Tibetan
ཟུང་བ་མེད་ན་དེ་འཛིན་མེད་པ་དང་། །གཅིག་དང་དུ་མར་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །གཟུང་རྣམ་བདེན་མེད་ཡིན་པར་ལེགས་གྲུབ་ནས། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་ཚུལ་དེ་བར་དུ་བཤད། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་ཆོས་ཀུན་གྱི། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དང་། །ཡང་དག་མཐའ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ནི། །དོན་དམ་ཡིན་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐ་མར་བཤད། །ཚུལ་གཉིས་པ་དང་རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི། །རིགས་པས་དོན་སྣང་རྣམ་བཅས་གྲུབ་པ་ན། །ཕྱི་དོན་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་མི་བཞེད་ཀྱང་། །རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ནས་ཕྱིར་ལྟའི་ཤེས་པ་ཀུན། །རང་རིག་ཡིན་ཚུལ་བཤད་པའི་མདོ་སྡེ་པའི། །གྲུབ་མཐའི་རྩ་བ་བསྡུས་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་བཤད། །བག་ཆགས་བློ་དང་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི། །རྟགས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་དེ་འཛིན་གྱི། །རྣམ་པའང་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཚུལ་འཆད་པ། །རྣམ་རིག་སྨྲ་བའི་གྲུབ་པའི་རྩ་བར་གསུངས། །དེ་ལྟར་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི། །རང་གིས་རྟོགས་བཞིན་གཞན་ལ་བསྟན་བྱའི་ཕྱིར། །སྒྲུབ་པའི་ངག་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་སྐྱོན་རྣམ་གཉིས། །ཇི་ལྟར་སེལ་ཚུལ་གཞན་དོན་ལེའུར་བཤད། །ཚུལ་གསུམ་ཚད་མའི་ལམ་དུ་བསྟན་བྱས་ནས། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དེ་ངག་ཏུ་མི་བརྗོད་པར། །རྟགས་ཚིག་གསལ་བར་བསྙད་པས་དམ་བཅའི་དོན། །རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ངག །རང་ཕྱོགས་ཐལ་བས་གྲུབ་ཅིང་མ་གྲུབ་པའི། །སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་ནས་སླར་ཡང་དེ་སྒྲུབ་པའི། །ཤེས་བྱེད་རིམ་པར་བཀོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཡིས། །ཐ་མར་གྲུབ་དོན་མེད་འདི་ཁྱོད་གཞུང་མིན། །རང་རྒྱུད་འགོད་པའི་རྒོལ་བ་དེ་དག་ཀྱང་། །རྟགས་ཀྱི་ཚེར་མ་དབྱུང་བའི་མིང་ཙམ་ཡང་། །མེད་པར་དམ་བཅས་ཚིག་ཟིན་བརྗོད་པ་ཡི། །སྦྱོར་བའི་འགོད་ཚུལ་ཁྱོད་ཀྱི་གཞུང་དང་འགལ། །གཞན་གྱི་ཁས་ 16-13-13a བླངས་རྟགས་སུ་སྦྱར་བྱས་ནས། །རྟགས་ཆོས་འབྲེལ་པ་ཚད་མས་འགྲུབ་ངེས་ལ། །ཐལ་བའི་ཆོས་གང་ཚད་མས་བསལ་གྱུར་པ། །འཁོར་གསུམ་ཚང་བའི་ཐལ་འགྱུར་ཡིན་པར་བཞེད། །རྟགས་ལ་ཁས་བླངས་མེད་ན་ཁྱབ་ཆོས་ཙམ། །ཁས་བླངས་ཡིན་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་དུ་མི་རུང་། །དངོས་སྟོབས་ཡུལ་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བ་ཙམ། །ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཡིན་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་བཤད། །གཞན་ཕྱོགས་འགོག་ཚེ་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པ་དང་། །ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་ཚུལ་དེ་མི་སེམས་པར། །ཁས་བླངས་འགལ་བ་འདུས་ཙམ་རྒྱལ་འཕམ་གྱི། །ཚད་དུ་འཇོག་པ་ཁྱོད་ཀྱི་གཞུང་དང་འགལ། །རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། །སྐྱོན་ཞེས་དིང་སང་འདི་ན་མཐུན་པར་སྨྲ། །རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་གི །གསལ་བྱ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཤད། །དམ་བཅའ་ཡང་དག་ཡིན་ན་ཞེན་པའི་དོན། །སྨྲ་བོའི་ཚད་མས་གྲུབ་ཅེས་འདི་ན་སྨྲ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་དང་དམ་བཅ
Chinese
如果不存在能被执持的事物，那么执持的行为也不会存在。通过一和多的逻辑推理，可以很好地证明所执持的事物并非真实存在。因此，执持与被执持的二元对立的空性状态，需要在中间状态进行阐述。 你最终阐述说，无二的智慧是所有佛法的真如（tathātā，梵文，tathātā，tathata，如是），是不变的圆成实性（pariniṣpanna，梵文，pariniṣpanna，parinispanna，圆成实），是究竟的真实，是法界（dharmadhātu，梵文，dharmadhātu，dharmadhatu，法界），是胜义谛（paramārtha，梵文，paramārtha，paramartha，胜义）。 通过第二种方式和证明自证的理智，如果能成立外境显现为有境，即使不认可直接认知外境的现量，也能通过推理来证明所有向外看的意识都是自证。你阐述了经部宗（Sautrāntika，梵文，Sautrāntika，Sautrantika，经量部）的宗义根本。 声明通过习气、意识和不显现的不可得，来否定外境，并阐述执持外境的行相也不具有实体。这就是唯识宗（Vijñānavāda，梵文，Vijñānavāda，Vijnanavada，唯识论）的宗义根本。 因此，为了将两种无我的见解如实地传达给他人，需要在为他利而著的章节中阐述如何消除辩论中的过失和确立正见的言论。 通过展示三相推理作为正量的方法，不直接陈述需要证明的论点，而是清晰地陈述理由，从而通过推理来理解宗义，这就是确立正见的言论。 通过自方过失成立或不成立的论证，以及为了再次证明这一点而逐步建立的认知体系，最终却得不到任何成立的结论，这不是你的观点。 那些建立自续的论敌，即使没有指出理由中的任何缺陷，只是口头上表达承诺，这种论证方式也与你的观点相悖。 将他人的承诺作为理由，理由、法和关联必须通过正量来确立。如果通过正量否定了周遍的任何法，那么这就是一个具备三相的过失推理。 如果理由没有被承诺，那么就只是周遍的法。即使被承诺，也不能成为过失推理。仅仅是与实事相违背的承诺，就足以相互妨碍，这是你所阐述的。 当反驳他方观点时，不考虑如何通过推理来建立正见和消除邪见，仅仅将承诺的矛盾堆砌在一起，就作为胜负的标准，这与你的观点相悖。 现在普遍认为，无法通过理由来证明的，就是需要证明的过失。你阐述了理由和需要证明的事物各自的定义必须明确。 如果承诺是正确的，那么就有人说，说话者的正量已经成立了所执着的事物。需要证明的事物和承诺...
