Tibetan
་པ་རྣམ་གསུམ་དང་། །དངོས་གཞི་བདེན་གཉིས་སོ་སོ་དང་། །མཐར་ཐུག་དོན་དམ་འབའ་ཞིག་པས། །དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི། །ལུས་རྣམ་གཞག་པ་ཀུན་བསྡུས་པའི། །ཡན་ལག་ཅུང་ཟད་རྒྱས་བཤད་པས། །ཐོག་མར་རང་བློའི་མུན་བསལ་ནས། །དེ་ནས་གཞན་ཕན་ཉི་མ་ཡིས། །ལ་ལའི་རྨོངས་པ་སེལ་བ་དང་། །བསྟན་པའི་པད་ཚལ་རྒྱས་པར་ཤོག །ཅེས་འདི་མཆོག་ལྡན་ལེགས་པའི་བློ། །རང་ལོ་དོན་དྲུག་པར་ལོངས་པའི། །ཐོག་མར་སྦྱར་བ་འདིའི་དགེ་བས། །ལོ་འདི་དགེ་ཞིང་ཤིས་གྱུར་ཅིག། །།ཤུ་བྷཾ། ། ༄། །གསང་བ་འདུས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་བཞག། ༄༅། །གསང་བ་འདུས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་བཞག །ན་མོ་མཉྫུ་བཛྲ་ཡ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་བ་གསུམ། །གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་ཡབ་གཅིག་པོ། །རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་བཅས་ཁྱོད་ལ། །གཉིས་སུ་མེད་པར་ཕྱག་བགྱིའོ། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་གཅིག་བསྡུས་སྐུ། །སྒྲུབ་ཐབས་དམ་ཆོས་གསུང་གི་མཛོད། །དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ངལ་མེད་ཐུགས། །གང་ལ་མངའ་བ་ཀུན་ལ་ཡང་། །ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པར་དད་བྱས་ནས། །ཆོས་ལ་རྟོག་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས། །རྣམ་པར་བརྟགས་གང་ངོ་མཚར་བས། །དཀོན་མཆོག་རྣམ་གསུམ་མཆོད་པར་འབུལ། །གསང་བ་འདུས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལ། །གང་གིས་སྒྲུབ་དང་གང་ལས་བསྒྲུབ། །སྒྲུབ་ཐབས་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ཡི། །འབྲས་བུའི་གནས་ལ་བརྟག་བྱ་བ། །འདི་ན་མཁས་འགའ་གསང་སྔགས་ཀྱི། །སྒྲུབ་པོར་མ་ཟད་ཐེག་གསུམ་འབྲས། །གང་གིས་སྒྲུབ་པ་ལས་འབྲས་ཀྱི། །རྟེན་གྱུར་བདག་དེ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས། །འདིར་དེ་མི་འཐད་ཕར་ཕྱིན་དུའང་། །མུ་སྟེགས་གཞུང་དང་ཁྱད་པར་ཅི། །གྲོལ་བ་པོ་ནི་མེད་ན་ཡང་། །ལོག་པར་སྒྲོ་བཏགས་གཞོམ་ཕྱིར་བརྩོན། །མ་བཏགས་གཅིག་པུར་ཉམས་དགའ་བའི། །ཚེ་ན་ང་དང་བདག་ཟེར་མོད། ། 23-7-22a འཇིག་རྟེན་འདས་པ་རང་གི་ལུགས། །འཇོག་ཚེ་དེས་དེའི་གོ་མི་ཆོད། །གསང་སྔགས་སྒྲུབ་པོ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ང་ཞེས་དང་། །དྷརྨྨ་(དྷརྨ་)དྷཱ་དུ་(ཏུ་)སྭ་བྷ་ཝ། །ཨཏྨ་ཀོ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས། །སྒྲུབ་པོ་ངོས་འཛིན་འདིའི་རྣམ་གྲངས། །དེ་བཞིན་ཉིད་དག་དག་པའི་བདག །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་ཡི་རྒྱུད། །སྤྲོས་ཀུན་ཉེར་ཞི་དམ་པའི་བདག །སོ་སོ་རང་རིག་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། །གང་གིས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་འདི། །ངོ་མ་འཕྲོད་པར་གསང་སྔགས་ཀྱི། །ཚུལ་མི་ཤེས་ཞེས་པད་དཀར་པོས། །དྲི་མེད་འོད་དུ་གསུངས་མིན་ནམ། །དེ་ནས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས། །གང་ལས་སྒྲུབ་པའི་གཞི་དཔྱད་པ། །སྟོང་པའི་ངང་ལས་བྷྲུཾ་(བྷྲཱུཾ)ལས་དང་། །པད་ཉིའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་ཤེས། །གོམས་པས་འདོན་མོད་དེ་དེ་ཅི། །རང་མ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་བློ་འམ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཀྱང་ལས། །དེ་ལ་མ་ལུས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །འདི་ན་མཁས་འགའ་རྣམ་ཤེས་ལས། །
