Tibetan
་ལས་གཞན་མིན་པར། །གོ་བྱེད་ཐབས་ནི་རྫོགས་རིམ་གྱི། །རང་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་པར་བཤད། །ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་རྐྱང་པ་ཡིས། །ས་རྣམས་བགྲོད་པའི་འཕགས་པ་དེ། །ཉེ་རྒྱུས་མཚམས་སྦྱོར་བྱེད་པའི་ཚེ། །ཐོག་མ་ཁོ་ནར་སྟོང་པ་ཉིད། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་སྐྱེ། །བདེ་བ་ཆེ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ། །སྟོང་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པ་ནི། །ཐོག་མར་དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སུ། །སྐྱེ་ཞེས་བཤད་པས་ཆོག་མོད་ཀྱང་། །མཚན་འཛིན་རྟོག་པ་ལས་གྲོལ་ན། །དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའོ། །སྐལ་ལྡན་གཅིག་ཆར་བ་ལ་འགའ། །དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ན། །དེ་ལ་མཚན་འཛིན་འགོག་པའི་ཐབས། །མན་ངག་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་ཇི་བཞིན། །སྦྱངས་པས་སྤྲོས་པ་འགོག་ནུས་མོད། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་རིགས་པའམ། །ཐོགས་མེད་མཆེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཉིད། །སྦྱངས་པས་རྟོག་པ་ཀུན་འཇོམས་སོ། །རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ། །དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་ཡིན་མོད། །ཡུལ་ཅན་རྟོག་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། །རྣམ་གྲངས་པ་ཡི་དོན་དམ་དང་། །ཡུལ་ཅན་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བ། །ཡིན་པའི་ཚེ་ན་དོན་དམ་དངོས། །ཞུ་བདེ་ཞེས་པ་རང་བཞིན་གྱི། །ལྷན་སྐྱེས་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་བཤད། །དེ་ལ་རང་བྱིན་བརླབ་པ་དང་། །གསུམ་པའི་གནས་སྐབས་དབྱེ་ 17-16-22b བས་གཉིས། །གཉིས་ཀའང་བདག་རྐྱེན་ལུས་དབང་ལས། །བྱུང་ཕྱིར་ལུས་ཚོར་བདེ་བར་བཞག །བདེ་བ་དེ་ཉིད་ཟག་བཅས་ཀྱང་། །བདེ་བའི་ངོ་བོ་མྱོང་རིག་དེ། །སྤྲོས་ཀུན་བྲལ་ཕྱིར་ཟག་མེད་དང་། །མཚོན་བྱེད་དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལས། །གྱུར་པའི་བདེ་བ་མ་ཡིན་མོད། །ལུས་ཚོར་བདེ་བ་དེ་མེད་པར། །དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་དེ་མི་འབྱུང་། །དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལུས་ཚོར་གྱི། །བདེ་བའི་རྟེན་ལ་རག་མ་ལས། །ཞུ་བདེའི་ཐབས་ལས་མངོན་གྱུར་པའི། །རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་དེ། །འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཚེ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི། །ཟུང་འཇུག་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ། །གཞི་དུས་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་གྱི། །རྟོག་པའི་རྙོག་པ་དང་བྲལ་དང་། །ལམ་དུས་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། །རྟོག་པ་ངང་གིས་འགགས་པ་དང་། །འབྲས་དུས་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི། །རྟོག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བ། །འདི་ནི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི། །ཟུང་འཇུག་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་སྟེ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་བ་ལ། །རྣམ་གཞག་འདི་དག་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། །མུ་སྟེགས་བྱེད་ལའང་བསྐྱེད་རིམ་དང་། །རང་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ལས། །རླུང་སེམས་དབུ་མར་ཞུགས་པ་ཡོད། །དེ་ཚེ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི། །རང་རིག་དེ་ལ་གང་ཟག་གི །བདག་ཏུ་གྲུབ་མཐས་འདོགས་པའི་ཕྱིར། །འཁོར་བའི་འདམ་ལས་གྲོལ་མི་སྲིད། །མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་གསང་སྔགས་པ། །རང་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་
Chinese
并非仅限于此，而是阐述了通达之方便——圆满次第的自加持次第。 仅凭波罗蜜多乘，度越诸地的圣者，在进行近取因缘的连接时，最初仅有空性，生起为大乐之体性。 并非在大乐之外另有空性可寻，最初观想为譬喻智慧即可，若能解脱于名相执着，则唯有真实义智慧。 对于少数具缘者而言，当譬喻智慧生起时，有阻止其执着名相之方便，依随口诀之法，勤修可息灭戏论。 勤修龙树足之理或无著兄弟之理，即可摧毁一切分别念。 所谓‘自性俱生’，实为胜义谛之真实，然一旦成为有境之分别念，则成为名言谛之胜义。 若有境不离分别念且不谬误，则为真实义之真实。融乐（指乐空双运的体验）是证悟自性俱生的方便。 其中，自加持与第三位之区分有二，二者皆由自身之因缘——身权所生，故安立于身之觉受乐。 此乐虽为有漏，然此乐之体性——觉受之明觉，因离一切戏论而为无漏，是为譬喻智慧之象征。 并非由譬喻智慧生起乐，然若无身之觉受乐，则譬喻智慧亦不生起。 真实义智慧不依赖于身之觉受乐，而是从融乐之方便中显现的自性俱生智慧，是远离变异之乐。 此时即为圣者之智慧。基、道、果之位，可分为三种双运之相。 基位之智慧，远离自性之分别念垢染；道位由方便之差别，分别念自然止息；果位之心金刚，从一切分别念中解脱。 此乃基、道、果三位之双运大金刚持。对于宣说无自性者而言，此等安立皆不存在。 此外，还有应讲述的内容：外道修行者也有生起次第和自加持次第，风息融入中脉。 此时，因其以宗派之见，将远离分别念之自证，执着为‘我’，故无法从轮回之泥潭中解脱。 外道密咒士，自加持之次第……