English
If there is nothing to be grasped, then there is no act of grasping. Through the logic of one and many, it is well established that what is grasped is not truly existent. Therefore, the state of emptiness of the duality of grasping and being grasped needs to be explained in the intermediate state. You ultimately explain that non-dual wisdom is the suchness (tathātā, Devanagari: तथाता, Roman: tathātā, meaning: thusness) of all Dharmas, the unchanging perfected nature (pariniṣpanna, Devanagari: परिनिष्पन्न, Roman: pariniṣpanna, meaning: completely accomplished), the ultimate reality, the Dharmadhatu (dharmadhātu, Devanagari: धर्मधातु, Roman: dharmadhātu, meaning: the realm of Dharma), and the ultimate truth (paramārtha, Devanagari: परमार्थ, Roman: paramārtha, meaning: supreme object). Through the second method and the reasoning that proves self-awareness, if it can be established that external appearances are with aspects, even if the direct perception of external objects is not accepted, it can be proven through reasoning that all consciousness that looks outward is self-awareness. You explained the root of the tenets of the Sautrāntika (Sautrāntika, Devanagari: सौत्रान्तिक, Roman: Sautrāntika, meaning: those who uphold the sutras) school. Stating that external objects are negated through habits, consciousness, and the non-apprehension of what is capable of appearing, and explaining that the appearance of grasping at external objects also does not have substance. This is stated as the root of the tenets of the Vijñānavāda (Vijñānavāda, Devanagari: विज्ञानवाद, Roman: Vijñānavāda, meaning: the doctrine of consciousness-only) school. Therefore, in order to truly convey the views of the two selflessnesses to others, it is necessary to explain in the chapter for the benefit of others how to eliminate faults in debate and establish statements of correct view. By showing the three-aspect reasoning as the path of valid cognition, without directly stating the point to be proven, but clearly stating the reason, thereby generating understanding of the thesis through inference, this is the statement of establishing the correct view. Through arguments where one's own side's fault is established or not established, and through a series of cognitions established step by step to prove that point again, ultimately not arriving at any established conclusion, this is not your view. Those opponents who establish self-continuum, even without pointing out any flaws in the reason, merely expressing a commitment verbally, this method of argumentation is contrary to your view. Using another's commitment as a reason, the reason, property, and connection must be established through valid cognition. If any property of pervasion is negated by valid cognition, then this is a fault-proving inference that possesses three aspects. If the reason is not committed to, then it is merely a pervasive property. Even if it is committed to, it cannot become a fault-proving inference. Merely a commitment that contradicts reality is sufficient to mutually obstruct, this is what you have explained. When refuting another's view, without considering how to establish correct view and eliminate wrong view through reasoning, merely piling up contradictory commitments is taken as the standard of victory or defeat, this is contrary to your view. It is now commonly said that what cannot be proven by reason is the fault of what needs to be proven. You explained that the definitions of reason and what needs to be proven must be clear separately. If the commitment is correct, then it is said that the speaker's valid cognition has established the object of attachment. The thing to be proven and the commitment... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
འི་ཞེན་དོན་ལ། །གྲུབ་གསལ་མེད་ཅིང་དཔག་འདོད་དགོས་པར་བཤད། །མ་དམིགས་གཏན་ཚིགས་གང་ཡིན་དགག་པ་ཡི། །ག་ཚིགས་ཡིན་ཞེས་འདི་ན་ཀུན་གྱིས་སྨྲ། །སྣང་རུང་མ་དམིགས་གཙོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་ཡིན་པར་སྨྲ་མཁས་ཁྱོད་ཀྱིས་བཤད། །ཆེན་པོར་གྲགས་རྣམས་སྡེ་བདུན་མཛད་པའི་གཞུང་། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་བའི་གཞུང་དུ་འཆད། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་དང་ཐོགས་མེད་བཞེད་གཞུང་ལ། །མི་མཐུན་མེད་པར་སྨྲ་མཆོག་འདི་བཞེད་མོད། །ཐལ་རང་ལུང་དང་མཐུན་པའི་དབུ་མ་ནི། །གང་འདིའི་གཞུང་ཆེན་དེ་དང་དེར་མི་འབྱུང་། །དེ་ཕྱིར་ཚུལ་འདི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་གཞུང་གི །དབུ་མའི་ལུགས་དེར་གདོན་མི་འཚལ་བ་ཡིན། །དེ་ཡང་ཐེག་ཆེན་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དང་ནི། །མཐའ་དབུས་སེལ་བའི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་གཉིས་སུ། །ཤེར་ཕྱིན་མདོ་དོན་དབུ་མར་འགྲེལ་བའི་ཚུལ། །ཇི་སྐད་གསུངས་དེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བཞེད། །འདི་ལ་བོད་རྣམས་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་ཟེར། །རྣམ་བརྫུན་བཞེད་ཀྱང་སེམས་ 16-13-13b ཙམ་དོན་མི་གནས། །དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་བཞེད་གྱུར་ཀྱང་། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་ཞལ་མི་བཞེས། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡང་དག་མིན་རྟོག་གི །དབྱེ་བར་འཆད་པ་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པའི་གཞུང་། །ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དུ། །བཤད་ན་ཐེག་ཆེན་བསྡུས་པའི་ལུང་དང་འགལ། །རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་དབྱེ་བ་ནི། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པའི་མདོ་སྡེ་དང་། །དབྱིག་གཉེན་ཞབས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་འགྲེལ་དང་། །ཚིགས་བཅད་སུམ་ཅུའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པར་བཤད། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི །རྒྱུ་བ་འདོད་ན་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་གཞུང་དང་། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་གཞུང་ཐེག་ཆེན་བསྡུས་པ་ལས། །ཚོགས་བརྒྱད་གནས་གྱུར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་། །གནས་གྱུར་ནས་ཀྱང་དེ་དེར་ཁས་ལེན་ན། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་། །འབྱུང་ལས་གྱུར་པའི་དབང་པོ་རྣམ་ལྔ་དང་། །ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིད་ཡོད་པར་ཁས་ལོང་ཤིག །བདག་ཉིད་ཆེ་ཁྱོད་ཀུན་གཞི་མི་བཞེད་ཅེས། །དིང་སང་འདི་ན་མང་པོའི་མགྲིན་པར་གླེང་། །ཀུན་གཞི་མེད་ན་ཐོགས་མེད་བཞེད་གཞུང་གི །ཤིང་རྟའི་སྲོལ་གྱི་ལམ་ཆེན་འཛིན་མི་ནུས། །མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་འཆད་པའི་གསལ་ཁ་ནི། །གཞུང་འདིར་མེད་མོད་འོན་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་པ། །ཐ་མའི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་གཞན་མཚམས་སྦྱོར་བར། །བཤད་པ་དེ་ཡིས་དེ་དོན་བསྒྲུབས་ཀྱང་རུང་། །དེ་ལྟར་འཆད་ཚེ་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་ནས། །ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་ཞུགས་ཚེ་སྔོན་གྱི་ལུས། །དེ་ཉིད་དབང་པོའི་ལུས་སུ་བྱིན་རློབ་ཅེས། །རྣམ་པར་གཏན་དབབ་བསྡུ་བའི་ལུང་དུ་བཤད། །ལྷག་མེད་དབྱིངས་ནས་ཐེག་ཆེན་ལམ་འཇུག་པ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་སོགས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་། །རང་
Chinese