Chinese
三种次第，本体胜义各异，终极唯有实义。 吉祥密集之宗义，总摄身之建立，略作支分广释。 首先遣除自心之暗，然后以利他之日光，驱散某些人之愚昧，愿教法之莲园得以兴盛！ 此乃具足殊胜智慧者，年届七十六岁时，最初撰写，以此功德，愿此年吉祥如意！ 吉祥圆满！ 《密集金刚》修法之建立 《密集金刚》修法之建立 那摩曼殊班杂雅（敬礼文殊金刚）。 诸佛之身语意三密，唯一汇聚之父尊，与金刚佛母等您，无二无别敬礼！ 圆满佛陀皆聚集之身，修法乃正法之宝藏，为修持彼等不辞辛劳，凡是对其具有者，皆不偏袒而生信。 以思维法义之智慧，若能善加辨别，则可供养三宝。 于《密集金刚》之修法中，以何而修，从何而修，修法之体性，修法之果位，皆应加以考察。 此处有些智者认为，不仅是密咒之修持者，也是三乘之果，以何而修，即是作为果之所依的自我。 然于此处，此观点并不合理，若如此，则与外道之宗义有何差别？ 即使没有解脱者，为了破除邪见而努力，于未加造作之唯一境界中，喜悦之时，虽可言说‘我’与‘自’。 超越世间者，于安立自身宗义之时，不能以彼替代此。 密咒之修持者，乃是空性之智慧金刚，称之为‘我’，以及“达摩（藏文，梵文天城体：धर्म，梵文罗马拟音：dharma，汉语：法）达都（藏文，梵文天城体：धातु，梵文罗马拟音：dhātu，汉语：界） 斯瓦巴瓦（藏文，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语：自性），阿特玛（藏文，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātma，汉语：我） 阔航（藏文，梵文天城体：कोऽहम्，梵文罗马拟音：ko'ham，汉语：我是谁）”，此乃修持者之不同名称。 如是真如，清净之我，最初之佛，因之本性，一切戏论寂灭之圣我，各自自证之境界。 若不能真实了悟此最初之佛，则不懂密咒之理，莲花戒大师于《无垢光》中如是说。 之后，考察能依与所依，从何而修之基础。 从空性之中，由勃隆（藏文：བྷྲུཾ，梵文天城体：भ्रूं，梵文罗马拟音：bhrūṃ，汉语：勃隆）字生起，于莲花日轮之上，由吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语：吽）字生起。 虽已习惯念诵，然此为何？ 是自生圆满佛之智慧，亦或是如虚空般之空性中，于彼之中，无余皆可修成。 此处有些智者认为，从阿赖耶识中……
English
The three stages, the two realities of the main body, and ultimately only the true meaning. The doctrine of glorious Guhyasamaja, summarizing the establishment of the body, with a slight elaboration of the branches. First, dispel the darkness of one's own mind, and then, with the sun of benefiting others, dispel the ignorance of some, and may the lotus garden of the teachings flourish! This was initially written by a person with excellent wisdom, who has reached the age of seventy-six. By the merit of this, may this year be auspicious and fortunate! Auspicious! The Establishment of the Sadhana of Guhyasamaja The Establishment of the Sadhana of Guhyasamaja Namo Manjuvajraya (Homage to Manjushri Vajra). The three secrets of all Buddhas, the only father who gathers into one, along with Vajra Goddess, I prostrate to you non-dually! The body that gathers all perfect Buddhas, the sadhana is the treasure of the sacred Dharma, tirelessly dedicating themselves to practicing them, and having faith without partiality in all who possess them. With the wisdom of contemplating the Dharma, if one can discern well, one can offer to the Three Jewels. In the sadhana of Guhyasamaja, with what to practice, from what to practice, the nature of the sadhana, the result of the sadhana, should all be examined. Here, some scholars think that not only is the practitioner of mantra, but also the result of the three vehicles, with what to practice, is the self that is the basis of the result. But here, this view is not reasonable, if so, what is the difference with the doctrines of the heretics? Even if there is no liberated one, striving to refute wrong views, in the only uncreated state, one may say 'I' and 'self' when joyful. Those who have transcended the