Tibetan
། །སྒྱུ་མ་པ་ཡི་ངོས་འཛིན་ལ། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་དུ། །འདོད་དང་སྒྱུ་མ་རིགས་སྒྲུབ་ཏུ། །འདོད་ལ་ངོས་འཛིན་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་། །ཚད་ལྡན་གཞུང་དང་མཐུན་པ་མེད། །སྔགས་གཞུང་ལ་ལར་སྒྱུ་མ་དང་། །མི་གནས་ཟུང་འཇུག་གསུམ་བཤད་པ། །འཁོར་དང་མྱང་འདས་དབྱེར་མེད་དོ། །མདོ་སྡེ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཡི། །དབུ་མའི་དབྱེ་མཛད་ཡེ་ཤེས་སྡེ། །དེ་ལས་དཔགས་ནས་ཕྱི་རབས་པས། །ཐལ་འགྱུར་པ་ལ་གྲགས་སྡེར་བཤད། །བྱེ་མདོ་གཉིས་དང་སེམས་ཙམ་པའི། །དོན་དམ་གང་ཡིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །འདོད་པའི་དབུ་མ་པ་འགའ་ཞིག །ཡོད་ཅེས་འཇུག་པའི་འགྲེལ་པར་བཤད། །དེ་ལ་བསམ་ནས་བྱེ་སྨྲ་དང་། །ཆ་མཐུན་དབུ་མ་འཆད་པའམ། །འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་ཁས་ལེན་པ། །དེས་ཀྱང་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆེར་འདོད། །མདོ་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཡི། །དབུ་མ་ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་དང་། །མི་མཐུན་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །རྒྱ་གཞུང་གསང་འདུས་བདེ་མཆོག་གི །རིམ་ལྔ་རིམ་བཞི་སྦྱོར་དྲུག་དང་། །ལམ་འབྲས་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་དང་། །ཞི་བྱེད་རྫོགས་ཆེན་ཕྱག་ཆེན་སོགས། །བོད་ལ་གྲགས་པ་ཕལ་མོ་ཆེ། །ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་དང་མི་མཐུན། །རིགས་པས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་དང་། །སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱ་བ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་བ་དང་། །མཐུན་པ་དེ་དག་ན་མི་བཞུགས། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་བ་ཡི། །གཞུང་ལུགས་ལོག་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། །གཞན་དུ་དྲངས་ནས་སྔོན་ 17-16-19b བྱོན་པའི། །དམ་ཆོས་སྤོང་རྣམ་བག་ཡོད་བྱོས། །དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡི། །རྣམ་གཞག་འཆད་པའི་གནས་སྐབས་སུ། །དྲི་བ་མང་ཞིག་དྲིས་གྱུར་པ། །དེ་ལན་གསལ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ཐེག་པར་བཤད་པ་ཡི། །སྟོང་པ་ཉིད་དེ་གསང་སྔགས་སུ། །མ་ཟད་དབུ་མའི་གཞུང་དུ་ཡང་། །དོན་དམ་དངོས་ཀྱི་གོ་མི་ཆོད། །དེ་ལ་ལུང་དང་རིགས་པ་གཉིས། །ལུང་ནི་ཟླ་བ་གྲགས་པ་དང་། །ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་གཉིས་ཀ་ཡིས། །མྱང་འདས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །སྟོང་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཤད། །རྗེ་བཙུན་མཆེད་ཀྱིས་བློ་སྣང་གི །བྲལ་ཆ་དོན་དམ་དངོས་མི་གསུངས། །སྟོང་ཉིད་ལྡོག་པ་གཞན་སེལ་ནི། །དམ་པའི་དོན་དུ་བདེན་མིན་ཏེ། །སྤྱི་མཚན་སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ཡི། །ཡུལ་ལས་འདས་པ་མིན་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དབྱིངས་མ་རྟོགས་ཆོས་མེད་ཅིང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཅེས། །བྱ་བ་ཐལ་རང་ལུགས་ཡིན་ཕྱིར། །འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཡེ་ཤེས་དང་། །དེ་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས། །འཆད་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ལུགས། །ཡིན་མོད་སྔགས་དང་དེ་མཐུན་ནོ། །མྱོང་བྱ་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་དེ། །ཐད་སོར་བཞག་ནས་ཐལ་རང་གི །རིགས་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་ཚེ། །དེ་ལ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཟེར། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྟོང་པ་ཡི། །མྱོང་བ་རིག་ཅི
Chinese
