Tibetan
ུ་ངས་འདི་སྐད་དུ་རྩ་བ་བཞི་ཉམས་པ་དང་ལོག་སྲེད་ཅན་དང་། ཤིན་དུ་ རྒྱས་པའི་མདོ་ལ་སྐུར་པ་དང་། མཚམས་མེད་པའི་སྡིག་པ་བྱས་པ་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཡོད་དེ། དེ་དག་ལ་དགེ་བའི་ཆོས་ཡོང་མེད་མོད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དགེ་ བའོ། །ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ངས་མདོ་སྡེ་འདི་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དངོས་ པོ་དྲུག་དང་ལྡན་ཏེ་རྟག་པ་དང་ཡང་དག་པ་དང་བདེན་པ་དང་དགེ་བ་དང་རྣམ་པར་དག་པ་ དང་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ལུང་མ་བསྟན་དང་དགེ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་གཅིག་པ་མི་སྲིད་དོ། ། དྲུག་པ་ནི། འགྲི བ་པ་མེད་པ་དང་འཕེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་མདོར། ཤཱ་རིའི་ བུ་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླར། གང་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །དེ་ནི་འཕགས་པའི་ བདེན་པ་དོན་དམ་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་གསུངས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་ དོན་དམ་བདེན་པར་གྲུབ་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི། རྩ་བའི་རྟོག་པ་དང་། ཡང་དག་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དང་། གཞན་དབང་དང་། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཡ་གྱལ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གྲུབ་པས་གཅིག་པ་མི་སྲིད་དོ། ། བདུན་པ་ནི། རྒྱུད་བླར། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་ 1-23 མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་མེད་དེ། །ཡང་དག་མིན་རྟོགས་ལས་བྱུང་འདོད་ཆགས་སོགས། །གློ་ བུར་དྲི་མས་དེ་ཉོན་མོངས་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འོད་གསལ་བྱས་མིན་དབྱེར་མེད་པར། །འཇུག་ཅན་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་ནི། །རྡུལ་ལས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ དང་ལྡན་པ་ཉིད། །ཅེས་དང་། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར། དྲི་མེད་ཉི་མ་ཟླ་བ་ཡང་། །སྤྲིན་དང་ ཁུག་སྣ་དུ་བ་དང་། །སྒྲ་གཅན་གདོང་དང་རྡུལ་ལ་སོགས། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་ཡིས་བསྒྲིབས་པར་ གྱུར། །དེ་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡི་སེམས། །འདོད་དང་གནོད་སེམས་ལེ་ལོ་དང་། །རྒོད་པ་ དང་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་ཡིས་བསྒྲིབས་པར་གྱུར། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འོད་གསལ་བར་གྲུབ་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་གཏི་མུག་ཡིན་ཞིང་། དེས་ན་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོད་མི་གསལ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་མུན་པར་གྲུབ་པས། འོད་གསལ་བ་དང་མུན་པ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ ཡང་གཅིག་པ་མི་སྲིད་དོ། །ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ
Chinese
世尊曾说：‘即使是毁坏四根本堕罪、持有邪见、诽谤广大的经典、造作五无间罪的人，也具有如来藏。虽然他们没有善法，但如来藏是善的。’又说：‘善男子，我在此经典中说，如来藏具有六种功德，即常、真、实、善、净、可见。’等等。因此，如来藏被认为是善的。由于未记别和善之间存在差异，因此不可能相同。 第六，在《无增减经》中说：‘舍利子，所谓“真实”是众生界的异名。舍利子，所谓“众生界”是如来藏的异名。舍利子，所谓“如来藏”是法身的异名。’又在《宝性论》中说：‘何以故，彼是法身，彼是如来，彼是圣者之真谛，彼是寂灭。’因此，如来藏被认为是胜义谛。而阿赖耶识，由于它是根本分别，是不正确的遍计，是依他起，是八识聚之一，因此被认为是世俗谛。因此不可能相同。 第七，在《宝性论》中说：‘心之自性光明，犹如虚空般不变。由非理作意所生之贪嗔等，无法染污彼。’又说：‘光明无为无差别，具有恒河沙数佛法。’又在《法界赞》中说：‘无垢日月亦被云、雾、烟、罗睺之面、尘等五种遮蔽所遮蔽。同样，光明之心也被贪欲、嗔恚、懈怠、掉举和怀疑这五种遮蔽所遮蔽。’等等。因此，如来藏被认为是光明的。而阿赖耶识是分别念，因此是愚痴，因此是无明。因此是不光明的，并且由于是识，因此是黑暗的。光明和黑暗之间存在差异，因此不可能相同。’又在《经庄严论》中
English
The Blessed One said, 'Even those who have broken the four root downfalls, hold wrong views, slander the extensive sutras, and commit the five heinous crimes, possess the Tathagatagarbha (如來藏, tathāgatagarbha, tathāgatagarbha, 如来之藏)。 Although they do not have virtuous qualities, the Tathagatagarbha is virtuous.' Furthermore, 'Son of noble family, in this sutra, I have said that the Tathagatagarbha possesses six qualities: permanence, truth, reality, virtue, purity, and visibility.' etc. Therefore, the Tathagatagarbha is established as virtuous. Since there is a difference between the unlabelled and the virtuous, they cannot be the same. Sixth, in the Sutra on No Increase No Decrease, it says, 'Shariputra, what is called 'ultimate meaning' is a synonym for the realm of sentient beings. Shariputra, what is called 'the realm of sentient