Tibetan
ཐུན་པར་བཏེགས། སྤྱིར་ཆོས་མང་རབ་ཀྱི་གསར་འགྱུར་དང་འགྱུར་བཅོས་མཛད། ཁྱད་པར་སྒྲ་དང་སྙན་(ངག་)དང་སྡེབ་སྦྱོར་དང་། མིང་གི་མངོན་བརྗོད་དང་། ཟློས་གར་དང་། གསོ་བ་དང་། བཟོ་དང་། སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱག་ཚད་ལ་སོགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་འགྱུར་ཡང་། རྒྱ་དཔེའི་སྟེངས་སུ་བསླབ་སྦྱངས་མཐར་ཕྱིན་པར་མཛད་ནས། གལ་ཆེ་བའི་ཐད་ཀ་རྣམས་ལ་འགྱུར་དང་། དེ་གསལ་བར་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དུ་མ་མཛད། སྐབས་དེར་ཀུན་གྱིས་ལོ་ཙཱ་བའི་མཚན་གསོལ། དེ་དག་གི་སྐབས་ཤིག་ཏུ་ཚངས་པ་དང་ཁྱབ་འཇུག་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་དག་གིས། ཁ་བ་ཅན་གྱི་ས་སྐྱ་པའི་ཆོས་སྨྲ་བ་དག་དང་རྩོད་པའི་དུས་བཏབ། ལུང་རིགས་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་གི་གྲོགས་དང་བཅས། མང་ཡུལ་སྐྱིད་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཆས་ཏེ་བྱོན། བསྟན་པ་དཔང་དུ་བཙུགས་ཏེ་སམ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་ཀྱིས་དེ་དང་བརྩད་པ་ན། དུས་དེར་རྒྱ་གར་ན་རྩོད་པའི་ཁྱུ་མཆོག་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲགས་པ་འཕྲོག་བྱེད་དགའ་བོ་སློབ་མའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བཙུད་ནས་འཁོར་དུ་ཁྲིད་ནས་ཕེབས་སོ། །དེ་ནས་བོད་ཀྱི་བཤད་སྲོལ་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་། རྟོག་གེ་དང་། མངོན་པ་དང་མདོ་སྡེ་དང་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པའི་གྲྭ་ཆེན་པོ་འཛུགས་པར་བཞེད་ནས། བོད་ལ་གྲགས་པའི་རྟོག་གེ་སུན་འབྱིན་པ་ཚད་མ་རིགས་པའི་གཏེར་དང་། གསང་སྔགས་རྙིང་མ་དང་། བཀའ་གདམས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་བ་དག་དང་། རྒྱ་གར་ནས་གསར་དུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ལུགས་འགའ་ཞིག་སྟེ། དེ་དག་རྣམས་ལ་རིལ་པོ་འགོག་པར་མི་མཛད་ཀྱང་། ནོར་པའི་འཕྲང་ 16-10-6a ཡོད་པ་རྣམས་སུན་འབྱིན་པའི་བསྟན་བཅོས། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་ཞུ་འཕྲིན་དང་། མཁས་པ་འཇུག་པའི་སྒོ་ལ་སོགས་པ་མཛད། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་། འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་ལ་མཁས་པ་དང་། མཁས་བཙུན་བཟང་གསུམ་གྱི་སྙན་པས་འཛམ་བུ་གླིང་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་གྱུར་པ་དང་། སྐུ་ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མའི་ལུང་བསྟན་པ་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་དང་རྗེ་བཙུན་སོགས་ལས་བརྙེས་པས་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཡང་སྔོན་བོད་དུ་མ་གྲགས་པ་འདི་པས་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདིས་དགེ་འདུན་གྱི་སྡེ་དང་ཀློག་པ་པའི་གྲྭ་ཆེན་པོ་ཚུགས། ཆོས་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱང་གྲུབ། རིག་པའི་གནས་ལྔ་ཡང་སྔོན་མ་གྲགས་པ་དག་འགྱུར། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཕྱག་ལེན་དང་ཉམས་ལེན་སྒོ་དུ་མ་ནས་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བཞུགས་པ་དེའི་ཚེ། རྗེ་གོང་མ་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དགའ་སྟོན་ལ་དགོངས་ནས། ཕྱོགས་བཅུའི་དགེ་འདུ
Chinese
