Tibetan
ལྡན་པ་དང་། འཇུག་པ་སྟེ་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་ཐེག་པ་གསུམ་ཀའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐུན་མོང་དུ་སྤྱིར་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་ཁྱད་ཞུགས་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་རྟེན་དང་གཞི་དང་ནི། །ཞེས་པ་ནས། གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཆོག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་པའི་བར་རྣམ་དབྱེ་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཆད་ཚུལ་སྔ་མ་སྦྱིན་པའི་སྐབས་བཞིན་ནོ། ། ༈ གསུམ་པ་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་དམ་བཅའ་བ། གསུམ་པ་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་དམ་བཅའ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞུང་གི་དོན་སོ་སོར་བཤད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཟོད་པ་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་དམ་བཅའ་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ་དམ་འཆའ་ཆོས་ལ་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པ་དམ་འཆའ་བའོ། །དང་པོ་ལ། སྔ་ཕྱིའི་འབྲེལ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་ན་གཞན་ལ་མི་གནོད་པས་གནོད་ལན་དུ་གནོད་པ་ནི་མི་སྲིད་མོད། ཕར་གནོད་པ་མ་བྱས་པར་ཡང་། ཚུར་གནོད་ 24-5-26a པ་བྱེད་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། སྤྱིར་བཟོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གནོད་བྱེད་ལ་ནི་ཅེས་སྤྲས་སུ་བྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་པར་ནི་བཟོད་པ་མི་འབྱུང་ལ། དེ་མེད་པར་ཡང་སངས་རྒྱས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འཇིག་རྟེན་ན་ནི་སློང་བ་མོད། །གནོད་པ་བྱེད་པ་དཀོན་པ་སྟེ། །དེ་བས་ངལ་བས་མ་སྒྲུབས་པར། །ཁྱིམ་དུ་གཏེར་ནི་བྱུང་བ་ལྟར། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་གྲོགས་གྱུར་པས། །བདག་གིས་དགྲ་ལ་དགའ་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྤྱིར་གནོད་བྱེད་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་དགོས་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། ཕར་གནོད་པའི་ལན་དུ་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཚུར་གནོད་པའི་བྱེད་པོ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་གཅེས་པར་འཛིན་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་བྱམས་པར་བགྱི་བ་དང་། །སྙིང་རྗེ་བར་བགྱི་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་འདྲ་དེ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འདི་ལྟར་ཕར་གནོད་མ་བྱས་པར། །འགའ་ཡང་གནོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྟོན་པ་ནི། བྱང་སེམས་རང་ལ་ནོངས་པ་མ་མཆིས་པར་ཡང་བདག་གི་མགོ་བོ་སོག་ལེས་ཚལ་པ་བརྒྱར་ནི་གཤགས་པར་བགྱིད་ཀྱང་། དེ་ལ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་རང་གི་སེམས་ལ་ཕངས་པ་སྟེ་བྱམས་པར་བགྱིའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མ་རང་གི་བུ་གཅིག་པ་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་ནིའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྒྱན་ལས། ཇི་ལྟར་ཕུག་རོན་རང་གི་བུ་མཆོག་བྱམས། །རང་གི་བུ་དེ་ཉེ་བར་འཁྱུད་ནས་འདུག །དེ་འདྲ་བ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་འགལ་བ་ལྟར། །བརྩེར་བཅས་ལུས་ཅན་བུ་ལའང་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་སུ་ཞིག་བྱང་སེམས་བདག་ལ་སྙིང་ནས་ཁྲོས་པར་གྱུར་ཏེ། དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་མཆིས་བཞིན་དུ
Chinese