world, when establishing their own doctrine, cannot replace this with that. The practitioner of mantra is the wisdom vajra of emptiness, called 'I', and “Dharma (藏文，梵文天城体：धर्म，梵文罗马拟音：dharma，汉语：法) Dhatu (藏文，梵文天城体：धातु，梵文罗马拟音：dhātu，汉语：界) Svabhava (藏文，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语：自性), Atma (藏文，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātma，汉语：我) Ko'ham (藏文，梵文天城体：कोऽहम्，梵文罗马拟音：ko'ham，汉语：我是谁)”, this is a different name for the practitioner. Suchness, the pure self, the first Buddha, the nature of the cause, the holy self of all cessation of proliferation, the object of individual self-awareness. If one does not truly understand this first Buddha, then one does not understand the principles of mantra, as Padmakara said in 'Stainless Light'. Then, examine the basis of what to practice from, with the dependent and the depended upon. From within emptiness, arising from Bhrum (藏文：བྷྲུཾ，梵文天城体：भ्रूं，梵文罗马拟音：bhrūṃ，汉语：勃隆), and on the lotus sun disc, arising from Hum (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语：吽). Although one is accustomed to reciting, what is this? It is the wisdom of the self-born perfect Buddha, or in the emptiness like the sky, in that, everything can be accomplished. Here, some scholars think that from the alaya consciousness... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
མ་གཏོགས་ཡེ་ཤེས་མི་འདོད་ཅིང་། །སྟོང་ཉིད་ལས་གཞན་དོན་དམ་བདེན། །མི་བཞེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་དྲིས། །སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུར་མི་རུང་། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་བློ་རྫས་གཞན་ཞིག །རང་དང་འབྲེལ་མེད་སྒྲུབ་དོན་ཅི། །བྷྲུཾ་དང་ཧཱུཾ་སོགས་རང་བློ་ལས། །རྫས་གཞན་གྲུབ་ཟིན་མི་དགོས། །རང་བློ་ཡིན་ན་དེ་གང་ལས། །བྱུང་ཞེས་ཁྱེད་ལ་དྲི་བར་བྱ། །ཡེ་ཤེས་ཚོགས་སོག་བསྒོམ་རྗེས་སུ། །མེད་པར་དགག་ལས་གཞན་མེད་ཕྱིར། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ། །རང་ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །ངོ་བོར་གྱུར་ལས་རྟེན་བརྟེན་པའི། །དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྒྲུབ། །འདི་ཡི་གནས་ཚུལ་རྒྱུ་རྒྱུད་དེ། །མོས་རློམ་ངོ་ན་འབྲས་བུའི་རྒྱུད། །རང་གི་རྒྱུ་རྒྱུད་འབྲས་བུར་ནི། །ཞེན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཞེན་བློ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་ཚེ། །གསལ་སྣང་རྟོག་མེད་ 23-7-22b ལྷུན་གྲུབ་པ། །སྐྱེད་(བསྐྱེད་)རིམ་དངོས་ཡིན་མཐའ་གཅིག་ཏུ། །རིམ་དེ་རྟོག་པར་འདོད་མི་བྱ། །སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི། །འདི་ན་ངོས་འཛིན་བྱེད་པོ་འགའ། །བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལས་བྱུང་བའི། །ཡུལ་ཅན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིས། །ཡུལ་གྱུར་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་དེས་བཞེད། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ནི། །དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་རིགས་པ་ཡིས། །གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