他被推举为领袖，普遍地对许多佛法进行了革新和修正。特别是在声明学（梵文：śabda-vidyā， शब्द विद्या），诗歌（梵文：kāvya， काव्य），韵律学（梵文：chandas， छन्दस्），词汇学（梵文：abhidhāna， अभिधान），戏剧（梵文：nāṭaka， नाटक），医学（梵文：cikitsā， चिकित्सा），工艺（梵文：śilpa， शिल्प），以及雕塑的度量等方面，虽然没有完全翻译所有的论著，但他通过深入研究梵文原本，对重要的部分进行了翻译，并创作了许多阐明这些内容的论著。当时，大家都尊称他为译师。在那些时期里，一些追随梵天（梵文：Brahmā， ब्रह्मा）和遍入天（梵文：Viṣṇu， विष्णु）的外道导师们，与雪域的萨迦派佛法宣讲者们约定了辩论的时间。他与一些精通论理的人一同前往芒域吉地的城市。他以佛法为证，用梵语与他们辩论。当时，在印度被誉为辩论雄狮，尤其杰出的一位名叫抢夺喜（梵文：Harakṣita， हरक्षित），他带领着他的学生们皈依了佛教，并跟随他而去。之后，他想要建立一个不依赖于其他藏地传承的，讲授别解脱戒（梵文：prātimokṣa， प्रातिमोक्ष），因明学（梵文：hetu-vidyā， हेतु विद्या），阿毗达磨（梵文：abhidharma， अभिधर्म），经部（梵文：sūtra-anta， सूत्र अन्त），以及五明等学科的大学院。对于藏地盛行的因明学驳斥者，量理宝藏（梵文：Pramāṇa-yukti-nidhi， प्रमाण युक्ति निधि），以及宁玛派（梵文：Nyingma， ङिङ्म），噶当派（梵文：Kadampa， གདམས་པ་），大手印派（梵文：Mahāmudrā， महामुद्रा）的共同和特殊观点，还有从印度新翻译过来的一些教法，虽然他没有完全否定这些，但他创作了驳斥其中错误之处的论著，如《三律仪差别论》，《致佛陀的信函》，《智者入门》等等。依靠这些，他圆满了闻思修三学，精通讲辩著三事，他的贤善美名传遍了整个赡部洲。由于从瑜伽自在（梵文：Yogīśvara， योगीश्वर）和杰尊（梵文：Jetsun， རྗེ་བཙུན）等处获得了今生和来世的授记，因此他获得了‘法王’的称号，这个称号在以前的藏地是没有的。像这样，这位大士建立了僧团和大学院，完成了佛法分类的论著汇编，翻译了以前没有的五明学科，并且以多种方式完整地保留了金刚乘的实践和修持。那时，他考虑到圆满实现前三位上师的甚深密意，为了普度十方僧众。
English
He was elevated to the position of leader, and generally made innovations and revisions to many Dharmas. In particular, regarding treatises on grammar (Sanskrit: śabda-vidyā), poetry (Sanskrit: kāvya), metrics (Sanskrit: chandas), lexicography (Sanskrit: abhidhāna), drama (Sanskrit: nāṭaka), medicine (Sanskrit: cikitsā), crafts (Sanskrit: śilpa), and the measurements of sculptures, although not all texts were completely translated, he thoroughly studied the Sanskrit originals and translated important sections, and composed many treatises clarifying these contents. At that time, everyone honored him as a translator. During those times, some non-Buddhist teachers who followed Brahma and Vishnu made an appointment to debate with the Sakya Dharma speakers of the Land of Snows. Accompanied by some who were skilled in reasoning, he traveled to the city of Mangyul Kyi. Establishing the Dharma as his witness, he debated with them in Sanskrit. At that time, Harakshita, who was renowned in India as a lion among debaters and was especially outstanding, led his students to convert to Buddhism and followed him. After that, he desired to establish a great monastic college that did not rely on other Tibetan traditions, teaching Pratimoksha, Hetu-vidya, Abhidharma, Sutra-anta, and the five sciences. Regarding the logicians who refuted logic in Tibet, the Treasure of Reasoning (Pramāṇa-yukti-nidhi), and the common and special views of the Nyingma, Kadampa, and Mahamudra schools, as well as some newly translated teachings from India, although he did not completely reject these, he composed treatises refuting the errors within them, such as the 'Differentiation of the Three Vows,' 'Letter to the Buddha,' 