Tibetan
ང་ལྷན་ཅིག་པའི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་མཆོག་གིས་ས་ལ་གཏུགས་ནས་སྤྱི་བོར་ལེན་པའོ། །དང་བའི་ཁྱད་པར་ནི་རྙོག་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། སྒོ་གསུམ་མ་གུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའོ། །འདིར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཇི་སྐད་དུ། གཤེགས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པ་དག་དང་། །སློབ་དང་མི་སློབ་ལས་ལྷག་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་གཉིས་ཏེ། རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། སྤངས་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་དཔག་མེད་ཚོགས་མངའ་ཞིང་། །ཞེས་པ་ཡིན་ལ། འདིས་ནི་དམན་པའི་མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་དེ་ན་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉེས་པའི་དུག་སྡོང་མཐའ་དག་དྲུང་ཕྱུང་བ། །ཞེས་པ་ཡིན་ལ། འདིས་ནི་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ལ་ནི་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ། སྔགས་དང་སྨན་གྱིས་གསོད་པའི་དུག་ལྟ་བུ་དག་གི་བག་ལ་ཉལ་མ་སྤངས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ངེས་དོན་དོན་དམ་པའི་ཕྱག་དང་། དྲང་དོན་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཕྱག་གོ །དང་ 24-5-10b པོ་ནི། གང་ལ་ཕྱག་བྱ་བའི་ཡུལ་དང་། གང་གིས་ཕྱག་བྱེད་པ་པོ་གཉིས་ཀ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་པར་ཤེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་ལ། ཀུན་རྫོབ་པའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་འདུད་པར་བྱེད་པའོ། །ཡུལ་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ངེས་དོན་དོན་དམ་པའི་དང་། དྲང་དོན་ཀུན་རྫོབ་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་རང་ཉིད་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དག་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི། གདུལ་བྱ་གཞན་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་རྣམས་སོ། །ཕྱག་ཇི་ལྟར་འཚལ་བའི་ཚུལ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་སུ་ཁས་ལེན་པ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་རྒྱུའི་སྐྱབས་སུ་ཁས་ལེན་པའོ། །འདིར་ནི་ཕྱི་མ་ཉིད་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་ཀུན་སློང་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་སྐུ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ནི་སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་དད་པ་ལས། དེའི་བསྟན་པ་ལ་མི་དགའ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མ་དད་པ་ངང་གིས་བཟློག་ཀྱང་། དང་བ་འདྲེན་པ་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པས། གཉིས་པ་ནི། ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་ལ་ན། སྤྱིར་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དོན་བཅུ་ལ་འཇུག་པར་རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས་གསུངས་མོད། འདིར་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལའོ། །དེའི་ངོས་འཛིན་ཀྱང་མདོ་ལས། ཇི་སྐད་དུ
Chinese
我以身体的各个部分，尤其是头顶，接触地面来顶礼。（这是）纯净的殊胜之处，远离了污浊，远离了身语意三门不恭敬的痛苦。这里，'善逝'一词仅指圆满正等觉的佛陀。正如《释量论》中所说：'善逝是为了证悟的缘故，因此超越了外道、有学和无学。' 其中的功德殊胜之处有二：证悟的殊胜和断除的功德。第一点是：'拥有无量珍宝功德之聚'。这表明（佛陀）超越了低劣的究竟涅槃，因为在那种状态下，没有任何证悟功德的差别。第二点是：'彻底根除罪恶的毒树'。这表明（佛陀）超越了圣菩萨，因为他们仍然存在着导致轮回的烦恼习气，就像用咒语和药物可以压制的毒药一样，尚未完全断除。总的来说，顶礼分为两种：胜义谛的真实顶礼和世俗谛的方便顶礼。第一种是：了知顶礼的对境和顶礼者二者在法界中是无二无别的。第二种是：以世俗的身语意三门对特定的对境进行礼敬。顶礼的对境佛陀也分为两种：胜义谛的真实佛陀和世俗谛的方便佛陀。第一种是：佛陀自身所摄的法身。第二种是：为调伏其他众生而显现的色身。顶礼的方式也有两种：皈依法身果位和皈依色身因位。这里以后者为主，因为以利他为目的的发心，以及希求法身的意乐都包含在发愿菩提心中。因此，忆念导师的功德所产生的信心，自然能遣除不喜悦其教法的不信心。然而，为了生起欢喜心，必须首先了解（佛陀的）功德。第二句是：顶礼！顶礼的对象是：一般来说，'法'这个词有十种含义，如《释论理》中所说，但这里指的是正法。它的定义也如经中所说： 我以身体的各个部分，尤其是头顶，接触地面来顶礼。这是纯净的殊胜之处，远离了污浊，远离了身语意三门不恭敬的痛苦。在此，'善逝'一词仅指圆满正等觉的佛陀。正如《释量论》中所说：'gShegs pa rtogs pa'i don phyir te/ de phyir phyi rol pa dag dang/ slob dang mi slob las lhag ces gsungs pa ltar ro/ 善逝是为了证悟的缘故，因此超越了外道、有学和无学。' 其中的功德殊胜之处有二：证悟的殊胜和断除的功德。第一点是：'拥有无量珍宝功德之聚'。这表明（佛陀）超越了低劣的究竟涅槃，因为在那种状态下，没有任何证悟功德的差别。第二点是：'彻底根除罪恶的毒树'。这表明（佛陀）超越了圣菩萨，因为他们仍然存在着导致轮回的烦恼习气，就像用咒语和药物可以压制的毒药一样，尚未完全断除。总的来说，顶礼分为两种：胜义谛的真实顶礼和世俗谛的方便顶礼。第一种是：了知顶礼的对境和顶礼者二者在法界中是无二无别的。第二种是：以世俗的身语意三门对特定的对境进行礼敬。顶礼的对境佛陀也分为两种：胜义谛的真实佛陀和世俗谛的方便佛陀。第一种是：佛陀自身所摄的法身。第二种是：为调伏其他众生而显现的色身。顶礼的方式也有两种：皈依法身果位和皈依色身因位。这里以后者为主，因为以利他为目的的发心，以及希求法身的意乐都包含在发愿菩提心中。因此，忆念导师的功德所产生的信心，自然能遣除不喜悦其教法的不信心。然而，为了生起欢喜心，必须首先了解（佛陀的）功德。第二句是：顶礼！顶礼的对象是：一般来说，'法'这个词有十种含义，如《释论理》中所说，但这里指的是正法。它的定义也如经中所说：
English