关于执著的意义，他们说没有明确的成立，需要推测。 凡是否定‘未缘及因’的推理，大家都说那是‘遮破因’。 你这位善于言辞的人说，‘显现可缘之未缘及’是主要的成立推理。 那些被称为大人物的，著有《现观庄严论》等七部论典，却将之解释为‘无自性宗’的论典。 虽然他们认为弥勒菩萨和无著菩萨的论典没有矛盾， 但符合应成派和自续派，且与经文相符的中观，却不会出现在这些大论典中。 因此，这种方式不应在瑜伽行中观宗中寻求。 此外，《大乘经庄严论》和《辨中边论》这两部论典中， 解释般若经的要义为中观的方式，正如圣解脱军所主张的那样。 对此，藏人称之为‘唯识假相’。 即使主张‘假相’，唯识的意义也不成立。 即使认为那是胜义智慧，也不承认世俗是唯识。 将心和心所区分为正确与错误的分别，是弥勒菩萨的论典。 如果将智慧解释为心和心所，就与《摄大乘论》的经文相矛盾。 将识和智慧区分开来，在《圣宝积经》和 无著菩萨的《经庄严论释》以及《三十颂释》中都有阐述。 如果认为圆满佛有心和心所的活动，那么《经庄严论》和 瑜伽行宗的《摄大乘论》中，如何解释八识的转依呢？ 如果转依后仍然承认它们，那么 就应该承认圆满佛有阿赖耶识， 以及由业产生的五根， 还有染污意。 大士您不承认阿赖耶识， 现在很多人都在这样说。 如果没有阿赖耶识，就无法遵循无著菩萨的 车轨般的伟大传统。 虽然这部论典中没有明确阐述究竟一乘， 但通过描述阿罗汉 以最后的意识连接另一个意识， 也可以实现那个意义。 如果这样解释，从有余依阿罗汉 进入大乘道时，以前的身体， 会被加持为根身， 《摄论》的经文中这样明确地阐述。 从无余涅槃进入大乘道， 《经庄严论》等瑜伽行宗的论典， 自己
English
Regarding the meaning of attachment, they say there is no clear establishment and inference is necessary. Whatever reasoning negates the 'unapprehended reason', everyone here says that is a 'negating reason'. You, the skilled speaker, say that 'manifest apprehensible unapprehended' is the main establishing reason. Those known as great ones, who composed the seven treatises including the *Abhisamayalankara*, explain it as a treatise of the 'Svabhavasunyata school'. Although they think that the treatises of Nagarjuna and Asanga have no contradictions, the Madhyamaka that accords with Prasangika and Svatantrika, and agrees with the scriptures, does not appear in those great treatises. Therefore, this method should not be sought in the Yogacara Madhyamaka school. Furthermore, in the *Mahayanasutralamkara* and the two treatises of the *Madhyantavibhaga*, the way of explaining the meaning of the Prajnaparamita Sutra as Madhyamaka, is as asserted by Acharya Dignaga. To this, Tibetans call it 'Vijnaptimatrata false appearance'. Even if they assert 'false appearance', the meaning of Vijnapti does not hold. Even if they consider that to be ultimate wisdom, they do not acknowledge conventional reality as Vijnapti. Distinguishing between mind and mental factors as correct and incorrect conceptualization is the treatise of Lord Maitreya. If wisdom is explained as mind and mental factors, it contradicts the scripture of the *Samgraha Mahayana Sutra*. The distinction between consciousness and wisdom is explained in the *Ratnakuta Sutra* and Asanga's commentary on the *Mahayanasutralamkara* and the *Trimsika-karika*. If it is thought that the fully enlightened Buddha has the activity of mind and mental factors, then how can the transformation of the eight consciousnesses be justified in the *Mahayanasutralamkara* and the Yogacara school's *Samgraha Mahayana Sutra*? If, even after the transformation, they still acknowledge them, then they should acknowledge that the fully enlightened Buddha has the Alaya-vijnana, and the five sense faculties transformed from the elements, and the afflicted mind. Great one, you do not accept the Alaya-vijnana, many people are saying that these days. If there is no Alaya-vijnana, one cannot uphold Asanga's great tradition of the chariot path. Although there is no clear explanation of the ultimate Ekayana in this treatise, it can still accomplish that meaning by describing how an Arhat connects one mind to another with the final mind. If explained in that way, when one enters the Mahayana path from the Arhat with remainder, the previous body, is blessed as the body of faculties, as clearly explained in the scripture of the *Samgraha*. Entering the Mahayana path from the Nirupadhisesa, the treatises of the Yogacara school such as the *Mahayanasutralamkara*, themselves --------------------------------------------------------------------------------