'Entrance for the Wise,' and so on. Relying on these, he perfected the three aspects of learning through hearing, thinking, and meditating, became skilled in the three activities of teaching, debating, and writing, and his fame for being learned, virtuous, and excellent spread throughout Jambudvipa. Because he obtained prophecies about his present and future lives from Yogishvara, Jetsun, and others, he also received the title 'Lord of Dharma,' which was previously unknown in Tibet. In this way, this great being established a sangha and a great monastic college, completed a collection of treatises classifying the Dharma, translated the five sciences that were previously unknown, and completely preserved the practices and meditations of Vajrayana in many ways. At that time, considering the complete fulfillment of the profound intentions of the previous three masters, for the benefit of the sangha of the ten directions. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ན་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་གནས་པ་དང་། སྡེ་སྣོད་དང་རྒྱུད་སྡེའི་ཚིག་དོན་ལ་མཁས་པ་དང་། གཞུང་སྣ་རེ་ཙམ་བཟུང་བ་ཡན་ཆད་འདུ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྤྱན་དྲངས། ཞག་གྲངས་དུ་མའི་བར་དུ་བསྙེན་བཀུར་བ་དང་། བཀུར་བསྟི་དང་རྙེད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཉེས་ཤིང་ཚིམ་པར་བྱས། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་སྒོ་དུ་མ་ནས་གླེང་སླང་བ་དང་། བཀའ་བགྲོ་བ་དང་རྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་རིམ་པས་ཐམས་ཅད་མགུ་ཞིང་ཡིད་རང་བར་མཛད། རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་འདུས་པ་རྒྱ་མཚོའི་དབུས་སུ་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་དང་། དུས་བཟང་པོའི་མདོ་གཙང་ཞིང་དག་པར་འདོན་པ་བཏོན་པས་མཐུན་པ་དང་བཀྲ་ཤིས་པའི་གསོ་སྦྱོང་མཛད། 16-10-6b སྔོན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱུང་ཚུལ་དང་། བསྟན་པའི་གཏད་རབས་དང་འདས་ལོ་རྣམས་གཏམ་རྙིང་པ་དང་སྦྱར་ནས་རྒྱས་པར་གསུངས་པས། ས་སྐྱ་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏོ་ཞེས་པའི་གཏམ་ཆེན་པོས་འཛམ་བུའི་གླིང་མཐའ་དག་ཁྱབ་པར་བྱུང་། བསྟན་རྩིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཀུན་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་པ་འདི་ནི་དུས་དེར་མཛད་པ་འདི་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་ལ། དེ་ལྟར་ན་སྟོན་པ་མེ་མོ་ཡོས་ལ་ལྷུམས་སུ་བཞུགས། ས་ཕོ་འབྲུག་ལ་བལྟམ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། དིང་སང་ཤིང་མོ་ཡོས་ཀྱི་ལོ་ཤར་བ་འདི་ཡན་ཆད་ལ་ལོ་གསུམ་སྟོང་དང་བདུན་བརྒྱ་ཐམ་པ་ཐལ་བར་བྱེད། དེ་ལྟར་སྲོལ་བསྟོད་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འཕགས་པ་རིན་པོ་ཆེས། ཀློག་པ་པའི་བཤེས་གཉེན་ཁྲི་ཚོ་བདུན་དང་། དེའི་རྗེས་སུ་ཁྲི་ཚོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལན་གཉིས་མཛད་པ་ལ་རྙེད་པ་དང་། བཀུར་བསྟི་སྔ་མ་ལས་ཆེས་ལྷག་པར་བྱུང་བ་དང་། ཏི་ཤྲི་ཀུན་དགའ་བློ་གྲོས་བོད་དུ་བསྙེན་རྫོགས་ལ་བྱོན་པའི་ཚེ་ཆོས་འཁོར་གྱི་རྣམ་བཞག