Tibetan
ྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་ 1-25 པའི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པ་བྱས་ནས་བྱིས་པ་ རྣམས་བདག་མེད་པས་འཇིགས་པའི་གནས་རྣམ་པར་སྤང་བའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྒོ་བསྟན་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གནས་སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྟོན་ཏེ། འདི་ལ་ བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་ པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོར་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སྙིང་པོར་གསུངས་ པ་དང་ནང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དགོངས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་པོ། །གཞན་ཡང་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ ལ་ནང་འགལ་བ་མང་དུ་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས། ཕྲ་མ་བྱེད་པའི་མདོ་ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་ ལ་གྲགས་ཤིང་། རྒྱན་སྟུག་པོ་ཡང་དེ་དང་ཆོས་སྐད་འདྲ་བས་དགོངས་པ་ཅན་དུ་མངོན་ནོ། །ཡང་མདོ་འདི་གཉིས་རྫོགས་པར་མ་འགྱུར་བས་དགོངས་པ་བཀྲལ་བ་མཇུག་ཏུ་ལུས་སམ་ ཅི་ཞེས་ཀྱང་གོ་བར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཁོ་ན་རེ། ཀུན་གཞི་སྙིང་པོར་བསྟན་པའི་མདོ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ གྱི་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མངོན་པའི་མདོར། ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན་གྱི་དབྱིངས། །ཆོས་ རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། མྱ་ངན་འདས་པའང་ཐོབ་ པ་ཡིན། །ཞེས་པའི་དགོངས་པ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་བཤད་ཅིང་། ཐེག་བསྡུས་སུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་བཤད་པས་དེ་ གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན་ཁྱབ་པ་མེད་དེ་མཚམས་མེད་ལྔ་ཞེས་པའི་གཞུང་གཅིག་ ལ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་མདོ་ཐ་དད་གཉིས་སུ། ཐར་པར་འགྲོ་བའི་མཚམས་མེད་ལྔ་དང་། དམྱལ་བར་འགྲོ་བའི་མཚམས་མེད་ལྔར་གསུངས་པས། མཚམས་མེད་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་མི་ འགྱུར་བ་བཞིན་དང་། སོར་ཕྲེང་ལ་ཕན་པའི་མདོར། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱིས། 1-26 །གང་དེ་ཀུན་ཏུ་མ་བརྙེས་པའི། །ཆོས་དེ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ནས། །སྲོག་ཆགས་རྣམས་ ལ་བསྟན་པར་བྱ། །ཞེས་པའི་དགོངས་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་མེད་པ་མ་བརྙེས་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པ་མ་བརྙེས་པ་གཉིས་བཤད་ པས་སྙིང་པོ་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ ནོ། །འོ་ན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར་སྙིང་པོ་ ལ་བཤད་པ་དེ་ངེས་དོན་གྱི་བཤད་པ་དང་། ཐེག་བསྡུས་སུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་བཤད་པ་ དེ་དྲང་དོན་གྱི་བཤད་པ་ལ་དགོངས་ནས་སོ་སོར་བཤད་ཀྱི། སྙིང་པོ་དང་ཀུ
Chinese
圆满的佛陀们是空性（śūnyatā）和真实的边际（yathātathānta）以及涅槃（nirvāṇa）和不生（anutpāda）以及无相（animitta）以及无愿（apraṇihita）等等词语的含义。在如来藏（Tathāgatagarbha）中开示，为了使孩子们远离因无我（anātman）而产生的恐惧，通过开示如来之门，展示无分别的境界，即无显现的行境。对此，具有大智慧的未来和现在出现的菩萨摩诃萨们，不应执着于我（ātman）。因此，真实的边际等等被说为如来藏。这与阿赖耶识（ālayavijñāna）被说为心要（garbha）相矛盾，因此被认为是具有密意的。此外，《楞伽经》（Laṅkāvatāra Sūtra）中存在许多矛盾之处，因此被称为‘欺骗之经’，为智者所知。而《宝积经》（Ratnarāśi Sūtra）也与之使用相似的术语，因此也被认为是具有密意的。此外，这两部经尚未完全完成，因此对密意的解释是否遗留在结尾，也应理解。 第二种观点是：有人说，开示阿赖耶识为心要的经典并非具有密意，而是字面意义。因为在《阿毗达磨经》（Abhidharma Sūtra）中说：‘无始时来的界（dhātu），是诸法（dharma）的所依处，因为有它，一切众生（sarva sattva）和涅槃也能获得。’这段话的密意，圣者无著（Asaṅga）在《宝性论》（Ratnagotravibhāga）的注释中解释为如来藏，在《摄大乘论》（Mahāyānasaṃgraha）中解释为阿赖耶识，因此两者在意义上是相同的。’如果这样说，那是不周遍的。例如，在关于五无间罪（pañcānantarya）的一部论典中，大能仁（mahāmuni，释迦牟尼佛）在两部不同的经中，将五无间罪分为通向解脱的五无间罪和通向地狱的五无间罪。因此，这些无间罪不会变成相同的。又如，在《指鬘经》（Aṅgulimālīya Sūtra）中说：‘诸佛（buddha）和声闻（śrāvaka）们，未曾证得的法（dharma），证悟后，将向众生开示。’这段话的密意是，一切有情（sarva sattva）没有如来藏，没有证得，以及有补特伽罗我（pudgala-ātman），没有证得。因此，没有心要和有补特伽罗我不会变成相同的。 那么，圣者无著的密意是什么呢？在《宝性论》的注释中，对心要的解释是究竟意义的解释，而在《摄大乘论》中，对阿赖耶识的解释是方便意义的解释，因此分别进行了解释。心要和阿赖耶识...