beings' is a synonym for the Tathagatagarbha. Shariputra, what is called 'the Tathagatagarbha' is a synonym for the Dharmakaya.' Also, in the Uttaratantra (《宝性论》), it says, 'Because that is the Dharmakaya, that is the Tathagata, that is the truth of the noble ones, the ultimate Nirvana.' Therefore, the Tathagatagarbha is established as the ultimate truth. Whereas the Alaya-vijnana (阿赖耶识), since it is the root conceptualization, the incorrect conceptualization, the dependent origination, and one of the eight consciousnesses, is established as the conventional truth. Therefore, they cannot be the same. Seventh, in the Uttaratantra, it says, 'The nature of mind is luminosity, which is unchanging like space. Afflictions such as desire and hatred, arising from incorrect cognition, do not defile it.' And, 'Luminosity is uncreated and undifferentiated, possessing all the qualities of the Buddhas, more numerous than the grains of sand in the Ganges.' Also, in the Praise to the Dharmadhatu, it says, 'The stainless sun and moon are obscured by five obscurations: clouds, mist, smoke, the face of Rahu, and dust. Similarly, the luminous mind is obscured by five obscurations: desire, malice, laziness, agitation, and doubt.' etc. Therefore, the Tathagatagarbha is established as luminous. Whereas the Alaya-vijnana is conceptualization, therefore it is ignorance, therefore it is non-enlightenment. Therefore, it is non-luminous, and since it is consciousness, it is darkness. Since there is a difference between luminosity and darkness, they cannot be the same.' Also, in the Ornament of the Sutras --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
། སེམས་ནི་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ འདོད། །དེ་ནི་གློ་བུར་ཉེས་པས་མ་རུང་བྱས། །ཆོས་ཉིད་སེམས་ལས་གཞན་པ་སེམས་གཞན་ ནི། །འོད་གསལ་མ་ཡིན་རང་བཞིན་ལ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། སེམས་རང་ བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་འདོད་པ་ལས་གློ་བུར་གྱི་ཉེས་པས་མ་རུང་བར་བྱས་སོ། །ཆོས་ ཉིད་ཀྱི་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པ་སེམས་གཞན་ཏེ། གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་ བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དུ་མི་བརྗོད་དོ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། བརྒྱད་པ་ནི། གཞན་ཡང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་མང་པོ་ ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་ལ། ཆོས་སྐུ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་། དེ་ བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། དག་པའི་བདག་དང་། རྣམ་པར་དག་པ་དང་། རྟག་པ་དང་། བརྟན་བ་དང་། ཐེར་ཟུག་དང་། 1-24 ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་དང་། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མིན་པ་དང་། གཙང་བ་དང་། བདེ་བ་ དང་། སངས་རྒྱས་དང་། དྲི་མ་མེད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོས་གསུངས་ པའི་དོན་རྣམས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་མ་ཚང་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི། མི་རྟག་པ་དང་མི་ བརྟན་པ་དང་ཐེར་ཟུག་མིན་པ་དང་མི་གཙང་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་རྣམ་པར་མ་དག་ པ་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས་འདི་གཉིས་གཅིག་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་དེས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀའི་ཡིན་ལུགས་མ་རྟོགས་ པར་བབ་ཅོལ་འབའ་ཞིག་སྨྲ་བར་བས་སོ། ། ༈ མིང་ལ་འཁྲུལ་བའི་ལོག་རྟོག་ངན་པ་གཞན་ཡང་དགག་པ། གསུམ་པ་འཁྲུལ་གཞིའི་ལུང་དེའི་དགོངས་པ་གསལ་བར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ལུང་དེ་ དགོངས་པས་གསུངས་ཚུལ། དེའི་རྩོད་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སྙིང་པོ་དང་ ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གཅིག་ན་ཉེས་པ་ཆེན་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པ་དེས་ན། ལང་ཀར་ གཤེགས་པ་དང་རྒྱན་སྟུག་པོའི་མདོར་གཅིག་པར་གསུངས་པ་དེ་དག་དགོངས་པ་ཅན་དུ་གོ་ དགོས་ཏེ། ལུང་གཞན་མང་ཞིང་སྟོབས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལང་ཀར་གཤེགས་པར། བློ་ གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་མཚན་མ་དང་མིང་ དང་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་འཕགས་པའི་ཡེ་ ཤེས་རྟོགས་པ་ཐོབ་པས་འཕགས་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ་བློ་ གྲོས་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཐུགས་སོ་ ཞེས་དང་། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ངའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་ བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་ པ་ཡང་དག་པར་ར