དེ་ལས་གཞན། །དཔལ་ལྡན་འདུས་པར་མི་འཆད་གསུང་། །ཟླ་བས་མཚན་ཉིད་བསྟན་བཅོས་སུ། །གང་བཤད་སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བར་ནི། །འགྲིག་པར་དཀའ་ཚུལ་ཟུར་དུ་བཀོལ། །འདིར་དེས་རྟོགས་ཚུལ་མཐའ་དཔྱད་པ། །འདིར་དེས་རྟོགས་ཚུལ་ཚད་མའམ། །བཅད་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་དང་། །གཉིས་སྣང་ཚུལ་ལམ་གཉིས་མེད་དུ། །རྟོགས་སམ་རྟོགས་བློ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི། །བདེན་པར་འདོད་དམ་དེ་ལས་གཞན། །ཡིན་ནམ་རྟོགས་བྱ་ཡང་དེ་བཞིན། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུས་མཉམ་མམ། །སྔ་ཕྱིར་བྱུང་ཞེས་བརྟག་པར་བྱ། །ཚད་མ་ཡིན་ན་ཕ་རོལ་དུ། །ཕྱིན་པར་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པའི། །ལྟ་བ་གསང་སྔགས་ལ་མེད་ཅེས། །འཆད་དང་དངོས་སུ་མི་འགལ་ལམ། །དཔྱད་ཤེས་ཡིན་ན་ཕ་རོལ་ཏུ། །ཕྱིན་པར་ཡུལ་ཅན་བདེ་བ་ཆེ། །ཡུལ་གྱུར་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ། །རྟོགས་བློ་ཡོད་པར་ཐལ་མིན་ནམ། །རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་སྣང་དུ་བཞེད་ན། །སྟོང་ཉིད་རྟོགས་བློའི་མཉམ་གཞག་ནི། །ཆུ་ལ་ཆུ་གཞག་ཇི་བཞིན་པར། །བཞེད་དང་དངོས་སུ་མི་འགལ་ལམ། །གཉིས་སུ་མེད་ན་བདེ་བ་ཆེ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཐལ་བའམ། །སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །བདེ་ཆེན་དངོས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །བདེན་ན་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་དེ། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྦྱོང་བྱེད་དུ། །འཆད་དང་དངོས་སུ་འགལ་མིན་ནམ། །བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི། །བདེན་པར་འདོད་པ་ཁྱེད་ཅག་
Chinese
如果不是智慧，那就不需要，除了空性之外，没有究竟的真理。 对于不接受这些观点的人，可以这样问： 空性（śūnyatā）的无遮止坛城（maṇḍala），不能作为亲近的因缘。 圆满正等觉（saṃyak-saṃbuddha）的智慧，是另一种事物。 与自己无关，又有什么可成就的呢？ Bhrūṃ（भ्रूं，种子字，bhrūṃ，胎藏界大日如来种子字）和Hūṃ（हूं，种子字，hūṃ，金刚界大日如来种子字）等，不需要在自己的心识之外，再成就其他事物。 如果是自己的心识，那么它从何而来呢？可以这样问你。 在修习智慧的积聚之后，除了无遮止之外，没有其他。 我们是修行者，将自己转化为法界（dharmadhātu）智慧的自性。 从所依和能依的坛城中，圆满地成就。 这种情况的因果关系，在信解中是果的因。 通过执着自己的因果关系，来成就果。 当执着的心识习惯圆满时，显现光明，无分别，自然成就。 这完全是生起次第（utpattikrama）的真实。 不要认为这个次第是虚妄的。 在这里，作为成就的方法的事物，有些人会去识别。 他们认为，从生起次第中产生的有境大乐（mahāsukha），能够证悟作为对境的空性。 对于空性的识别，是依靠圣者月称（Candrakīrti）的理智。 除此之外，不讲述吉祥密集（Guhyasamāja）。 月称在论著中所说的，与密咒的见解难以一致，这是另外一种情况。 在这里，通过它来证悟的方式，是衡量，还是决断的智慧？ 是二取显现的方式，还是无二取？ 是证悟，还是证悟的心识是世俗谛（saṃvṛtisatya）的真理？ 或者不是这样？所证悟的也是如此。 境和有境是同时，还是先后产生？应该进行考察。 如果是衡量，那么在波罗蜜多（pāramitā）中，没有决定的见解，密咒中没有这种说法，这样说与事实不矛盾吗？ 如果是分别的智慧，那么在波罗蜜多中，有境是大乐，对境是空性，现量证悟的心识存在，这样说不是太过分了吗？ 如果认为证悟的方式是二取显现，那么证悟空性的心识的等持（samāhita），就像水倒入水中一样，这样认为与事实不矛盾吗？ 如果是无二取，那么会太过分，就像虚空一样，或者空性的无遮止智慧，会变成大乐的实体。 如果大乐智慧在世俗谛中是真实的，那么这个大乐智慧，作为世俗谛的真理，是净化的对象，这样说与事实矛盾吗？ 如果认为大乐智慧是究竟的真理，那么你们...
English