English
The perfect Buddhas explain the meanings of terms such as emptiness (śūnyatā), the ultimate reality (yathātathānta), nirvāṇa, non-origination (anutpāda), signlessness (animitta), and wishlessness (apraṇihita) as the essence of the Tathāgatagarbha. By teaching the gate of the Tathāgata, they aim to dispel the fear of selflessness (anātman) in children, revealing the state of non-conceptualization, the realm of non-appearance. Greatly wise Bodhisattva-Mahāsattvas, both future and present, should not cling to the notion of self (ātman). Therefore, the ultimate reality and other such concepts are taught as the essence of the Sugata. This contradicts the teaching that the Ālayavijñāna is the essence, and thus it is considered to be intentional. Furthermore, due to the many contradictions found in the Laṅkāvatāra Sūtra, it is known among scholars as the 'Sūtra of Deception.' The Ratnarāśi Sūtra also uses similar terminology, suggesting that it too is intentional. Moreover, since these two sūtras are not fully completed, it should be understood whether the explanation of the intention is left to the end. Secondly, someone might argue that the sūtras that teach the Ālayavijñāna as the essence are not intentional but are to be taken literally. As it is said in the Abhidharma Sūtra: 'The realm (dhātu) that has existed since beginningless time is the basis of all dharmas. Because it exists, all beings (sarva sattva) and nirvāṇa can be attained.' The intention of this passage is explained by the noble Asaṅga in the commentary on the Ratnagotravibhāga as the Tathāgatagarbha, and in the Mahāyānasaṃgraha as the Ālayavijñāna, thus establishing that the two are the same in meaning. If you say so, that is not pervasive. For example, in a treatise on the five heinous crimes (pañcānantarya), the great sage (mahāmuni, Shakyamuni Buddha) in two different sūtras, divides the five heinous crimes into the five heinous crimes that lead to liberation and the five heinous crimes that lead to hell. Therefore, these heinous crimes do not become the same. Also, as it is said in the Aṅgulimālīya Sūtra: 'The Buddhas (buddha) and Śrāvakas, the dharma that has not been attained, after enlightenment, will reveal to beings.' The intention of this passage is that all sentient beings (sarva sattva) do not have the Tathāgatagarbha, which has not been attained, and that there is a pudgala-ātman, which has not been attained. Therefore, not having the essence and having a pudgala-ātman do not become the same. So, what is the intention of the noble Asaṅga? In the commentary on the Ratnagotravibhāga, the explanation of the essence is the explanation of the ultimate meaning, and in the Mahāyānasaṃgraha, the explanation of the Ālayavijñāna is the explanation of the provisional meaning, and therefore they are explained separately. The essence and the Ālaya... -------------------------------------------------------------------------------- ན་གཞི་རྣམ་ཤེས་
Tibetan
