Tibetan
་དུ་འཇོག་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་ངེས་པར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འཕགས་པའི་སྒོམ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ལྟ་བུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སྒོམ་ཡང་ཡིད་བྱེད་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བར་བཞག་དགོས་པ་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པའི་གཞུང་རྒྱན་གཉིས་དང་འབྱེད་གཉིས་ལས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ལུང་མང་པོར་ལྷག་མཐོང་དུ་བཤད་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ནི་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཡིན་གྱི་སྒོམ་བྱུང་གི་རྣལ་འབྱོར་དངོས་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ལུང་མང་པོར་ཞི་གནས་སུ་བཤད་པའི་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་ཡང་སྒོམ་ལ་འཇུག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་གྱི། སྒོམ་བྱུང་གི་རྣལ་འབྱོར་དངོས་མ་ཡིན། གཉིས་པོ་དེ་ལ་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པའི་ལྷག་མཐོང་དང་། ལྷག་མཐོང་མ་ཐོབ་པའི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ། གཉིས་པོ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ལ་སྒོམ་བྱུང་གི་རྣལ་འབྱོར་དངོས་ཤེས་བྱ། སྒོམ་དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་མེལ་ཚེ་བ་དགོས་མོད། དེ་འདྲ་དེ་སྒོམ་སྐྱོན་སེལ་བྱེད་ཡིན་གྱི། སྒོམ་དངོས་མ་ཡིན། སྒོམ་དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ནི། ཤིང་གཉིས་དྲུད་པ་ལས་བྱུང་བའི་མེས་ཤིང་དེ་ཉིད་ཀྱང་བསྲེག་པའི་དཔེས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ 17-21-6b ཀྱི་མེས་སྲེག་དགོས་པར་བཤད་པ་ཡིན། ཡིད་བྱེད་དང་བྲལ་བའི་ཞི་གནས་དེ་ལྟེངས་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱིང་རྨུགས་ཅན་འགྱུར་ན། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཡང་གཡེར་པོའམ་རྒོད་བག་ཅན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ཐལ། གཉིས་པ་རང་ལུགས་འཇོག་ཚུལ་ནི། དབུ་མ་ཐལ་རང་པ་ནི། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་རིགས་ཤེས་ཀྱི་དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན། དེའི་ཚེ་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སོ་སོ་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པས་ན་ཡིད་བྱེད་ཁས་ལེན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་བ་ཙམ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པས་ན། དུས་དེར་སེམས་སེམས་འབྱུང་གི་རྒྱུ་བ་ཅི་བྱུང་ཡང་སྒོམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དངོས་སུ་ཁས་མི་ལེན། གསང་སྔགས་བླ་མེད་པ་ནི། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་དབང་དང་བྱིན་རླབས་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། དངོས་གཞིའི་ཚེ་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པས་ན། སྐབས་དེར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། རྣམ་ཤེས་འཁོར་བཅས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཅི་བྱུང་ཡང་ལྟ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དངོས་སུ་ཁས་མི་ལེན། སྐབས་འདིར་ཡུལ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག །ཤེས་པ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག །ལུས་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཡོད་ལ། དེའི་ཚེ་ན་སྟོང་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་འཛིན་ག
Chinese
因此，为了安住于远离分别的状态，必须具备无分别的智慧。更不用说圣者的禅修了，即使是大乘的加行道，也必须安住于远离作意执着的禅修中，这是杰尊·弥勒的论著《现观庄严论》和《辨中边论》、《辨法法性论》中明确阐述的。正因为如此，许多经论中所说的观慧，是思所成慧，而不是修所成的真实瑜伽。同样，许多经论中所说的九住心，也只是进入禅修的准备，而不是修所成的真实瑜伽。前者称为未得止的观和未得观的止。将二者结合的状态，才称为修所成的真实瑜伽。在正式禅修时，需要正念和正知的守护，但这只是为了消除禅修的过失，而不是真正的禅修。在正式禅修时，就像两木相钻生火，最终火也会烧掉木头一样，分别念的智慧也需要被智慧之火所焚烧。 如果远离作意的止，变成了昏沉掉举，那么分别念的智慧为什么不会变成散乱或掉举呢？ 第二，关于如何确立自宗观点：应成派中观宗认为，在加行时，首先运用理智进行观察，然后在正行时，安住于一无所获的状态。此时，能取和所取不是分离的，一切都融入空性一味之中，更不用说执着于作意了。瑜伽行派认为，在加行时，首先确定能取和所取是无二的，然后在正行时，安住于二空之识的自知自明之中。因此，无论此时生起什么样的心和心所，都不认为是真正的禅修瑜伽。无上瑜伽部认为，在加行时，首先接受灌顶和加持，然后在正行时，安住于显现大乐智慧的状态。因此，更不用说此时的作意了，无论生起什么样的有轮识，都不认为是见道的真实瑜伽。此时有‘所显空乐双运’、‘觉性明空双运’、‘身乐空双运’等术语。此时，‘空’指的是一切能取和所取都融入空性之中。
English
Therefore, in order to abide in a state free from conceptualization, it is necessary to have a wisdom that is free from discrimination. Not to mention the meditation of the noble ones, even the preliminary practices of the Mahayana path must be established in a meditation free from mental engagement and attachment. This is clearly stated in the treatises of Lord Maitreya, such as the 'Ornament of Clear Realization,' 'Distinguishing the Middle from the Extremes,' and 'Distinguishing Dharma from Dharmata.' Because of this, the wisdom of individual analysis, which is explained as insight in many scriptures, is wisdom born of thought, not the actual yoga born of meditation. Similarly, the nine ways of abiding the mind, which are explained as calm abiding in many scriptures, are only preparations for entering meditation, not the actual