If it is not wisdom, then it is not needed, and besides emptiness, there is no ultimate truth. For those who do not accept these views, one can ask: The unprohibited maṇḍala of emptiness (śūnyatā) cannot be a cause for closeness. The wisdom of the fully enlightened one (saṃyak-saṃbuddha) is another thing. What is there to accomplish that is unrelated to oneself? Bhrūṃ (भ्रूं, seed syllable, bhrūṃ, seed syllable of Vairocana in the Garbhakośadhātu) and Hūṃ (हूं, seed syllable, hūṃ, seed syllable of Vairocana in the Vajradhātu), etc., do not need to accomplish other things outside of one's own mind. If it is one's own mind, then where does it come from? One can ask you this. After cultivating the accumulation of wisdom, there is nothing other than non-inhibition. We are practitioners who transform ourselves into the nature of dharmadhātu wisdom. From the dependent and the depended maṇḍala, we accomplish it completely. The cause-and-effect relationship of this situation, in faith, is the cause of the fruit. Through clinging to one's own cause-and-effect relationship, one accomplishes the fruit. When the habit of clinging mind is perfected, luminosity appears, without discrimination, naturally accomplished. This is entirely the reality of the generation stage (utpattikrama). Do not think that this stage is false. Here, as the object of the method of accomplishment, some people will identify it. They believe that the great bliss (mahāsukha) of the object arising from the generation stage can realize the emptiness as the object. The identification of emptiness relies on the reasoning of the noble Candrakīrti. Apart from that, the auspicious Guhyasamāja is not discussed. What Candrakīrti said in the treatise is difficult to agree with the view of mantra, this is another situation. Here, the way to realize it through it is measurement or decisive wisdom? Is it the way of dualistic appearance or non-dualistic? Is it realization, or is the mind of realization the truth of conventional truth (saṃvṛtisatya)? Or is it not? The realized is also the same. Are the object and the object at the same time, or do they arise before and after? It should be investigated. If it is measurement, then in the pāramitā, there is no determined view, there is no such statement in mantra, does this contradict the fact? If it is the wisdom of distinction, then in the pāramitā, the object is great bliss, and the object is emptiness, is it too much to say that the mind of direct realization exists? If you think that the way of realization is dualistic appearance, then the samāhita of the mind of realizing emptiness is like pouring water into water, does this contradict the fact? If it is non-dualistic, then it will be too much, like the sky, or the unprohibited wisdom of emptiness will become the entity of great bliss. If great bliss wisdom is true in conventional truth, then this great bliss wisdom, as the truth of conventional truth, is the object of purification, does this contradict the fact? If you think that great bliss wisdom is the ultimate truth, then you... --------------------------------------------------------------------------------