关于幻化师的认知： 在无二智慧的胜义谛中， 欲和幻化是理证的范畴。 虽然对欲的认知有两种， 但不符合标准的论典。 在一些密宗论典中，幻化和 不住二取（梵文：apratiṣṭhita-dvaya）三者被阐释为 轮涅无别。 瑜伽行中观派的 开创者耶谢德（梵文：Jñāna-garbha，智慧藏） 从他那里推断，后世的人 将应成派称为名声派。 一些中观派认为 经部、有部和唯识宗的 胜义谛都是世俗谛。 《入行论》的注释中说有这种情况。 考虑到这一点，讲说与 分别说部相似的中观，或者 承认世间名声派， 他们也认为这是无相的显现。 经部中，瑜伽行派的 中观既不符合应成派也不符合自续派， 不仅如此， རྒྱ་གཞུང་གསང་འདུས་བདེ་མཆོག་གི། （藏文） 密集金刚和胜乐金刚的 五次第、四次第、六加行， 以及极其简要的道果， 息解派、大圆满、大手印等， 在藏地广为人知的大部分， 既不符合应成派也不符合自续派。 断除理证的增益和 通过禅修体验的， 与宣说无自性 相符的那些并不存在。 以宣说无自性的 宗派邪见， 被引向歧途的 先贤们，谨慎地舍弃了正法。 之后，在阐述密宗见解的 阶段， 提出了许多问题， 对此的明确回答如下： 在名相乘中阐述的 空性，在密宗中， 甚至在中观宗中， 也不应理解为胜义谛的实有。 对此，有教证和理证两种。 教证是月称（梵文：Candrakīrti）和 智慧藏（梵文：Jñānagarbha）两位都 将涅槃视为世俗谛的真理， 并将空性视为世俗谛的真理。 杰尊父子（宗喀巴师徒）没有说 离戏是胜义谛的实有。 空性的反面，即排除他者， 并非圣者的真实意义， 因为它没有超出共相、声音和概念的 对境。 未证法界则无法证得法， 法界也是世俗谛， 因为这是应成派和自续派的观点。 这并不矛盾。 将法界视为智慧， 并将智慧视为胜义谛的真理， 这是瑜伽行派的观点， 但与密宗相符。 将所体验的法界智慧 直接放置，当应成派和自续派 以理证断除增益时， 这被称为明空双运。 从念头中空性的 体验是觉知
English
Regarding the recognition of the illusionist: In the ultimate truth of non-dual wisdom, Desire and illusion are categories of reasoning. Although there are two recognitions of desire, They do not conform to standard treatises. In some tantric treatises, illusion and apratiṣṭhita-dvaya (Sanskrit, 不住二取, non-abiding duality) are explained as The inseparability of samsara and nirvana. Jñānagarbha (Sanskrit, 智慧藏, Essence of Wisdom), the Founder of Yogachara Madhyamaka, Inferring from him, later generations Called the Prasangika school the Fame School. Some Madhyamikas believe that The ultimate truth of Sautrantika, Vaibhashika, and Cittamatra Are all conventional truths. The commentary on 'Entering the Bodhisattva's Way of Life' says that there are some. Considering this, explaining Madhyamaka similar to The Vaibhashika school, or Admitting the worldly Fame School, They also consider this to be a naked manifestation without aspects. In the sutras, the Madhyamaka of the Yogachara school Is not only inconsistent with both Prasangika and Svatantrika, But also, རྒྱ་གཞུང་གསང་འདུས་བདེ་མཆོག་གི། (Tibetan) The five stages, four stages, six yogas of Guhyasamaja and Chakrasamvara, And the extremely concise Lamdre, The Shijé school, Dzogchen, Mahamudra, etc., Most of what is known in Tibet Is inconsistent with both Prasangika and Svatantrika. Cutting off the superimposition of reasoning and What is experienced through meditation, Those that conform to the statement of no self-nature Do not exist. With the heretical intellect of the Sectarianism that speaks of no self-nature, Being led astray, The former ones cautiously abandoned the Dharma. After that, in the stage of Explaining the view of tantra, Many questions were asked, The clear answer to this is as follows: The emptiness explained in the Nomenclature Vehicle, in tantra, Even in the Madhyamaka school, Should not be understood as the real existence of ultimate truth. For this, there are two: scriptural and logical. The scriptural is Candrakīrti (Sanskrit, 月称) and Jñānagarbha (Sanskrit, 智慧藏) both Describe nirvana as the truth of conventional truth, And emptiness as the truth of conventional truth. Jetsun father and son (Tsongkhapa and his disciples) did not say that Freedom from elaboration is the real existence of ultimate truth. The opposite of emptiness, which is the exclusion of others, Is not the true meaning of the holy ones, Because it does not go beyond the objects of universals, sounds, and concepts. Without realizing the Dharmadhatu, there is no Dharma, And the Dharmadhatu is also conventional truth, Because this is the view of the Prasangika and Svatantrika schools. There is no contradiction. Considering the Dharmadhatu as wisdom, And considering wisdom as the truth of ultimate truth, This is the view of the Yogachara school, But it is consistent with tantra. Directly placing the experienced Dharmadhatu wisdom, When the Prasangika and Svatantrika schools Cut off superimposition with reasoning, This is called the union of clarity and emptiness. The experience of emptiness from Thoughts is awareness. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ང་གསལ་ཙམ་ལ། །འཁོར་ལོ་གསུམ་པར་དོན་དམ་པའི། །བདག་ཅེས་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་དེ། །སྔགས་སུ་སྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཡི། །ལྷ་དང་རྫོགས་རིམ་བདེ་ཆེན་གྱི། །ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་སྒྲུབ་པའི་གཞི། །ཡིན་ཕྱིར་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །འདི་ལ་དབུ་མའི་རིགས་པ་ཡིས། །རྣམ་པར་དཔྱད་ཚེ་རིགས་པ་ཡི། །ངོ་ན་གང་དུའང་ཡོད་མིན་མོད། །དམ་པའི་དོན་ལས་འགྱུར་བ་མེད། །མདོར་ན་སྔགས་ 17-16-20a ཀྱི་ཐེག་པ་འདིར། །མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་ཀུན་འགོག་བྱེད་མོད། །སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡི། །ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་དགག་མི་ནུས། །རིགས་པས་ཕུ་ཐག་མ་དཔྱད་ན། །ལྟ་བ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཤེས། །ཕྱི་རབས་པ་ཀུན་མཐུན་སྨྲ་བ། །འདི་ནི་སྔགས་ཀྱི་ལུགས་མིན་ཏེ། །རྟོགས་བྱའི་ལྟ་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་། །རྟོགས་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ་མེད་པར། །སྔགས་ལ་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན། །སྐབས་དེར་རྟོགས་བྱའི་ལྟ་བ་ཡང་། །ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ལ་འཆད་པ། །ཐལ་རང་གཞུང་དང་མི་མཐུན་ཡང་། །འཁོར་ལོ་གསུམ་པའི་གཞུང་ལུགས་ཡིན། །རྟོགས་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། །དབུ་མར་ཡེ་ཤེས་ཕབ་པ་དང་། །ལུས་ཀྱི་བྱེད་པ་བཅིངས་པ་དང་། །བྱིན་རླབས་རིམ་པ་སོགས་ལ་བཞེད། །ཐོས་བསམ་རིགས་པས་གསང་སྔགས་ཀྱི། །དོན་དམ་ཉིད་དུ་གང་བཤད་པ། །དེ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཡི། །རྟོག་པ་མ་ལུས་འགོག་ནུས་ཀྱང་། །རིགས་པས་བཙལ་ཚེ་མ་རྙེད་ཙམ། །སྔགས་ཀྱི་དོན་དམ་དངོས་མིན་ཕྱིར། །རིགས་པ་རྐྱང་པས་གསང་སྔགས་ཀྱི། །དོན་དམ་རྟོགས་པར་ནུས་མི་བཞེད། །ལ་ལ་དབུ་མའི་རིགས་པ་ནི། །སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐབས་མིན་པར། །རྗེ་བཙུན་མཆེད་ཀྱི་བཤད་པའི་ཕྱིར། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་དེ་མེད་ཟེར། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད། །རྟོགས་པ་མེད་ན་ལམ་ལྔ་དང་། །ས་བཅུའི་རིམ་པས་རང་ལུགས་ཀྱི། །རྫོགས་སངས་རྒྱ་བར་གསུངས་དང་འགལ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་སྟོང་པ་ཉིད། །དོན་དམ་བདེན་པར་མི་འདོད་ཀྱང་། །ཡུལ་ཅན་སྟོང་ཉིད་དུ་འདྲེས་པ། །དེ་ཚེ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཤེས་བརྗོད། །དེ་ཉིད་རིམ་གྱིས་གོམས་པ་ཡིས། །སྒྲིབ་གཉིས་ས་བོན་བཅས་སྤོང་ཞིང་། །རྗེས་ཐོབ་དུས་སུ་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཚོགས་བསགས་པ་ལས་རྫོགས་འཚང་རྒྱ། ། 17-16-20b མཚན་ཉིད་ཐེག་པར་མཉམ་གཞག་གི །དུས་སུ་བློ་མེད་ཁས་བླངས་ཀྱང་། །སྔགས་ལུགས་བཞིན་དུ་བདེ་ཆེན་གྱི། །ཡེ་ཤེས་མེད་མི་རུང་མ་ཡིན། །འོ་ན་འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ཡི། །དབུ་མའི་ལུགས་ལའང་དེ་ཡིན་ནམ། །ཞེ་ན་མིན་ཏེ་ལུགས་དེར་ནི། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་རང་སྟོང་དུ། །གཏན་ལ་ཕབ་ནས་གཉིས་མེད་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་ལྷག་མ་བཞག་པ་དེ། །མཉམ་གཞག་སོ་སོར་རང་རིག་པའི། །མྱོང་བྱ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། །དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཤེས་བྱ་བ། །གཅིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་ནོ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ད
Chinese