གཅིག་ཏུ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཞུང་རེ་རེ་ལ་དྲང་དོན་ངེས་དོན་ གྱི་བཤད་པ་གཉིས་གཉིས་བྱེད་པ་ནི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱི་གསུང་རབ་གཞན་ལའང་མཐོང་ བའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་དུའང་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ་སྡིག་པ་འཕེལ་བར་ འགྱུར་བས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་ གསུངས་པ་ནི་དྲང་དོན་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པར། བྱིས་པ་རྣམས་བདག་མེད་པས་ འཇིགས་པ་སྤང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པར་བཤད་པ་དང་། རྒྱུད་བླར། ཉེས་པ་ལྔ་སྤང་བའི་ དོན་དུ་གསུངས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་པོ་ཆོས་ སྐུ་བཞུགས་ན་འཁོར་བར་འཁྱམ་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་རྣམ་པར་འཁྱམ་ པ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ལང་གཤེགས་དང་རྒྱུད་བླ་མའི་ལུང་གཉིས་ནི། སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་ དགོས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དགོས་པ་བསྟན་པས་དྲང་དོན་དུ་འགྱུར་ན་ནི། ཐུབ་པའི་བཀའི་ བརྗོད་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དྲང་དོན་དུ་འགྱུར་རོ། །སྙིང་པོ་བཞུགས་ཀྱང་འཁོར་བར་འཁྱམ་ པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལས་ཀྱིས་བཅིངས་ཤིང་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྙིང་པོ་བསྒྲིབས་ནས་ 1-27 མངོན་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ལ་སྙིང་པོས་ཅི་ཞིག་ཀྱང་ཕན་གནོད་བྱར་ མེད་དོ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་བྱེད་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ཕན་གནོད་མི་ བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་ཡིན་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་དེ་ བཞིན་ཉིད་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་གསུངས་ པ་ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་དུ་ཐལ་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་ཡིན་ཞིང་སྙིང་པོ་དང་དོན་གཅིག་ པས་སོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་དྲང་དོན་ཡིན་ན་ངེས་དོན་གང་ཞིག་ཡིན་ ལེགས་པར་སོམས་ལ་སྨྲོས་ཤིག གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་ལ། སེམས་ ཅན་གྱི་ཁམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་ནི་གསེར་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་ ལ། ཀ་ན་ཀ་རིན་པོ་ཆེ་མིན་ཞེས་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། མིང་ཐ་དད་ཀྱང་དོན་གཅིག་ཡིན་ པས་སོ། །དོན་གཅིག་ཡིན་པར་ཡང་། འགྲི བ་པ་དང་འཕེལ་བ་མེད་པ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་བྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པས་བཏུམས་པ་འཁོར་ བའི་རྒྱུན་གྱིས་ཁྱེར་བ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་འཁོར་བའི་འགྲོ་བར་འཆི་བ་དང་སྐྱེ་བ་ དག་ཏུ་འཁོར་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླར། སེམས་ ཅན་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྦུབས། །མ་འབྲེལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནའོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་ མེད་ནི། །ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད
Chinese
并非认为所有经典都表达了相同的含义。正如在其他佛陀及其追随者的著作中也能看到，对每部经典都进行‘需诠释’（藏文：དྲང་དོན།，字面意思：直接意义）和‘究竟’（藏文：ངེས་དོན།，字面意思：确定意义）两种解释。因此，不应认为这是圣者无著（Asanga）的过失，否则会增长罪业。 其次，有些人说，如来藏（Tathāgatagarbha）遍布一切众生的说法是‘需诠释’的，因为在《楞伽经》（Laṅkāvatāra Sūtra）中，它被解释为为了消除孩童对无我的恐惧而说的；在《宝性论》（Uttaratantra）中，它被解释为为了消除五种过失而说的。如果一切众生都具有如来藏法身（Dharmakāya），那么他们就不应该在轮回中漂泊。这是一种误解，因为《楞伽经》和《宝性论》的引文都只是为了说明宣讲如来藏的必要性。如果仅仅因为说明了必要性就将其归为‘需诠释’，那么佛陀的所有教诲都将变成‘需诠释’。虽然如来藏存在，但众生仍在轮回中漂泊，这是因为阿赖耶识（ālaya-vijñāna）受到业力的束缚，并且如来藏被两种遮蔽所覆盖，因此无法显现。这不是如来藏的过错，如来藏对此既无益也无害。例如，虚空中万物生灭，但虚空本身不受影响。 此外，如果如来藏是‘需诠释’的，那么法身（Dharmakāya）、真如（Tathātā）和胜义谛（paramārtha-satya）等所有描述法性的名称都将变成‘需诠释’的，因为它们都是如来藏，并且与如来藏意义相同。这是不可能接受的，因为如果这些法也是‘需诠释’的，那么什么是‘究竟’的呢？请仔细思考后再说。 第三，有些人说，法界（Dharmadhātu）是如来藏，但众生界（sattvadhātu）不是如来藏。这就像说黄金是珍贵的，但金子不是珍贵的有什么区别呢？虽然名称不同，但意义相同。关于意义相同，《无增减经》（Anūnatvāpūrṇatvanirdeśa Sūtra）中说：‘舍利子，法身被无量无边的烦恼包裹，被轮回的洪流所裹挟，在无始无终的轮回中经历生死，这被称为众生界。’《宝性论》中也说：‘众生界的烦恼障，无始以来未分离，心的自性无垢染，被称为无始存在。’（藏文：སེམས་ཅན་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྦུབས། །མ་འབྲེལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནའོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མེད་ནི། །ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད།）
