Tibetan
ྟག་དང་། མཐའ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་གང་དུ་ཡང་ལུང་བསྟན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་གཅིག་མེད་པ་མ་ཡིན་ན། ཡོད་པ་ཡིན་དགོས་ཏེ། ཡོད་མེད་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་བ་འདི་ནི་དབུ་མའི་ལུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་གཞིར་བྱས་པ་ལ་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་དགོས་པར་ཐལ། སྐྱེ་མ་སྐྱེས་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སོང་བ་ལ་འགྲོ་བ་མེད་ན་མ་སོང་བ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་དགོས་པར་ཐལ། སོང་མ་སོང་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་འདུས་བྱས་མ་གྲུབ་ན་འདུས་མ་བྱས་གྲུབ་དགོས་པར་ཐལ་བ་དང་། དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན་དངོས་མེད་གྲུབ་དགོས་པར་ཐལ་བ་དང་། མི་སྟོང་པ་མེད་ན་སྟོང་པ་ཡོད་དགོས་པར་ཐལ་བ་དང་། བཅིངས་པ་མི་གྲོལ་ན་མ་བཅིངས་པ་གྲོལ་དགོས་པར་ཐལ་བ་སོགས་ལ་འདོད་དགོས་པས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་རིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་རིགས་པ་ལ་ནི། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་གཅིག་མེད་པར་ཁས་ལེན་ནུས་པ་ལ་དེའི་འགལ་ཟླ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། ༈ རང་ལུགས་འཇོག་པའི་ཚུལ་མི་འཐད་པ། གཉིས་པ་རང་ལུགས་འཇོག་ཚུལ་མི་འཐད་པ་ལ། རིགས་པས་མི་འཐད་པ་དང་། ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བས་ 14-4-36a མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་སྐད་དུ། ཡོད་པ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན། མེད་པ་ལ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་སོགས་སུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་དབུ་མ་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་པར་ཐལ། ཇི་སྐད་དུ། རྫེ་བཙུན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་། སློབ་དཔོན་ཨརྱ་དེ་བས་མཛད་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་མིན་པའང་མིན། །མཐའ་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་བ། །དེ་ནི་དབུ་མ་པ་ཡི་རིག །ཅེས་པའི་གཞུང་གིས་བསྟན་པའི་མཐའ་བྲལ་གྱི་གོ་དོན་དེ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཤད་པ་དེ་ལྟར་དུ་འཆད་རིགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐའ་བྲལ་གྱི་ཚུལ་དེ་འདྲ་དེ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རང་སྡེ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ནི་སུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་འདྲ་ཁས་ལེན་པའི་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་ཡང་དུ་མ་སྣང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མེད་པ་བདེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་འཛིན་འདི་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟོག་པ་གཉིས་ལས་གང་དུ་རུང་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་སུ་ལ་ཡོད་ཅེས་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་འཇིག་པ་དང་། མཐའ་བྲལ་གྱི་ཚུལ་དེའང་དེ་ནི། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་གཅིག་པུའི་ནང་དུ་འདུས་པས་མཐའ་བྲལ་གྱི་ཚུལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མི་བདེན་ཞེས་སོགས་སྨྲ་བ་དེའི་ཚེ་ན། ཡོད་པ་དང་མེ
Chinese
而且，无论有边还是无边，都能进行预言。如果不存在一种法，那就必须存在，因为存在与不存在是相互矛盾的。这种说法对于中观宗来说非常不合适。例如，在考察胜义谛时，如果作为基础的苗芽没有生长，那就必须不生长；如果已经生长，那就必须生长，因为生长与未生长是相互排斥的矛盾。如果已经行走而没有行走，那么未行走就必须有行走，因为已行走与未行走是相互排斥的矛盾。同样，如果有为法没有成立，那么无为法就必须成立；如果事物没有成立，那么非事物就必须成立；如果非空不存在，那么空就必须存在；如果束缚没有解脱，那么非束缚就必须解脱等等。因为必须接受这些，所以龙树菩萨的所有理路都会变成完全颠倒的。因此，对于龙树菩萨的理路来说，必须说：‘例如，苗芽不是存在，也不是不存在。’因为能够承认一种法不存在，那么就必须存在被称为其对立面的东西。 第二，确立自宗的方式不合理，这包括理路不合理和自相矛盾不合理。首先，如果这样说：‘存在也不是真实的，不存在也不是真实的’等等，那么这种宗派就成了中观派独有的宗派，因为正如至尊观世音和论师圣天所著的《宗派分别》中所说：‘非有非无亦非亦有亦非无，非二者之自性，此乃中观派之理。’你们本应以这种方式来解释该论典所阐述的离边之义。但你们却不能这样做，因为没有哪个自宗的宗派会不承认这种离边之义，而且也没有看到其他宗派会承认这种离边之义。此外，如果详细考察‘不存在是真实的’这种执着，那么无论是俱生还是遍计所执的分别念，它存在于哪个补特伽罗之上呢？而且，这种离边之义也只是包含在远离实有之边中，因此并非是完全的离边之义。此外，当说‘存在不是真实的’等等时，存在和不存
English
