Tibetan
རྣལ་འབྱོར་པའི། །དམིགས་རྣམ་གསལ་བས་བདག་རྐྱེན་དང་། །རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པས་སྦྱངས་པའི་རླུང་། །འོད་ཟེར་ལྔ་པས་གཡོ་བའི་རྐྱེན། །བྱས་པས་ཡེ་ཤེས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར། །ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ཅན་ལ་སྦྱངས་པ། །འདི་ཡི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེན། །འདི་ལས་གཞན་ན་སྒྲུབ་པ་པོའི། །རྣམ་སྨིན་ཕུང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མ་གཟིགས་ཕྱིར་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འོད་གསལ་བ། །ཇི་སྲིད་མཐར་ཕྱིན་མ་གྱུར་པ། །དེ་སྲིད་རྟོག་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་འབའ་ཞིག་པར་མ་བཞག །འོ་ན་དབེན་པ་རྣམ་གསུམ་ལ། །སྒྱུ་མའི་ལྷ་སྐུ་ཡོད་མིན་པར། །བཤད་དང་མ་མཐུན་གྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ཡི་སྐབས་ཀྱི་དབེན་གསུམ་པོ། །མ་དག་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ། །དགོངས་པར་གསལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ། །འདུས་པའི་ཕྱིར་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་གསུམ། །བཀོད་པའི་སྐབས་ལས་གསལ་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་སྒྱུ་མའི་སྐུ་གྲུབ་ནས། ། 23-7-15a ལོའམ་ཟླ་བའི་གྲངས་དག་ཏུ། །ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡོངས་རྫོགས་པ། །བསྐོར་བར་བྱས་ཏེ་མི་སློབ་པའི། །ཟུང་འཇུག་སྐུ་གསུམ་མངོན་གྱུར་པའི། །བསོད་ནམས་ཚོགས་རྫོགས་བྱ་ཕྱིར་དུའོ། །སྐྱེད་(བསྐྱེད་)རིམ་དུས་སུ་མ་དག་པའི། །ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་མ་དམིགས་དང་། །ངག་དབེན་དུས་སུ་རྣམ་རྟོག་གི །བཞོན་པར་གྱུར་རྣམས་ཁེགས་པ་དང་། །སེམས་དབེན་རང་བཞིན་བརྒྱད་བཅུ་(ཅུ་)པོའི། །གཉེན་པོ་ཉིད་ཕྱིར་དབེན་གསུམ་གྱི། །མཉམ་གཞག་དུས་སུ་སྒྲིབ་པ་གཉིས། །མངོན་གྱུར་མགོ་གནོན་བྱས་ཕྱིར་དང་། །སྒྱུ་ལུས་སྐབས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་འདི། །ཅིར་སྣང་སྒྱུ་མར་ཤར་བ་དང་། །རང་ཉིད་སྒྱུ་མའི་སྐུ་བསྒྲུབ་པས། །ཆོས་དང་གང་ཟག་དུ་འཛིན་པའི། །འགལ་ཟླ་ངེས་འབྱེད་ཆ་འཐུན་དང་། །མཚུངས་པས་འཇིག་རྟེན་པར་ཡང་བཞག །ཕྱི་རབས་པ་འགའ་སྒྲུབ་པ་པོ། །རང་ཉིད་སྒྱུ་མའི་སྐུར་བཞེངས་པའི། །ངལ་བས་སྣོད་བཅུད་མ་ལུས་པ། །སྒྱུ་མར་མི་འདོད་པས་འདིར་ནོང་། །སྒྱུ་མའི་ལྷ་སྐུ་བསྒྲུབ་པའི་གཞི། །རླུང་སེམས་ཙམ་ལས་གྲུབ་པའི་ལུས། །ཡིན་པར་བཤད་མོད་དེའི་རྣམ་བཞག །ལུས་འདི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །རང་ཆས་ཉིད་དུ་ཡོད་ཕྱིར་ན། །མངལ་དུ་མ་སྐྱེས་སྔ་རོལ་དང་། །རྣམ་སྨིན་ལུས་རྗེས་གྱུར་ནས་ཀྱང་། །ལུས་འདི་འདོར་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་དུས་རླུང་དང་སེམས་ཀྱི་ནི། །ཡན་ལག་རླུང་དང་རྩ་བ་ཡི། །རླུང་གཞན་མ་ཡིན་སྲོག་གི་རླུང་། །ཁོ་ན་ཉིད་དང་སེམས་ཀྱང་ནི། །དབང་ཤེས་མ་ཡིན་ཡིད་ཀྱི་ནི། །རྣམ་ཤེས་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་ཟེར། །སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་ཤི་འོག་ཏུ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་མི་འདོར་བར། །འདོད་དམ་འབོར་དང་མི་འབོར་བའི། །རྣམ་ཤེས་རྫས་གཞན་གཉིས་ཁས་ལེན། །དང་པོ་ལྟར་ན་གཞི་དུས་ཀྱི། །སྣང་གསུམ་འཆར་ཚུལ་ཀུན་ལས་ཉམས། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཀུན། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་
Chinese
瑜伽士以明晰的观想作为增上缘， 以金刚念诵调伏之气为所依缘， 以五色光芒摇动为俱生缘， 由此将智慧修习于智慧色身。 此中安住之实相乃是胜义谛。 除此以外，修行者的 异熟蕴聚，诸佛未曾见， 故而不存在。 即便如此，光明 若未究竟圆满， 则因其仍带有分别念， 故未安住于纯粹的胜义谛。 若问：那么与三种寂静处 是否存在幻化本尊之说相违背？ 答：彼时所说的三种寂静处， 是指不净的身、语、意三者， 意在说明微尘 聚合等三种成立之因， 在彼处已阐明。 如是成就幻身之后， 在若干年或月中， 圆满地转动 会供轮，为了 现证无学双运身三身， 而圆满福德资粮。 在生起次第时，不净的 蕴、界、处未被观想， 语寂静时，分别念 成为所乘之物而被遮止， 心寂静是八十种自性 的对治，因此在三种寂静 的等持时，二障 显现并被压制， 幻身时的后得位， 显现为所见皆是幻象， 且自身修习幻身， 对于法与补特伽罗的执着， 具有决定性的对治作用， 并因此与世俗相合。 一些后世之人，修行者 将自身观想为幻身， 却不愿将一切外器内情 都视为幻象，这是错误的。 修习幻化本尊的基础， 是仅由气心所成的身体， 虽然如此宣说，但其体性， 对于一切有情来说， 是本自具足的，因此， 在未入胎之前， 以及异熟身之后， 此身也不会被舍弃， 那时，气和心的 支分气和根本气， 并非其他的命气， 唯有此气，心也 并非识，而是意 的意识而已。 修行者死后， 意的意识不舍弃， 是想舍弃还是不舍弃， 承认意识是两种不同的实体。 若如前者，则基础时的 三种显现方式皆会丧失。 若如后者，则一切有情， 都将成为意的显现。