yoga born of meditation. The former is called insight without calm abiding, and calm abiding without insight. The state of combining the two is called the actual yoga born of meditation. During the actual meditation, mindfulness and awareness are necessary, but these are only to eliminate the faults of meditation, not the actual meditation itself. During the actual meditation, just as the fire produced by rubbing two pieces of wood together eventually burns the wood itself, the wisdom of individual analysis must also be burned by the fire of wisdom. If calm abiding, which is free from mental engagement, turns into dullness or agitation, then why wouldn't the wisdom of individual analysis turn into distraction or excitement? Second, regarding how to establish one's own view: The Prasangika Madhyamaka school believes that during the preliminary practice, one first uses reasoning to investigate, and then during the actual practice, one abides in a state of finding nothing. At this time, the object and the subject are not separate, but everything is integrated into the one taste of emptiness, let alone clinging to mental engagement. The Yogacara school believes that during the preliminary practice, one first establishes that the apprehended and the apprehender are non-dual, and then during the actual practice, one abides in the self-knowing and self-illuminating consciousness of the two emptinesses. Therefore, no matter what kind of mental activity arises at this time, it is not considered the actual yoga of meditation. The Anuttarayoga Tantra school believes that during the preliminary practice, one first receives empowerment and blessings, and then during the actual practice, one abides in the state of manifesting the wisdom of great bliss. Therefore, let alone mental engagement at this time, no matter what kind of samsaric consciousness arises, it is not considered the actual yoga of the view. At this time, there are terms such as 'appearance and emptiness in union,' 'awareness and clarity in union,' and 'body and bliss in union.' At this time, 'emptiness' means that all apprehended and apprehender are integrated into emptiness. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྱི་རྟོག་པས་སྟོང་བ་ལ་འཆད་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་བཤད་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་གང་ཤར་བཟོ་མེད་ལྷུག་པར་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དང་། ཤེས་པ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པར་འཆར་ཞེས་པ་དེ་དང་། ལུས་བདེ་ལ་འཛིན་པ་བྱུང་ན་ཟག་བཅས་སུ་འགྲོ་བས། ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་ཟག་བཅས་ཀྱི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ། ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བར་འཇོག་པ་ཡིན། བོད་ཕྱི་མས་སྐབས་འདིའི་སྟོང་པའི་ངོས་འཛིན། བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་ 17-21-7a པ་ལ་བཤད་ནས། བདེ་སྟོང་གཉིས་ཡུལ་ཡུན་དུ་སྦྱོར་བ་དང་། གསལ་སྟོང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་སྦྱོར་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཡིད་རྟོན་པའི་གནས་སུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་མན་ངག་པ་དག་ནི། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་བླ་མའི་གསོལ་འདེབས་དང་། མོས་གུས་ཀྱི་གདུང་ཤུགས་དྲག་པོ་དང་། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟ་བ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ཤེས་པ་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་པས་ན། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་བྱུང་ཡང་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད། དེ་འདྲའི་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་བར་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་མེད་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ལ། རྒྱུད་སྡེ་བས་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་དང་། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཅེས་ཟེར། བྱམས་ཆོས་པ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཞེས་ཟེར། རྙིང་མ་བས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ། ཕྱག་རྒྱ་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཟེར། ཞི་བྱེད་པས་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ཞེས་ཟེར། ས་སྐྱ་པས་ཀུན་གཞི་རྒྱུ་རྒྱུད་དང་། འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཅེས་འཆད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་བྱའི་གནས་ལུགས་གཅིག་བུ་དེ་ལ། རྟོགས་བྱེད་ཐབས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པའི་གསུང་གིས། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་པ་ཡིན་ན། གནས་ཚུལ་སེམས་པའི་རིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས། རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་པ་ཡིན་ན་དབང་བསྐུར་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས། གཉིས་པོ་གང་རུང་ལ་མ་བརྟེན་པར། རང་སེམས་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དུ་གནས་པ་ཙམ་ལ་ཡིད་ཆེས་མེད་དོ། །ཅེས་གསུང་། གསུམ་པ་འཕྲོས་པའི་དོན་ནི། སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྒོམ་ཚུལ་དེ་དག་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་ཚུལ་འདི་ལྟར་བྱུང་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་པའི་ལུགས་ཀྱི་སྒོམ་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་ཚུལ་དེ་ལ། མཁས་པ་པཎྜི་ཏའི་དཔྱད་སྒོམ་དང་། སྔགས་དང་མན་ངག་པའི་ 