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་སྔ་མ་དེ་ཉིད་སོར་བཞག་ནས་མཛད། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབུ་རྩེ་གསར་རྙིང་ལ་སོགས་པའི་སྐུའི་རྟེན་དང་། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་འགྱུར་རོ་ཚལ་གྱི་གླེགས་བམ་རིན་པོ་ཆེ་ལས་གྲུབ་པ་དང་། ཕྱི་རྟེན་སྐུ་འབུམ་རྣམས་གྲུབ་པ་དང་། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་གསེར་གདུགས་ཁེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་དགའ་སྟོན་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་མཛད་དོ། །དུས་ཕྱིས་ཆོས་རྗེ་བླ་མ་དམ་པས་རང་ལོ་རེ་གཅིག་བཞེས་པའི་ཚེ་བོ་དོང་ཆོས་འཁོར་དུ་གྲགས་པ་དང་། རེ་གསུམ་པ་ལ་བསམ་ཡས་ཆོས་འཁོར་དུ་གྲགས་པ་རྣམས་མཛད་ཅིང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་སྔ་མ་དང་ཅུང་ཟད་མི་མཐུན་པར་བྱུང་ཞེས་གྲག་གོ །དེ་ལྟར་ས་སྐྱ་པས་ཆོས་འཁོར་མཛད་པའི་གྲུབ་འབྲས་ནི་ 16-10-7a བསྟན་པ་འཛིན་པའི་བཤེས་གཉེན་ཇི་ཙམ་བྱུང་བ་དང་། བཤད་རྒྱུད་འཛིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་གྲྭ་ཇི་ཙམ་ཚུགས་པ་དག་མདོར་བསྡུས་པ་བརྗོད་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་གོང་མ་གསུམ་གྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ཆོས་རྗེ་ཁུ་དབོན་གྱིས་མཛ
Chinese
他迎请了那些安住于增上戒学（梵文：Adhisila-siksa，含义：更高的戒律训练）的比丘，他们精通三藏（梵文：Tripiṭaka，含义：佛教经典）和续部（梵文：Tantra，含义：密宗经典）的词句和意义，甚至仅仅掌握一部分经文。他以多种方式供养他们，用尊敬和丰厚的财物使他们欢喜和满足。通过多种方式讨论佛法，辩论和考察，使所有人都感到满意和信服。至尊者（指萨迦上师）本人在僧众的中央，以纯净和正确的方式念诵《别解脱经》（梵文：Pratimoksha-sutra，含义：戒律经）和《贤劫经》（梵文：Bhadrakalpika-sutra，含义：讲述贤劫千佛的经典），举行了和谐吉祥的布萨（梵文：Uposatha，含义：斋戒日）。 讲述了前所未有的佛法起源、传承历史和逝去年份，并结合古老的故事加以详细阐述，因此，‘萨迦派转法轮’的盛名传遍了整个赡部洲（梵文：Jambudvipa，含义：人间世界）。这种普遍流传的教法纪年方式，正是源于当时的举措。因此，从导师（释迦牟尼佛）在兔年受孕，龙年诞生开始，直到如今的木兔年，已经过去了三千七百年。在赞扬这种传统之后，圣者仁波切（指萨迦班智达）举行了两次法轮，第一次聚集了七万名讲法师，第二次聚集了五万名讲法师，获得的供养和尊敬比以前更多。当底师·贡噶洛哲（藏文：ti shri kun dga' blo gros）前往西藏受比丘戒时，他保留了原有的转法轮仪轨和辩经方式。所有这些都与新建或修复的佛像等身像，以及用珍贵材料制成的《甘珠尔》（藏文：bka' 'gyur，含义：佛语部）和《丹珠尔》（藏文：bstan 'gyur，含义：论疏部）的经书，以及外部的十万佛塔（藏文：sku 'bum）的落成典礼同时举行，并为所有这些佛像盖上金顶等，举行了盛大的开光庆典。后来，曲杰喇嘛当巴（藏文：chos rje bla ma dam pa）在六十一岁时，在被称为‘沃东法轮’（藏文：bo dong chos 'khor）的地方，以及六十三岁时，在被称为‘桑耶法轮’（藏文：bsam yas chos 'khor）的地方举行了法轮，据说辩经方式与以前略有不同。萨迦派转法轮的成果是： 涌现了多少护持教法的善知识，建立了多少讲授经典的法学院，简而言之，这都是至尊上师三尊（指萨迦三祖）的加持，以及曲杰叔侄（指萨迦班智达和八思巴）的功德。
English
He invited those who abide in the training of higher discipline (Sanskrit: Adhisila-siksa), who are proficient in the words and meanings of the Tripitaka (Sanskrit: Tripiṭaka, meaning: Buddhist scriptures) and Tantras (Sanskrit: Tantra, meaning: esoteric scriptures), and even those who only hold a portion of the scriptures. He honored them in various ways, pleasing and satisfying them with respect and abundant offerings. Through many ways of discussing the Dharma, debating and examining, he made everyone satisfied and convinced. The Lord himself (referring to the Sakya master), in the center of the assembly, recited the Pratimoksha-sutra (Sanskrit: Pratimoksha-sutra, meaning: the Sutra of Discipline) and the Bhadrakalpika-sutra (Sanskrit: Bhadrakalpika-sutra, meaning: the Sutra that tells of the Thousand Buddhas of the Auspicious Aeon) in a pure and correct manner, and held a harmonious and auspicious Uposatha (Sanskrit: Uposatha, meaning: day of fasting). He spoke extensively about the unprecedented origin of the Dharma, the history of the lineage, and the years of passing, combining them with ancient stories, so the great fame of 'Sakya turning the Wheel of Dharma' spread throughout Jambudvipa (Sanskrit: Jambudvipa, meaning: the human world). This commonly known method of reckoning the teachings originated from this very action. Therefore, from the time the Teacher (Shakyamuni Buddha) was conceived in the year of the Female Fire Rabbit and born in the year of the Male Earth Dragon, until the present year of the Female Wood Rabbit, three thousand seven hundred years have passed. After praising this tradition, the Holy Lord (referring to Sakya Pandita) held two Wheels of Dharma, the first gathering seventy thousand Dharma teachers, and the second gathering fifty thousand Dharma teachers, receiving more offerings and respect than before. When Tishri Kunga Lodro (Tibetan: ti shri kun dga' blo gros) went to Tibet to receive the full ordination of a monk, he retained the original structure of the Wheel of Dharma and the method of debate. All of these were held in conjunction with the inauguration ceremonies of newly built or restored statues, the precious Kangyur (Tibetan: bka' 'gyur, meaning: the translated words of the Buddha) and Tengyur (Tibetan: bstan 'gyur, meaning: translated commentaries) scriptures made of precious materials, and the completion of external stupas (Tibetan: sku 'bum), and the placing of golden roofs on all these statues, holding grand consecration celebrations. Later, Chöje Lama Dampa (Tibetan: chos rje bla ma dam pa), at the age of sixty-one, held the Wheel of Dharma at a place known as 'Bodong Chokhor' (Tibetan: bo dong chos 'khor), and at the age of sixty-three, held the Wheel of Dharma at a place known as 'Samye Chokhor' (Tibetan: bsam yas chos 'khor), and it is said that the method of debate was slightly different from before. The results of the Sakya's turning of the Wheel of Dharma are: How many virtuous friends who uphold the teachings have emerged, and how many Dharma colleges that uphold the lineage of explanation have been established, in short, all of this is due to the blessings of the three supreme lords (referring to the three founding ancestors of the Sakya lineage) and the merits of Chöje uncle and nephew (referring to Sakya Pandita and Phagpa). --------------------------------------------------------------------------------