English
It is not limited to this, but explains the means of realization - the self-blessing sequence of the completion stage. The noble one who traverses the grounds solely through the Pāramitā vehicle, when connecting the proximate causes, initially only emptiness arises as the nature of great bliss. It is not that emptiness is sought separately from great bliss; initially, it is sufficient to contemplate as exemplary wisdom, but if one is liberated from clinging to characteristics, then it is only the wisdom of the actual meaning. For a few fortunate ones, when exemplary wisdom arises, there is a way to prevent clinging to characteristics. By diligently practicing according to the method of the oral instructions, one can subdue elaboration. By diligently studying the reasoning of Nāgārjuna's feet or the reasoning of Asaṅga's brothers, all conceptual thoughts can be destroyed. What is called 'innate co-emergence' is actually the truth of ultimate reality, but once it becomes a subjective conceptual thought, it becomes the ultimate reality of nominal truth. If the subject is inseparable from conceptual thought and not mistaken, then it is the truth of actual meaning. Melting bliss (referring to the experience of union of bliss and emptiness) is the means to realize innate co-emergence. Among them, the distinction between self-blessing and the third position is twofold. Both arise from the causes of oneself - the power of the body, therefore it is established in the feeling of bodily bliss. Although this bliss is contaminated, the nature of this bliss - the clarity of experience, is uncontaminated because it is free from all elaborations, and is a symbol of exemplary wisdom. It is not that bliss arises from the emergence of exemplary wisdom, but without the feeling of bodily bliss, exemplary wisdom does not arise. The wisdom of actual meaning does not depend on the feeling of bodily bliss, but the innate co-emergent wisdom that manifests from the means of melting bliss is free from changing bliss. At that time, it is the wisdom of the noble ones. The states of base, path, and fruit can be divided into three aspects of union. The wisdom of the base state is free from the defilements of conceptual thought of its own nature; in the path state, conceptual thought naturally ceases due to the difference of means; the vajra of the mind in the fruit state is completely liberated from all conceptual thoughts. This is the great Vajradhara of the union of the three states of base, path, and fruit. For those who speak of no self-nature, these establishments do not exist. Furthermore, there are other things to be said: even non-Buddhist practitioners have the generation stage and the self-blessing stage, and the winds enter the central channel. At that time, because they cling to the self-awareness that is free from conceptual thought as 'self' with sectarian views, they cannot be liberated from the swamp of samsara. The non-Buddhist mantra practitioners, the sequence of self-blessing... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
