supreme bliss, that is, all the moments of unchanging bliss are completely perfected, that is, all the moments of bliss arise from the firmness of the jewel mind. Therefore, unchanging bliss is called enlightenment manifested in one moment, that is, the moment when white is perfected as a jewel, and the moment when red is perfected as a crown, it is said to be vajra-like samadhi. There are two causes for the bodhicitta to take the jewel: the bindu is full, and the nada in the heart does not waver. That is, if the movement of the single taste ceases, and the tummo in the navel is stable, then the nada in the heart will also abide without wavering. The heart and the navel are representative, that is, all the chakras have tummo and nada abiding.
Tibetan
-122 པའོ། །གང་གི་ཚེ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན། དཀར་པོའི་ཕྱོགས་དགའ་བ་ བཅོ་ལྔ་པོ་ལ་ཡང་མི་གནས་ལ། དཀར་མིན་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ལ་རེས་འགའ་ཙམ་སྟེ་ལན་ གཅིག་ཀྱང་མི་འཕྲོ་ཞིང་། ཕྱོགས་གཉིས་པོའི་དབུས་སུ་གནས་པ། དཀར་དམར་གྱི་བགྲོད་ པ་བཅུ་དྲུག་པར་རྫོགས་པ་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། ཟུང་འཇུག་གི་དོན་ ནམ་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་འཇུག་གོ ། དེས་ན་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པའི་ མཚམས་ཀྱང་། མི་འགྱུར་བའི་སྐད་ཅིག་རྫོགས་པའོ། །འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ལ་ མི་གནས་པའི་ཚུལ་ནི་གཙུག་ཏོར་ལས་ནི་ཤར་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་དགའ་བ་བཅུ་ དྲུག་གི་རིམ་པས། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་རྫོགས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ཆ་བཅུ་དྲུག་པའི་མཐར། ཕྱི་རོལ་ཏུ་ ཉམས་ཤིང་ལྷུངས་པ་དགའ་བའི་ཆགས་བྲལ་དུ་གྱུར་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་ནས་ལྷུངས་ཤིང་ཉམས་ ལ་རབ་ཏུ་རྫོགས་པས་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་ལ། རྡུལ་ཡང་གཙུག་ཏོར་གྱི་མཐའ་ ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ནག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་བཅུ་དྲུག་པའི་མཐར། ཆགས་པའི་སྦྱོར་ བ་ལ་བརྟེན་ནས། སླར་ཡང་གཙུག་ཏོར་དུ་ཤར་བ་སྔར་བཞིན་སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་ རྫོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེར་ཆགས་བྲལ་ལས་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ཉམས་པ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་། བརྟེན་ཐིག་ལེ་ལྷུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་སྒྲིབ་པས་བསྒྲིབས་པ་ཡིན་གྱི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ ཉམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ ཅན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཞེས་འགྲེལ་པ་དོན་དམ་བསྡུས་པ་ལས་གསུངས་ཤིང་། ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ དགའ་བྲལ་གྱི་ཆ་བདེ་བ་ཆེན་པོས་བཅོམ་པས། དགའ་བྲལ་དང་བེམ་ཆོས་ཀྱི་ཆ་ཉམས་ཀྱང་ ཡེ་ཤེས་མ་ཉམས་ཤིང་མ་བཅོམ་ཞེས་བོད་ཀྱི་གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོ་མན་ལུང་གུ་རུ་གསུང་པར་ གྲག་གོ ། ནམ་ཡང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འདིའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། རྟག་ པར་རང་བཞིན་གྱིས་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་སྟེ་གདོད་ 2-123 མའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གདོད་མ་གནས་ལུགས་གཤིས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ རྫོགས་པའོ། །དང་པོ་བར་མ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ། རྒྱ་སྐད་དུ། ཨ་ནྱ་བྷཱ་ཝཱན་ཏ་རཾ་ སརྦཾ། ཞེས་འབྱུང་ཏེ་ཨན་ཏ་ར་ནི། མཐའ་ལ་ཡང་འཇུག་པས། གཞན་པ་དང་དངོས་པོའི་ མཐའ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བསྒྱུར་བ་ལྟར་ལེགས་པས། བདེ་ཆེན་གདོད་མའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལས་ གཞན་པ་སྲིད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི།
Chinese
哦。当无有变异的安乐圆满时，也不安住于白色一方的十五种喜乐中，对于非白色的黑色一方，偶尔一次也不放过，安住于两方中间，常时安住于赤白运行的第十六分圆满中，这是无二的，趣入双运之义或无有二方。因此，双运是获得智慧身的界限，也是无有变异的刹那圆满。轮回者不住于十六分的方式是，从顶髻涌出的菩提心，通过十六喜的次第，成为金刚宝，在十六分的末端，向外衰退和降落，成为喜乐的离贪，从金刚降落并完全衰退，称为十六分衰退，微尘也从顶髻的末端衰退。又，在黑色一方的十六分末端，依靠贪欲的结合，再次从顶髻涌出，如前一样再次成为金刚宝，在那里，虽然说由于离贪而衰退了十六分，但依靠明点降落，心被烦恼所遮蔽，并非智慧的自性衰退，如云：“一切有情皆具如来藏。”这是从《释论·真实义摄集》中所说。或者，像那样离喜的份被大乐所摧毁，虽然喜离和物质法的份衰退，但智慧没有衰退也没有被摧毁，据说这是藏地大成就者曼隆古汝所说。此具有永不衰退之相的大乐，当以常时自性圆满之音声来宣说。也就是说，原始俱生智是从无始以来，原始安住的法性自性圆满。
English
O. When immutable bliss is perfected, it does not abide in the fifteen joys of the white side, and it does not miss even once the black side, which is not white. Abiding in the middle of the two sides, it always abides in the perfection of the sixteenth part of the red and white movement, which is non-dual, entering the meaning of union or non-duality. Therefore, union is also the boundary for obtaining the wisdom body, and it is also the perfection of the immutable moment. The way in which those in samsara do not abide in the sixteenth part is that the mind of enlightenment that emerges from the crown, through the order of the sixteen joys, becomes a vajra jewel, and at the end of the sixteenth part, it decays and falls outwards, becoming detached from the joy of desire. From the vajra, it falls and decays completely, and is called the decay of the sixteenth part, and even dust decays from the end of the crown. Also, at the end of the sixteenth part of the black side, relying on the union of desire, it emerges again from the crown, and like before, it becomes a vajra jewel again. There, although it is said that the sixteenth part has decayed due to detachment from desire, relying on the falling of bindu, the mind is obscured by afflictions, but the nature of wisdom has not decayed, as it is said: "All sentient beings have the essence of the Tathagata." This is what is said in the Commentary on the Compendium of True Meaning. Or, like that, the part of joylessness is destroyed by great bliss, and although the part of joylessness and material dharma decays, wisdom does not decay and is not destroyed. It is said that this was said by the great Tibetan siddha Manlung Guru. This great bliss, which has the characteristic of never decaying, should be proclaimed with the sound of always being naturally perfect. That is to say, primordial innate wisdom is perfect from beginningless time, the nature of the dharma that primordially abides.