我稍微解释一下，在第三法轮中，将胜义谛称为‘我’，这是为了在密咒中生起次第的本尊和圆满次第的大乐智慧，作为一切成就的基础，因此是胜义谛。如果用中观的理智来分析，从理智的角度来看，它什么也不是，但它不会脱离胜义谛。总之，在这个密咒的乘中，虽然能遮止四边的戏论，但不能否定超越戏论之境的俱生智慧。如果不通过理智来分析，就无法证悟见解。后来的学者都一致认为，这不是密咒的宗义，虽然所证悟的见解是相同的，但证悟的方法却不同，在波罗蜜多中没有，但在密咒中却有。当时，所证悟的见解也被解释为法界智慧，这与自续派和他空派的论典不一致，但却是第三法轮的宗义。证悟方法的不同在于，将智慧融入中观，束缚身体的行为，以及加持次第等等。通过闻思和理智来解释密咒的胜义谛，虽然能够遮止所有执着于相的分别念，但仅仅因为用理智去寻找而找不到，所以它不是密咒的真实胜义谛。因此，他们认为仅仅通过理智无法证悟密咒的胜义谛。有些人认为中观的理智不是证悟空性的方法，因为至尊师徒是这样说的，所以在波罗蜜多中没有。如果波罗蜜多没有证悟空性，那么就与通过五道和十地的次第证得自宗的圆满正等觉相违背。虽然波罗蜜多不认为空性是胜义谛，但当有境与空性相融合时，就说证悟了空性。通过逐渐串习它，就能断除包括二障习气在内的所有障碍，并且在后得位时，通过积累福德资粮而证得圆满正等觉。 在名相乘中，虽然承认在入定的时候没有分别念，但像密咒的宗义一样，没有大乐智慧是不行的。那么，在第三法轮的中观宗义中也是这样吗？不是的，因为在那个宗义中，将能取和所取二者都确定为自空，并将无二的智慧作为剩余，这被说成是入定各自自证的体验之境。他们说，没有什么是事物存在的实相。
English
Let me explain a little. In the Third Turning of the Wheel, the term 'self' is applied to the ultimate truth. This is because it serves as the basis for the accomplishment of the deity in the generation stage of mantra and the great bliss wisdom of the completion stage, and is therefore the ultimate truth. If analyzed with the reasoning of Madhyamaka, from the perspective of reason, it is nothing at all, but it does not deviate from the ultimate truth. In short, in this vehicle of mantra, although it prevents all elaborations of the four extremes, it cannot negate the co-emergent wisdom that transcends the realm of elaboration. If one does not analyze with reason, one cannot realize the view. Later scholars all agree that this is not the tenet of mantra. Although the view to be realized is the same, the difference in the means of realization is that it is not present in the pāramitās, but is present in mantra. At that time, the view to be realized is also explained as the wisdom of the dharmadhātu, which is inconsistent with the tenets of the Svātantrika and Prasangika schools, but it is the tenet of the Third Turning of the Wheel. The difference in the means of realization lies in incorporating wisdom into Madhyamaka, binding the actions of the body, and the stages of blessings, etc. Whatever is explained as the ultimate truth of secret mantra through hearing, thinking, and reasoning, although it can prevent all the thoughts that cling to characteristics, it is only because it cannot be found when searched for with reason that it is not the actual ultimate truth of mantra. Therefore, they do not believe that the ultimate truth of secret mantra can be realized by reason alone. Some say that the reasoning of Madhyamaka is not a method for realizing emptiness, because the venerable teachers said so, so it is not present in the pāramitās. If the pāramitās do not realize emptiness, then it contradicts the statement that one attains complete and perfect enlightenment in one's own system through the stages of the five paths and ten bhūmis. Although the pāramitās do not consider emptiness to be the ultimate truth, when the subject is mixed with emptiness, it is said that emptiness is realized. By gradually familiarizing oneself with it, one abandons all obscurations, including the seeds of the two obscurations, and in the post-meditation period, one attains complete enlightenment by accumulating the accumulation of merit. In the characteristic vehicle, although it is admitted that there is no mind during meditative equipoise, it is not permissible to be without the great bliss wisdom, as in the tenet of mantra. Then, is it the same in the Madhyamaka tenet of the Third Turning of the Wheel? No, because in that tenet, after establishing both the apprehended and the apprehender as self-empty, the remaining non-dual wisdom is said to be the object of experience of each self-awareness in meditative equipoise. They say that there is not a single thing that is the reality of phenomena. --------------------------------------------------------------------------------