English
It is not the case that all scriptures are considered to express the same meaning. Just as it can be seen in other writings of the Buddha and his followers, each scripture is given two interpretations: ‘requiring interpretation’ (Tibetan: དྲང་དོན།, literally: direct meaning) and ‘definitive’ (Tibetan: ངེས་དོན།, literally: certain meaning). Therefore, it should not be considered a fault of the venerable Asanga, as it would increase negative karma. Secondly, some say that the statement that the Tathāgatagarbha (Buddha-nature) pervades all sentient beings is ‘requiring interpretation’, because in the Laṅkāvatāra Sūtra, it is explained as being spoken to dispel children's fear of no-self; and in the Uttaratantra, it is explained as being spoken to eliminate five faults. If all sentient beings possess the Dharmakāya (body of truth) of the Tathāgatagarbha, then they should not wander in samsara. This is a misunderstanding, because both the Laṅkāvatāra Sūtra and the Uttaratantra's quotations are merely to illustrate the necessity of teaching the Tathāgatagarbha. If merely stating the necessity makes it ‘requiring interpretation’, then all the Buddha's teachings would become ‘requiring interpretation’. Although the Tathāgatagarbha exists, sentient beings still wander in samsara because the ālayavijñāna (storehouse consciousness) is bound by karma, and the Tathāgatagarbha is obscured by two obscurations, thus it cannot be manifested. This is not the fault of the Tathāgatagarbha, which neither benefits nor harms in this regard. For example, everything arises and ceases in space, but space itself is unaffected. Furthermore, if the Tathāgatagarbha is ‘requiring interpretation’, then all the names describing the nature of reality, such as Dharmakāya (body of truth), Tathātā (suchness), and paramārtha-satya (ultimate truth), would become ‘requiring interpretation’, because they are all Tathāgatagarbha and have the same meaning as Tathāgatagarbha. This is unacceptable, because if these dharmas are also ‘requiring interpretation’, then what is ‘definitive’? Please think carefully before speaking. Thirdly, some say that the Dharmadhātu (the realm of phenomena) is the Tathāgatagarbha, but the sattvadhātu (the realm of sentient beings) is not the Tathāgatagarbha. What difference is there between saying that gold is precious, but kanaka (gold) is not precious? Although the names are different, the meaning is the same. Regarding the same meaning, the Anūnatvāpūrṇatvanirdeśa Sūtra (The Sūtra of Neither Increase Nor Decrease) states: ‘Shariputra, the Dharmakāya itself, enveloped by countless billions of afflictions, carried by the stream of samsara, revolving in the beginningless and endless cycle of samsaric existence in death and birth, is called the realm of sentient beings.’ The Uttaratantra also states: ‘The afflictions covering the realm of sentient beings, are beginningless and unassociated; the stainless nature of mind, is said to be beginningless.’ (Tibetan: སེམས་ཅན་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྦུབས། །མ་འབྲེལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནའོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མེད་ནི། །ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད།) --------------------------------------------------------------------------------