通过给予和进入这六种方式，三乘的戒律被普遍认为是共同的。其中，菩萨的戒律被特别强调，如从‘戒律是基础和根本’到‘从地位的角度来看是至高无上的’，这八种分类的解释方式与之前布施的情况相同。 第三，承诺安忍波罗蜜多。 承诺安忍波罗蜜多分为两部分：分别解释经文的意义和确定菩萨的安忍。 第一部分有三个方面：承诺对损害不介意的安忍，承诺接受痛苦的安忍，承诺对法产生坚定理解的安忍。 关于第一点，前后关联是：守护戒律就不会伤害他人，因此不可能受到报复性的伤害。但是，如果没有主动伤害他人，却受到了伤害，该怎么办呢？一般来说，对于成为安忍对象的施害者，必须加以珍视，因为没有施害者就不会有安忍，没有安忍也无法成佛。正如《入菩萨行论》所说：‘世间多有乞讨者，施害者实为稀有。因此无需辛勤寻，如在家中得宝藏。彼乃菩提之友伴，我应对敌生欢喜。’ 因此，不仅要珍视施害者，而且对于没有主动伤害却反而施加伤害的人，更要特别珍视。对于他们，要行慈爱和悲悯。首先是慈爱，对于这样的人，正如《入菩萨行论》所说：‘若不先加害于彼，无人会无故加害。’因此，他们是非常难得的福德之源。这意味着，即使菩萨自己没有过错，有人用锯子将我的头锯成一百块，我也要持续不断地对他们心生怜爱。如何做到呢？就像母亲珍爱独子一样。正如《宝性论》所说：‘如鸽爱其独子，拥抱爱子在怀中。如是嗔恨彼等者，慈爱众生亦如是。’ 第二是悲悯，如果施害者对菩萨心怀恶意，即使没有特别的理由
English
Through the six gates of giving and entering, the discipline of the three vehicles is generally recognized as common. Among them, the discipline of the Bodhisattva is particularly emphasized, as from 'Discipline is the basis and foundation' to 'It is considered supreme from the perspective of status,' the explanation of these eight categories is the same as in the previous case of giving. Third, the commitment to the perfection of patience. The commitment to the perfection of patience is divided into two parts: explaining the meaning of the text separately and identifying the patience of the Bodhisattva. The first part has three aspects: committing to the patience of not minding harm, committing to the patience of accepting suffering, and committing to the patience of having a firm understanding of the Dharma. Regarding the first point, the connection between the preceding and following is: guarding discipline does not harm others, so it is impossible to be harmed in retaliation. However, if one has not harmed others but is harmed, what should be done? In general, the perpetrator who becomes the object of patience must be cherished, because without the perpetrator, there would be no patience, and without patience, one cannot attain Buddhahood. As it is said in the *Bodhicaryāvatāra*: 'In the world, there are many beggars, but those who inflict harm are rare. Therefore, without striving, it is like finding a treasure in the house. Since they have become friends in the practice of enlightenment, I should rejoice in my enemies.' Therefore, not only should perpetrators be cherished, but those who inflict harm without having been harmed should be especially cherished. For them, there are two things to do: loving-kindness and compassion. The first is loving-kindness. For such people, as it is said in the *Bodhicaryāvatāra*: 'If one does not harm them first, no one will harm them without reason.' Therefore, they are a particularly rare source of merit. This means that even if the Bodhisattva himself is without fault, and someone saws my head into a hundred pieces, I should continuously cherish them in my heart. How is this done? Just as a mother cherishes her only child. As it is said in the *Ratnagotravibhāga*: 'Just as a pigeon cherishes its beloved child, embracing its child closely. Likewise, those who are angry with such a one, cherish all beings in the same way.' The second is compassion. If a perpetrator is truly angry with the Bodhisattva, even without