པ་ལ། །སྦྱངས་པའི་མཐུ་གྲུབ་འདོད་ཁམས་པ། །རྟེན་དེས་གཟུགས་ཁམས་བགྲོད་པ་ཡོད། །མུ་སྟེགས་བྱེད་འགའ་མཉམ་གཞག་ཏུ། །གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་འཆར་ན་ཡང་། །ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་ལྟ་བ་ཡི། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་མ་ཞུགས་པ། །དེ་སྲིད་ཐར་པའི་ལམ་དང་བྲལ། །དེ་ཕྱིར་ 17-16-23a གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ཙམ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་མ་སྨྲ་ཞིག །དེ་ནས་དྲི་བ་ཕྱི་མ་ཡི། །ལན་ཡང་བསྡུས་པར་བཤད་བྱ་བ། །མི་ཡི་རྟེན་ཅན་འདོད་ཁམས་སུ། །ཚེ་གཅིག་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་པའི། །གནས་དེ་འདོད་པའི་ཁམས་ཉིད་དམ། །འོག་མིན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ཞེས། །འདི་ན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ལས། །གཞན་དུ་སྨྲ་བར་ག་ལ་ནུས། །ཇི་སྲིད་གཉིས་སྣང་མ་དག་པ། །དེ་སྲིད་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་བཏགས། །བག་ཆགས་དག་ཚེ་རྟེན་བརྟེན་པ། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གཅིག །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ལ། །གནས་གཞན་རྣམ་པ་མི་འཆར་ཡང་། །དེ་ཉིད་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ལ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་སྣང་ཚེ། །ཆོས་དབྱིངས་གནས་སུ་གང་ཤར་བ། །དེ་ཉིད་སྟུག་པོ་བཀོད་པར་ཤེས། །མ་དག་འཇིག་རྟེན་སྣང་བ་ཀུན། །འདི་ཡི་ནང་དུ་མ་འདུས་མེད། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་འོག་མིན་སོགས། །བཤད་པ་དྲང་བའི་དོན་ཅན་ནོ། །སྔགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཉེ་རྒྱུ་ཡིས། །ངེས་པར་མཚམས་སྦྱོར་དགོས་ཞེས་པ། །མི་ཡི་རྟེན་གྱི་ཚེ་གཅིག་ལ། །རྫོགས་སངས་རྒྱ་བའི་དབང་དུ་མཛད། །ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་དགྲ་བཅོམ་དང་། །གོང་མའི་རྟེན་ཅན་ཕྱིར་མི་འོང་། །གཟུགས་རྟེན་ཅན་གྱི་ས་བཅུ་པ། །དེ་ལ་སོགས་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི། །ཐབས་ཀྱི་རྫོགས་སངས་རྒྱ་བ་ལ། །སྤྱོད་པ་རྣམ་གསུམ་སྤྱོད་པ་དང་། །ཉེ་རྒྱུས་མཚམས་སྦྱོར་དགོས་མ་ཡིན། །སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་འདོད་པ་ཡི། །ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་ཞེན་མེད་པར། །སིམ་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་ཟེར། །འདོད་སྲེད་སྤངས་པས་དེ་མི་ནུས། །བྱེ་བྲག་ཉེ་རྒྱུའི་ཉེ་ལམ་ནི། །ལུས་ཚོར་བདེ་བ་འདོད་ཆགས་དང་། །མཚུངས་ལྡན་ངེས་རྟོག་དང་བྲལ་བ། །དེ་མེད་པར་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཡང་རང་བྱིན་བརླབ་པ་དང་། །ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟེན་ལ་རག །ཁམས་གོང་རྟེན་དང་དགྲ་བཅོམ་ 17-16-23b ལ། །དེ་དག་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་སྔགས་ཀྱིས་འཚང་རྒྱ་བ། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མ་དང་། །ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཟུང་ཆུད་པ། །དེ་ཚེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་དང་། །ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་། །མི་འགྱུར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། །མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱར་བཤད། །འདི་ནི་རང་བཟོ་མ་ཡིན་ཏེ། །མདོ་རྒྱུད་རྒྱ་མཚོའི་བཅུད་ཕྱུང་བ། །ས་སྐྱའི་རྗེ་བཙུན་མཆེད་བཅས་ཀྱི། །གཞུང་ལུགས་ལྟ་བའི་མིག་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡིས་ལྟ་བར་མི་ནུས་པའི། །དག་ལྗོན་སྐོར་གསུམ་ངེས་པའི་དོན། །རྨོངས་དང་སོམ་ཉིའི་མུན་ཁུང་དུ། །ལུས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན།
Chinese
唉！通过修习获得成就的欲界众生，能够凭借此身前往色界。 有些外道在禅定中，即使生起对明空无执的觉受，但如果没有证悟诸法无我的见解，那么他们就无法进入解脱的道途。因此，不要仅仅将明空无执视为最高的见解。 接下来，对于后面的问题，我也将简要地回答。在人身的基础上，于欲界中一生证得佛果，这个处所是欲界本身吗？ 并非如此，而是名为‘奥明·密严刹土’（藏文：འོག་མིན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་，奥明：无上，密严刹土：致密严饰）。在这里，除了密严刹土之外，还能怎么说呢？只要二取显现尚未清净，就仍然被称作欲界。当习气清净时，所依和能依的一切都融入法界。 在法身的智慧中，不会显现其他的处所或形态。然而，当它显现为菩萨圣众的报身时，在法界中所显现的任何处所，都被认为是密严刹土。所有不清净世间的显现，都包含在其中。关于色界奥明等的描述，都具有引导的意义。 关于‘为了咒乘的佛陀果位，必须通过近取因进行结合’的说法，是指在人身的基础上，一生圆满成佛的情况。对于已经断除烦恼障的阿罗汉，以及具有更高果位的不再返回者，以及具有色身果位的十地菩萨等，对于他们来说，为了通过密咒方便道圆满成佛，并不需要三种行为（身、语、意）的修行，也不需要通过近取因进行结合。 所谓的‘行’，是指不执着于欲妙五境，而安乐地享受它们。如果断除了贪欲，就无法做到这一点。而特殊的近取因的近道，是指身体的感受、快乐、贪欲，以及与之相应的确定认知，这些都不可或缺。没有这些，就不可能存在。 这还需要通过自加持和依止事业手印来实现。对于更高界的众生和阿罗汉来说，这些都不是轮回。他们通过密咒成佛，需要般若波罗蜜多和俱生智的结合。那时，就称为大手印和双运金刚持，是无变的巨大喜乐和至上的成就。 这些并非我自己的臆造，而是从经续大海中提炼出的精华，是萨迦派师徒的教言，是见解的眼睛。通过这些，那些无法理解达波三转法轮究竟意义的人，也不会再有任何的迷惑和怀疑。