I prostrate with the supreme part of my body, the head, touching the ground. The distinction of purity is being free from turbidity, free from the suffering of disrespect from the three doors of body, speech, and mind. Here, the term 'Sugata' (bde bar gshegs pa, one gone to bliss) refers only to the perfectly complete Buddha. As it is said in the Pramāṇavārttika (rnam 'grel): 'Sugata is for the sake of realization, therefore surpassing outsiders, learners, and non-learners.' The distinction of qualities is twofold: the distinction of realization and the merit of abandonment. The first is: 'Possessing an immeasurable collection of precious qualities.' This shows that (the Buddha) surpasses the inferior ultimate Nirvana, because in that state, no distinction of the qualities of realization is observed. The second is: 'Completely uprooting the poisonous tree of faults.' This shows that (the Buddha) surpasses even the noble Bodhisattvas, because they still have the latent tendencies of afflictions that cause rebirth in existence, like poison that can be suppressed with mantras and medicine, but not completely abandoned. In general, prostration is twofold: the ultimate prostration of definitive meaning and the conventional prostration of provisional meaning. The first is: knowing that both the object of prostration and the one who prostrates are of one taste in the realm of Dharma. The second is: paying homage with the three doors of body, speech, and mind to whatever object is present. The object, the Buddha, is also twofold: the definitive Buddha of ultimate meaning and the provisional Buddha of conventional meaning. The first is: the Dharmakāya (chos kyi sku, body of dharma) included in the Buddha's own ground. The second is: the Rūpakāya (gzugs kyi sku, body of form) included in the perception of other beings to be tamed. The manner of prostration is also twofold: taking refuge in the Dharmakāya as the fruit and taking refuge in the Rūpakāya as the cause. Here, the latter is more important, because the mind of aiming at the welfare of others and the intention of seeking the Dharmakāya are included within the aspiration of Bodhicitta (sems bskyed, mind of enlightenment). Therefore, although the faith that arises from recollecting the qualities of the Teacher naturally repels the lack of faith that is characterized by dislike of his teachings, it is necessary to know the qualities beforehand in order to generate joy. The second line is: I prostrate! To what? Generally, the term 'Dharma' has ten meanings, as stated in the Commentary on Reasoning, but here it refers to the Holy Dharma. Its definition is also as stated in the Sutra: I prostrate with the supreme part of my body, the head, touching the ground. This is the distinction of purity, being free from turbidity, free from the suffering of disrespect from the three doors of body, speech, and mind. Here, the term 'Sugata' refers only to the perfectly complete Buddha. As it is said in the Pramāṇavārttika: 'gShegs pa rtogs pa'i don phyir te/ de phyir phyi rol pa dag dang/ slob dang mi slob las lhag ces gsungs pa ltar ro/ Sugata is for the sake of realization, therefore surpassing outsiders, learners, and non-learners.' The distinction of qualities is twofold: the distinction of realization and the merit of abandonment. The first is: 'Possessing an immeasurable collection of precious qualities.' This shows that (the Buddha) surpasses the inferior ultimate Nirvana, because in that state, no distinction of the qualities of realization is observed. The second is: 'Completely uprooting the poisonous tree of faults.' This shows that (the Buddha) surpasses even the noble Bodhisattvas, because they still have the latent tendencies of afflictions that cause rebirth in existence, like poison that can be suppressed with mantras and medicine, but not completely abandoned. In general, prostration is twofold: the ultimate prostration of definitive meaning and the conventional prostration of provisional meaning. The first is: knowing that both the object of prostration and the one who prostrates are of one taste in the realm of Dharma. The second is: paying homage with the three doors of body, speech, and mind to whatever object is present. The object, the Buddha, is also twofold: the definitive Buddha of ultimate meaning and the provisional Buddha of conventional meaning. The first is: the Dharmakāya included in the Buddha's own ground. The second is: the Rūpakāya included in the perception of other beings to be tamed. The manner of prostration is also twofold: taking refuge in the Dharmakāya as the fruit and taking refuge in the Rūpakāya as the cause. Here, the latter is more important, because the mind of aiming at the welfare of others and the intention of seeking the Dharmakāya are included within the aspiration of Bodhicitta. Therefore, although the faith that arises from recollecting the qualities of the Teacher naturally repels the lack of faith that is characterized by dislike of his teachings, it is necessary to know the qualities beforehand in order to generate joy. The second line is: I prostrate! To what? Generally, the term 'Dharma' has ten meanings, as stated in the Commentary on Reasoning, but here it refers to the Holy Dharma. Its definition is also as stated in the Sutra: --------------------------------------------------------------------------------