English
The yogi, with clear visualization as the dominant condition, The wind purified by Vajra recitation as the supporting condition, The five-colored rays of light moving as the co-emergent condition, Thus, wisdom is cultivated in the wisdom form body. The true nature of abiding in this is the ultimate truth. Apart from this, the practitioner's Ripened aggregates, unseen by the Buddhas, Therefore, it does not exist. Even so, the clear light, If not completely perfected, Because it still carries conceptual thoughts, It is not established in pure ultimate truth. If asked: Then is it contradictory to the saying that there are illusory deities in the three solitudes? Answer: The three solitudes spoken of at that time, Refer to the impure body, speech, and mind, Intending to explain the three causes of the aggregation of dust, It has been clarified there. After the illusory body is thus accomplished, In a number of years or months, Completely turning the Tsog (assembly) khorlo (wheel), in order to Manifest the non-learning Yuganaddha (union) kaya (body) Trikaya (three bodies), And to perfect the accumulation of merit. During the generation stage, the impure Skandha (aggregates), Ayatana (realms), and Dhatu (elements) are not visualized, During speech solitude, conceptual thoughts Become the vehicle and are blocked, Mind solitude is the antidote to the eighty kinds of nature, Therefore, during the Samadhi (meditative absorption) of the three solitudes, the two obscurations Manifest and are suppressed, The subsequent attainment of the illusory body, Appears as everything seen is an illusion, And by cultivating one's own illusory body, The attachment to Dharma (teachings) and Pudgala (individuals), Has a decisive antidote effect, And is therefore consistent with the mundane. Some later people, practitioners Visualize themselves as an illusory body, But are unwilling to regard all outer and inner phenomena As illusions, which is wrong here. The basis for cultivating the illusory deity, Is a body made only of wind and mind, Although it is said so, its nature, For all sentient beings, Is inherently complete, therefore, Before entering the womb, And after the ripened body, This body will not be abandoned, At that time, the wind and mind's Branch wind and root wind, Are not other life winds, Only this wind, and the mind is also Not consciousness, but only the mind's Consciousness. After the practitioner dies, The mind's consciousness is not abandoned, Is it intended to be abandoned or not abandoned, Admitting that consciousness is two different entities. If like the former, then the basic Three ways of appearing will be lost. If like the latter, then all sentient beings, Will become the manifestation of the mind. -------------------------------------------------------------------------------- ཤེས་པ་ 23-7-15b