English
Alas! Beings in the desire realm who have attained accomplishments through practice are able to traverse the form realm by means of that basis. Some non-Buddhists, even if they generate clarity and emptiness without clinging in meditative equipoise, if they have not entered the conclusive view of all phenomena being without self, then they are separated from the path of liberation. Therefore, do not merely proclaim clarity and emptiness without clinging as the supreme view. Next, I shall also briefly explain the answer to the subsequent question. Is the place where one attains Buddhahood in a single lifetime in the desire realm, based on a human body, the desire realm itself? It is not; rather, it is called 'Ogmin, the Dense Array of Adornments' (Tibetan: འོག་མིན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་, Ogmin: Supreme, Dense Array of Adornments: Dense Array of Adornments). Here, how else could one speak other than of the Dense Array of Adornments? As long as dualistic appearances are not purified, it is still designated as the desire realm. When habitual tendencies are purified, all that is relied upon and that relies become one in the Dharmadhatu. In the wisdom of the Dharmakaya, other places or forms do not appear. However, when it appears as the Sambhogakaya for the noble Bodhisattvas, whatever arises in the Dharmadhatu is known as the Dense Array of Adornments. All impure worldly appearances are included within it. The descriptions of Ogmin in the form realm, etc., have the meaning of guidance. The statement 'For the Buddhahood of mantra, it is necessary to connect with the proximate cause' refers to the case of attaining complete Buddhahood in a single lifetime on the basis of a human body. For Arhats who have abandoned afflictive obscurations, and for those who do not return with higher bases, and for tenth-ground Bodhisattvas with form bodies, etc., for them, in order to attain complete Buddhahood through the means of secret mantra, the practice of the three conducts (body, speech, and mind) and connection with the proximate cause are not necessary. The so-called 'conduct' refers to enjoying the five qualities of desire without attachment, in a blissful manner. This is not possible if one has abandoned desire. The special near path of the special proximate cause refers to the body's feelings, pleasure, desire, and the corresponding definite cognition, which are indispensable. Without these, it cannot exist. This also requires self-blessing and reliance on action mudra. For beings of higher realms and Arhats, these are not samsara. Their attainment of Buddhahood through mantra requires the union of Prajnaparamita and innate wisdom. At that time, it is called Mahamudra and the Vajradhara of union, the great unchanging bliss and the supreme accomplishment. These are not my own fabrications, but the essence extracted from the ocean of sutras and tantras, the teachings of the Sakya masters, and the eye of view. Through these, there will be no more confusion or doubt for those who cannot understand the definitive meaning of the three turnings of the Dharma wheel of Dagpo. --------------------------------------------------------------------------------