a particular reason --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་བདག་གི་སྲོག་འཕྲོག་པར་བྱེད་ནའང་། བྱེད་པ་པོ་དེ་ལ་ལས་ 24-5-26b ཀྱི་འབྲས་བུ་མི་ཟད་པ་སྟེ། གདུག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་ཅིང་། མི་འཚམས་པ་སྟེ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་དག་འབྱུང་བར་མ་གྱུར་ཅིག དེའི་ཤུགས་ལ་སྙིང་ནས་མ་ཁྲོས་པ་དང་། དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྲོག་འཕྲོག་པ་ལ་ནི། རྣམ་སྨིན་དེ་ལྟ་བུ་མི་འབྱུང་བས་སྨོན་ལམ་བཏབ་མི་དགོས་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱན་ལས། སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་བརྩེར་ལྡན་རྣམས། །ཞི་ལའང་ཡིད་ནི་མི་གནས་ན། །འཇིག་རྟེན་བདེ་དང་རང་སྲོག་ལ། །ཆགས་པར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞུང་སྔ་མས་གནོད་བྱེད་ལ་བྱམས་པ་དང་། འདིས་གནོད་བྱེད་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྟན་པའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱང་། བྱམས་པ་ནི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། སྙིང་རྗེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཆད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྒྱན་ལས། ཕྲད་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་རྒྱུ་དགག་པ་དང་། དང་དུ་ལེན་པའི་ཤེས་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་བདག་གིས་བཟོད་པ་མི་གཏོང་བར་བགྱིའོ། །དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ཞེ་ན། བཟོད་པའི་འགལ་རྐྱེན་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཚེ་ལྟ་ཅི་སྨོས། གཞན་དག་སེམས་ཀྱིས་ཁྲོ་བ་དང་ནི། ངག་གིས་ལྐོག་ཏུ་གཤེ་བ་དང་། དངོས་སུ་མཚང་འདྲུ་བ་དང་། ལུས་ཀྱིས་རྡེག་པར་གྱུར་ཀྱང་སྟེ་བཟོད་པའི་འགལ་རྐྱེན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ངོ་། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་བདག་ནི་རང་སྐྱོན་གྱིས། །འདི་ལ་བཟོད་པར་མི་བྱེད་ན། །བསོད་ནམས་རྒྱུར་ནི་ཉེར་གནས་པ། །འདི་ལ་བདག་གེགས་བྱེད་པར་ཟད། །གང་ཞིག་གང་མེད་མི་འབྱུང་ལ། །གང་ཞིག་ཡོད་ན་ཡོད་གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་དེ་ཡིས་རྒྱུ་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་གེགས་ཞེས་བྱ། །དུས་སུ་ཕྱིན་པའི་སློང་མོ་པས། །སྦྱིན་པའི་ 24-5-27a གེགས་བྱེད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་དག་དང་དུ་བླང་བར་བགྱིའོ། །དགོས་པ་ཅིའི་ཆེད་དུ་ན། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུའོ། །དེའི་འབྲེལ་ཡང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བ་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་གི་སེམས་ལ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་ནི། །སོམ་ཉིའི་དཔྱང་ཐག་གཡོ་བར་མ་གྱུར་ཅིག །སོམ་ཉི་ཟ་བའི་ཡུལ་གང་ལ་ཞེ་ན། ཆོས་པའི་ཆོས་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལ་སོམ་ཉི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྔོན་ཆད་རྙེད་མ་མྱོང་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་དང་། རིགས་པའི་མཆོག་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ཟབ་ཞི་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས།
Chinese