17-21-7b སྒོམ་ཚུལ་དེ་ལ་ཀུ་སཱ་ལིའི་འཇོག་སྒོམ་ཞེས་ཟེར། ལུགས་སྔ་མའི་ཞལ་འཛིན་པ་རྣམས་ནི། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས། ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ལ་མ་བརྟེན་པར་རྟོགས་མི་ནུས། དེའི་ཕྱིར་ལུགས་ཕྱི་མ་བླུན་པོའི་སྒོམ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། རྔོག་ལོ་ཆེན་པོ་དང་གངས་ཅན་པ་ཕྱི་མ་དག་དེ་ལྟར་དུ་འཆད། ཕྱོགས་ཕ
Chinese
是故，当讲解空性时，应安住于自然流露的境界之中，不造作任何事物。当觉知呈现出清晰、明亮、无分别的状态时，若对身体的舒适产生执着，则会落入有漏之境。因此，当身体的舒适脱离有漏的执着时，便安住于无漏的喜乐之中。然而，一些后期的藏族学者将此处的空性误解为远离实有，并声称将乐空二者结合为一体，或将明空结合为主客二元，这些观点是不可信赖的。 此外，一些口诀派的修行者在结合之际，会依赖上师的祈请文、强烈的虔诚心以及对心性的观照等方法，从而在正行时，将觉知安住于明空无执的状态。然而，任何形式的作意都会遮蔽实相的真谛。这种明空无执的智慧，普遍存在于从佛陀到众生的一切有情之中，密宗称之为自性法身和遍一切种殊胜空性。慈氏学派称之为心性的光明。宁玛派称之为大圆满。大手印派称之为大手印。希解派称之为彻底止息痛苦。萨迦派则解释为阿赖耶识因和轮回涅槃无别。尽管如此，所证悟的实相只有一个，而证悟的方法却各有不同。正如萨迦班智达所说：‘若所依补特伽罗为波罗蜜多乘之行者，则应先以理智思维其义；若为金刚乘之行者，则应先受具格之灌顶。若不依此二者，仅信自心安住于明空无执之状态，则不足为信。’ 第三，关于补充说明：在过去，对于上述禅修方法有如下的术语区分：波罗蜜多乘的禅修生起证悟的方式被称为智者班智达的观察修，而密咒和口诀派的禅修方法则被称为瑜伽士的安住修。前者认为，实相的真谛非常隐秘，若不依赖可信的征兆，则无法证悟。因此，他们认为后者的禅修是愚者的禅修。荣氏父子和后来的康区人也如此宣称。
English
Therefore, when explaining emptiness, one should abide in the state of natural flow, without fabricating anything. When awareness arises in a clear, bright, and non-conceptual state, if attachment arises to the comfort of the body, then one will fall into the realm of contaminated existence. Therefore, when the comfort of the body is free from the attachment of contaminated existence, one abides in the bliss of uncontaminated existence. However, some later Tibetan scholars misunderstand the emptiness here as being devoid of true existence, and claim to combine bliss and emptiness into one, or to combine clarity and emptiness into subject and object duality, these views are not trustworthy. In addition, some practitioners of the oral tradition rely on the guru's supplication, strong devotion, and contemplation of the nature of mind during union, so that during the main practice, awareness abides in a state of clarity and emptiness without attachment. However, any form of conceptualization will obscure the true meaning of reality. This wisdom of clarity and emptiness without attachment is universally present in all sentient beings from the Buddha to sentient beings, which the tantric tradition calls the self-nature Dharmakaya and the all-perfect supreme emptiness. The Maitreya school calls it the luminosity of the nature of mind. The Nyingma school calls it Dzogchen. The Mahamudra school calls it Mahamudra. The Shije school calls it the complete cessation of suffering. The Sakya school explains it as the Alaya consciousness cause and the inseparability of samsara and nirvana. Nevertheless, there is only one reality to be realized, but the methods of realization are different. As Sakya Pandita said: 'If the dependent individual is a practitioner of the Paramita Vehicle, then one must first think about its meaning with reason; if one is a practitioner of the Vajrayana Vehicle, then one must first receive a qualified empowerment. If one does not rely on either of these two, and only believes that one's own mind abides in a state of clarity and emptiness without attachment, then it is not trustworthy.' Third, regarding supplementary explanations: In the past, there were the following terminological distinctions for the above-mentioned meditation methods: the way in which the Paramita Vehicle's meditation generates realization is called the analytical meditation of the wise Panditas, while the meditation methods of the mantra and oral tradition schools are called the abiding meditation of the yogis. The former believes that the true meaning of reality is very hidden, and that one cannot realize it without relying on credible signs. Therefore, they believe that the latter's meditation is the meditation of fools. Rong's father and sons and later Kham people also claimed this. --------------------------------------------------------------------------------