Chinese
‘心性恒常本自光明，然为突发之过失所染污。法性之心外别无他心，光明非指自性。’及其注释中也说：‘心性本自光明，然为突发之过失所染污。法性之心外别无他心，其他有为之相，不可谓之自性光明。’ 第八，此外，在众多清净的大乘经论中，如来藏（Tathāgatagarbha）即是法身（Dharmakāya）、自性身（Svabhāvikakāya）、真如（Tathātā）、真实之边际（Bhūtakoti）、无相（Animitta）、法界（Dharmadhātu）、清净之我（Śuddha-ātman）、完全清净（Pariniṣpanna）、常（Nitya）、坚固（Dhruva）、恒常（Śāśvata）、无漏界（Anāsravadhātu）、不变异（Avipariṇāma）、清净（Śiva）、安乐（Sukha）、佛（Buddha）、无垢界（Vimala-dhātu）等等诸多名相所诠释的意义，在阿赖耶识（Ālayavijñāna）中并不具备。而阿赖耶识是无常、不坚固、非恒常、不清净、痛苦、不完全清净、会变异等等。因此，认为二者是相同的说法，实属对如来藏和阿赖耶识的真实状态一无所知，而妄加臆断。 驳斥其他因名相混淆而产生的错误见解。 第三，阐明混淆之来源的经文的真实含义，分为两部分：阐述经文以特定意图所说的方式，以及驳斥对此的辩驳。第一部分：既然认为如来藏和阿赖耶识相同会产生无数过失，那么《楞伽经》（Laṅkāvatāra Sūtra）和《宝积经》（Ratnarāśi Sūtra）中所说的二者相同，应理解为具有特定意图，因为其他众多且更具权威的经文并非如此。此外，《楞伽经》中说：‘大慧（Mahāmati），何为圆成实性（Pariniṣpanna-svabhāva）？即是远离名相、名称和事物之相的分别，证悟真如，获得圣者智慧，成为圣者各自证知的智慧之境，此大慧之圆成实性即是如来藏。’又说：‘大慧，我所说的如来藏，不同于外道所说的神我（Ātman），如来、阿罗汉、正等觉所说的如来藏……’
English
'The nature of mind is always inherently luminous, but it is obscured by adventitious defilements. Other than the mind of suchness, there is no other mind; luminosity does not refer to inherent nature.' And in its commentary, it is said: 'The nature of mind is inherently luminous, but it is obscured by adventitious defilements. Other than the mind of suchness, there is no other mind; the characteristic of other dependent phenomena cannot be called inherent luminosity.' Eighth, furthermore, in many pure Mahāyāna sutras and treatises, the Tathāgatagarbha (Essence of the Thus-Gone One) itself is referred to by many terms such as Dharmakāya (Body of Dharma), Svabhāvikakāya (Body of Essence), Tathātā (Suchness), Bhūtakoti (Limit of Reality), Animitta (Signless), Dharmadhātu (Realm of Dharma), Śuddha-ātman (Pure Self), Pariniṣpanna (Perfectly Accomplished), Nitya (Permanent), Dhruva (Stable), Śāśvata (Eternal), Anāsravadhātu (Realm Without Defilements), Avipariṇāma (Non-changing), Śiva (Pure), Sukha (Bliss), Buddha (Buddha), Vimala-dhātu (Realm Without Stain), etc. The meanings expressed by these terms are not fully present in the Ālayavijñāna (Store-consciousness). However, the Ālayavijñāna is impermanent, unstable, non-eternal, impure, suffering, not completely pure, and subject to change, etc. Therefore, to say that these two are the same is to speak rashly without understanding the true nature of both the Tathāgatagarbha and the Ālayavijñāna. Refuting other wrong views arising from confusion of names. Third, clarifying the actual meaning of the scripture that is the basis of the confusion, in two parts: explaining how the scripture was spoken with a specific intention, and refuting the rebuttals to this. First part: Since there are countless faults in considering the Essence and the Store-consciousness to be the same, those statements in the Laṅkāvatāra Sūtra and the Ratnarāśi Sūtra that say they are the same should be understood as having a specific intention, because many other, more authoritative scriptures do not say this. Also, in the Laṅkāvatāra Sūtra, it says: 'Mahāmati, what is the Pariniṣpanna-svabhāva (Perfected Nature)? It is the Thusness that is free from the discrimination of signs, names, and the characteristics of things, the wisdom of the Noble Ones attained by realizing the wisdom of self-awareness of each of the Noble Ones; this Perfected Nature of Mahāmati is the Essence of the Thus-Gone One.' It also says: 'Mahāmati, the teaching of the Essence of the Thus-Gone One by me is not the same as the self spoken of by the heretics; the Essence of the Thus-Gone One spoken of by the Thus-Gone One, the Arhat, the Perfectly Awakened One...' --------------------------------------------------------------------------------