即使他们夺走我的生命，愿他们不会因此遭受无尽的业果，不会变得残暴和不适，不会变得极其沉重。如果不是因为极度愤怒，或者不是为了特别重要的原因而夺走生命，那么就不会产生那样的异熟果，所以不需要祈祷。正如《宝鬘论》所说：‘心中充满慈悲的爱者，即使面对寂静也不会安心，更何况是贪恋世间安乐和自己的生命呢？’ 之前的论典展示了对加害者的慈爱，而这里展示了对加害者的悲悯，因为慈爱是与安乐相连的状态，而悲悯是与痛苦分离的状态。正如《宝鬘论》所说：‘具有分离的意念。’ 第二部分包括：驳斥接受他人痛苦的原因，以及展示接受痛苦的知识。 首先：菩萨我不会放弃忍耐。什么时候呢？当忍耐的违缘没有显现的时候，更不用说了。即使他人用嗔恨心对待，用言语暗中辱骂，公开揭露缺点，或者用身体殴打，也就是当忍耐的违缘显现的时候，我也不会放弃忍耐。正如《入行论》所说：‘如果我不因自己的过错而忍受这些，那么对于善业之源的这个人，我只是在制造障碍。如果某事物不存在，某事物就不会产生；如果某事物存在，某事物就会存在。既然如此，怎么能说这是障碍呢？当乞丐及时出现时，不会对布施造成障碍。’ 其次：我将接受所有其他众生的痛苦。为了什么目的呢？为了实践佛子（རྒྱལ་བའི་སྲས，梵文：buddhaputra，罗马转写：buddhaputra，字面意思：佛之子）的行为。这之间的联系是，正如《入行论》所说：‘如果我不完全交换自己的安乐和他人的痛苦，我就无法成佛，即使在轮回中也没有安乐。’ 第三：愿我的心中，哪怕只是一瞬间，也不要动摇怀疑的绳索。怀疑的对象是什么呢？即使是对佛法（ཆོས་པའི་ཆོས，梵文：dharma，罗马转写：dharma，字面意思：法）的怀疑。产生怀疑的原因是：以前从未获得过，非常深奥，并且是理性的顶峰。正如所说：深奥寂静，离戏光明，无为法。
English
Even if they take my life, may they not incur endless karmic consequences, may they not become cruel and unsuitable, may they not become extremely heavy. If it is not out of extreme anger, or if it is not for a particularly important reason that they take life, then such a Vipāka (Skt.) will not arise, so there is no need to pray. As the Ratnāvalī (Skt., 'Garland of Jewels') says: 'Those who are full of love with compassion in their hearts will not be at ease even in peace, let alone be attached to worldly happiness and their own lives?' The previous treatise showed loving-kindness towards the harm-doer, while this shows compassion towards the harm-doer, because loving-kindness is a state connected with happiness, while compassion is a state separated from suffering. As the Ratnāvalī (Skt.) says: 'Having the intention of separation.' The second part includes: refuting the cause of accepting the suffering of others, and showing the knowledge of accepting suffering. First: I, the Bodhisattva, will not give up patience. When? When the obstacles to patience have not manifested, let alone. Even if others treat me with anger, secretly insult me with words, openly reveal my faults, or beat me with their bodies, that is, when the obstacles to patience have manifested, I will not give up patience. As the Bodhicaryāvatāra (Skt., 'Engaging in the Bodhisattva's Deeds') says: 'If I do not endure these due to my own faults, then for this source of merit, I am only creating obstacles. If something does not exist, something will not arise; if something exists, something will exist. Since this is the case, how can it be said to be an obstacle? When a beggar appears in time, it does not create an obstacle to giving.' Second: I will take upon myself all the sufferings of other sentient beings. For what purpose? In order to accomplish the conduct of the Buddhas' sons (རྒྱལ་བའི་སྲས，梵文：buddhaputra，罗马转写：buddhaputra，字面意思：佛之子). The connection between them is, as the Bodhicaryāvatāra (Skt.) says: 'If I do not completely exchange my own happiness for the suffering of others, I will not attain Buddhahood, and even in Samsara (Skt.) there will be no happiness.' Third: May the rope of doubt not waver in my mind, even for a moment. What is the object of doubt? Even doubt about the Dharma (ཆོས་པའི་ཆོས，梵文：dharma，罗马转写：dharma，字面意思：法) of the Dharma. The reasons for doubt arising are: it has never been obtained before, it is very profound, and it is the pinnacle of reason. As it is said: Profound and peaceful, free from elaboration, luminous, unconditioned. --------------------------------------------------------------------------------