Moreover, it can prophesy whether it has an end or not. If one dharma does not exist, then it must exist, because existence and non-existence are contradictory. This statement is very inappropriate for the Madhyamaka school. For example, when examining the ultimate truth, if the sprout, which is the basis, has not grown, then it must not grow; if it has grown, then it must grow, because growth and non-growth are mutually exclusive contradictions. If one has walked and there is no walking, then there must be walking for the non-walked, because walked and non-walked are mutually exclusive contradictions. Similarly, if conditioned phenomena are not established, then unconditioned phenomena must be established; if things are not established, then non-things must be established; if non-emptiness does not exist, then emptiness must exist; if bondage is not liberated, then non-bondage must be liberated, and so on. Because one must accept these, all the reasonings of Nagarjuna will become completely reversed. Therefore, for the reasoning of Nagarjuna, one must say: 'For example, a sprout is neither existent nor non-existent.' Because one can admit that a dharma does not exist, then there must be something called its opposite. Secondly, the way of establishing one's own system is unreasonable, which includes unreasonableness in reasoning and unreasonableness in self-contradiction. First, if it is said: 'Existence is not true, and non-existence is not true,' etc., then this tenet becomes the unique tenet of the Madhyamaka school, because as it is said in the 'Distinction of Tenets' by the venerable Avalokiteshvara and the teacher Aryadeva: 'Neither existent nor non-existent, nor both existent and non-existent, nor the nature of both, this is the reasoning of the Madhyamaka school.' You should have explained the meaning of being free from extremes as explained in that treatise in this way. But you cannot do so, because there is no self-sectarian tenet that does not admit this kind of being free from extremes, and also, many other sects that admit this kind of being free from extremes are not seen. Furthermore, if one examines in detail this clinging to the extreme that 'non-existence is true,' then on which person does it rely, whether it is innate or imputed conceptual thought? Moreover, this meaning of being free from extremes is also included only in being free from the extreme of true existence, so it is not the complete meaning of being free from extremes. Furthermore, when saying 'existence is not true,' etc., existence and non-existence --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ད་པ་སོགས་ཁྱད་གཞིར་བཟུང་བ་ཡིན་ནམ། ཁྱད་ཆོས་སུ་བཟུང་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཁྱད་གཞི་ཡོད་མེད་སོགས་བཞི་པོའི་སྟེང་དུ་འགོག་རྒྱུའི་མཐའ་བཞི་པོ་དེ་གང་ཡིན་བྱས་ནས་དྲིས་ན་ཁྱེད་ལ་སྟོན་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་མཐའ་གཅིག་པུ་ལས་གཞན་ངོས་འཛིན་རྒྱུ་ཁྱེད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཁྱད་ཆོས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞི་པོ་གཞི་གང་གི་སྟེང་དུ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་འདི་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་ཁྱེད་ལ་སྟོན་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། 14-4-36b མཐར་ཐུག་གི་སྤྲོས་པ་དཔྱོད་པའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བ་ནི། གོང་དུ་ཕྱོགས་སྔ་མར་དྲངས་པའི་མཐའ་བྲལ་གྱི་འཆད་ཚུལ་གསུམ་ཀ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལས། རེ་ཤིག་དང་པོར་ལུགས་གསུམ་པ་འདི་ལ་འདི་སྐད་ཅེས། ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བཞི་ཀ་ཆོས་ཅན། བརྫུན་པར་ཐལ། བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་པར་ཐལ། བདེན་བརྫུན་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཁོར་གསུམ་ཀ་ཡི་གེར་བྲིས་ཏེ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ནི། བུམ་པ་ཡོད་པ་དེ་བརྫུན་པ་ཡིན་ན། བུམ་པ་མེད་པ་དེ་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། བུམ་པ་ཡོད་མེད་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཅར་ཁས་བླངས་སོ། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞི་ཀ་བརྫུན་པ་ཡིན་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་དྲིའོ། །འདིའི་མཐའ་བཞི་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་མེད་ངེས་གང་རུང་ལས་མ་འདས་སོ། །ཞེ་ན། འོ་ན་མཐའ་བྲལ་གྱི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཉི་ཚེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་མཐའ་དེ་འདིར་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆད་ཚུལ་བར་པ་ལ་འདི་ལྟར། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀའི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་ཁས་ལེན་མ་ནུས་པར་དེ་དང་དེར་ཞེན་པ་མ་ཡིན། ཞེས་ཟེར་བར་སྣང་བས། འོ་ན་མྱུ་གུ་ཡོད་པར་ཞེན་པའི་བློ་དེ་འཛིན་སྟངས་དོན་ལ་མཐུན་པར་ཐལ། མྱུ་གུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མྱུ་གུ་མེད་པར་ཞེན་པའི་བློ་དེ་དེ་དང་མི་མཐུན་པར་ཐལ། དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་འདོད་ན། ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བའི་ཚུལ་རིམ་པ་ལྟར། འཛིན་སྟངས་དོན་དང་མཐུན་པའི་རྟོག་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་ཀ་འགོག་རིགས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་དེ་ལྟ་ན། མྱུ་གུ་ 14-4-37a ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་རེ་རེ་ནས་འགོག་པ་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་མཐོང་ནས་མི་འགོག་པ་ཡིན་ཞེས་དྲིའོ། །ལུགས་དང་པོ་ལ་འདི་ལྟར་འོ་ན་མྱུ་གུ་སོགས་བདེན་པར་ཡོད་པ་དང་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཅར་ཁས་བླངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འཆད་ཚ
Chinese
是根据差别的基础来确立的吗？还是根据差别的特征来确立的？如果按照第一种方式，如果问你，在有无等四种基础上，需要遮止的四边是什么，你是无法指出的，因为除了真实成立这一边，你无法识别其他任何东西。如果按照第二种方式，你也无法指出，在有无等戏论的四边上，作为遮止的基础的差别基础是什么。 因为在分析究竟的戏论时，你已经承认一切法都是存在的。第二，承认内部的矛盾在于，对于前面所引用的三种离边的解释方式，都可以这样说。首先，对于第三种观点，可以这样说：有无等四边都是有法，是虚假的，因为不是真实的。你必须承认这个周遍关系，因为真假是互相排斥的。三者都写在纸上并被承认了。如果坚持根本，那么承认的方式是：如果瓶子存在是虚假的，那么瓶子不存在就必须不是虚假的，因为瓶子的存在与不存在是互相排斥的。三者都被承认了。如果戏论的四边都是虚假的，那么涅槃为什么不是虚假的呢？这四边不会超出世俗谛和必定不存在的范畴。如果这样说，那么离边的观点就变得片面了，因为胜义谛真实成立的边在这里没有被遮止。对于中间的解释方式，似乎是这样说的：不能承认像苗芽这样的事物是远离有无二边的，并且不执着于它。那么，执着于苗芽存在的念头，在执着方式上就符合实际，因为苗芽是存在的。如果承认这一点，那么执着于苗芽不存在的念头，就与实际不符，因为它存在。如果也承认这一点，那么承认内部的矛盾就会依次出现。符合实际的分别念和不符合实际的分别念都应该被遮止。如果是这样，那么，为什么要单独遮止苗芽 存在和不存在，而不认为这是过失呢？对于第一种观点，那么苗芽等事物就既是真实存在的，又是名言中不存在的，因为不是两者都不是。三者都被承认了。这样，解释的方式
English
Is it established based on the basis of difference, or based on the characteristic of difference? If according to the first way, if you are asked what are the four extremes to be refuted on the four bases of existence and non-existence, etc., you cannot point it out, because you cannot recognize anything other than the one extreme of truly established. If according to the second way, you cannot point out what is the basis of difference that serves as the basis for refuting the four extremes of elaboration on existence and non-existence, etc. Because when analyzing ultimate elaboration, you have already admitted that all dharmas exist. Second, the contradiction in admission lies in that all three ways of explaining freedom from extremes quoted above can be stated. First, for the third view, it can be said that the four extremes of existence and non-existence are all subjects, and are false because they are not true. You must admit this pervasion, because truth and falsehood are mutually exclusive. All three are written on paper and admitted. If you insist on the root, then the way of admitting is: if the existence of a pot is false, then the non-existence of a pot must not be false, because the existence and non-existence of a pot are mutually exclusive. All three are admitted. If the four extremes of elaboration are all false, then why is nirvana not false? These four extremes do not go beyond the scope of conventional truth and definite non-existence. If you say so, then the view of freedom from extremes becomes one-sided, because the extreme of ultimate truth being truly established is not refuted here. For the middle way of explanation, it seems to be said that one cannot admit that things like sprouts are free from the two extremes of existence and non-existence, and one is not attached to it. Then, the thought of being attached to the existence of a sprout is consistent with reality in the way of grasping, because the sprout exists. If you admit this, then the thought of being attached to the non-existence of a sprout is inconsistent with it, because it exists. If you also admit this, then the contradiction in admission will appear in sequence. Both the conceptual thought that conforms to reality and the conceptual thought that does not conform to reality should be refuted. If so, then why refute the sprout existence and non-existence separately, and not consider it a fault? For the first view, then sprouts and other things are both truly existent and non-existent in name, because they are not neither. All three are admitted. In this way, the way of explanation --------------------------------------------------------------------------------