Tibetan
པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །མེད་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་གྱི། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོད་པ་ཡང་། །བཟློག་པར་བྱ་བ་མཉན་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། ཡོད་པ་བཟློག་པ་ནི་དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་བདེན་པའི་མཆོག་གཅིག་པུའོ། །ཞེས་དང་། གང་བློ་ཡོད་དང་མེད་པ་ལས། །རྣམ་པར་འདས་ཤིང་མི་གནས་པ། །དེ་དག་ཟབ་མོ་དམིགས་མེད་པའི། །རྐྱེན་གྱིས་དོན་ལ་རྣམ་པར་སྒོམ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ལ། དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་གཞུང་གི་འཕྲོས་ལ་བལྟས་ན། མེད་པར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་ཆོས་མངོན་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །དེར་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་འཁོར་ལོ་བར་པ་ལས་བར་དུ་བདག་བཟློག་པའི་གཉེན་པོར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །དེར་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་ཡང་འཁོར་ལོ་ཐ་མར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ 14-4-33a བར་གསུངས་སོ། །ཞེས་འཆད་པའི་དོན་དུ་མཐོང་ངོ་། །གཞན་ཡང་། ཇི་སྐད་དུ། བརྒྱ་པ་ལས། གཅིག་ཡོད་གཅིག་མེད་ཅེས་བྱ་བ། །དེ་ཉིད་མ་ཡིན་འཇིག་རྟེན་པའང་མིན། །དེས་ན་འདི་ཡོད་འདི་མེད་ཅེས། །བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་ནུས་མ་ཡིན། །ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང་། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་ཡོད་པའི་གོ་མི་ཆོད་པར་ཡང་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་པས། །བརྗོད་པས་འཇིག་རྟེན་པ་ཡོད་ན། །དངོས་གང་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པར་ཅིས་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབས་པའི་གྲུབ་དོན་ལ། དཔྱད་གཞི་དེ་ཉིད་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ནི་སྤྱིར་དབུ་མའི་ལུགས་དང་བྱེ་བྲག་ཟླ་བའི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། མཐའ་བྲལ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མ་ཡིན་དགག་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བྱས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དངོས་ཀྱི་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་སོ། །མཐའ་བྲལ་གྱི་ཚུལ་འདི་རང་རྒྱུད་པས་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །ཞེས་ཀྱང་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་རྒྱན་ལས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །ཁས་མི་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལ་ནན་ཏན་ལྡན་པས་ཀྱང་། །ཅིར་ཡང་ཀླན་ཀ་བྱ་མི་ནུས། །ཞེས་དང་། དེའི་རང་འགྲེལ་དུ། གང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་། །མེད་དང་ཡོད་མེད་ཡོད་མིན་ལ། །དེ་ལ་ཀླན་ཀ་བྱ་བར་ནི། །ཡུན་རིང་དུ་ཡང་བརྗོད་མི་ནུས། །ཤེས་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་ལུང་དྲངས་ནས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་ཚུལ་དེ་ཉ
Chinese
因此，应当如此理解。如《六十正理论》中所说：‘一切过患之根源，即是否定空性之见。以何种理性能破除有，请谛听。’ 其注释中说：‘破除有，即诸比丘，不欺骗之法，涅槃是唯一的真谛。’ ‘从有无二者解脱，不住于任何一方，以甚深无相之缘起，于义谛中如实修习。’等等广说。 如是所说之经论意趣在于：为对治执着于无，故于《法蕴论》中宣说了世俗谛；为对治执着于世俗谛，故于第二转法轮中宣说了对治我执的胜义谛；为对治执着于胜义谛，故于第三转法轮中宣说了离戏论之理。 此外，如《百论》中所说：‘说一有，一无，既非彼，亦非世间。因此，说此有此无，实不可能。于有、无、有无，无有偏执者，对其纵经长时，亦不能加以责难。’ 又说，仅以名言有，不能成立实有。如彼论云：‘若一切世间，以言说而有，则何物实有，能成为世间？’ 《入中论》中也广说：‘若世间是量……’ 因此，对于已成立的离一切戏论之义，若认为彼所观察之法实有成立，则不符合总的应成派和特别是月称派的观点。因为以离边之理成立，则成为非遮诠所破之法，并且以现量证悟，则成为世俗谛的真实所量。 不应认为自续派不承认这种离边之理。如《中观庄严论》中说：‘于有、无、有无，不承认者，以精勤亦不能，加以任何责难。’ 其自释中说：‘于何者之宗派，有、无、有无皆不存在，对其责难，纵经长时亦不能说出。’ 引用《楞伽经》的教证，说明了非有非无之理。
English
Therefore, it should be understood as follows. As it is said in the *Sixty Stanzas on Reasoning*: 'The source of all faults is the view of denying emptiness. By what reasoning can existence be refuted? Please listen.' Its commentary says: 'Refuting existence means, O monks, that the undeceiving Dharma, Nirvana, is the only ultimate truth.' 'Liberated from both existence and non-existence, not abiding in any extreme, through the profound and signless dependent origination, one should truly meditate on the meaning of reality.' And so on, extensively explained. The intent of the scriptures thus spoken is that, as an antidote to clinging to non-existence, the conventional truth is taught in the *Abhidharma*; as an antidote to clinging to the conventional truth, the ultimate truth, which is the antidote to self-grasping, is taught in the second turning of the wheel of Dharma; and as an antidote to clinging to the ultimate truth, the freedom from elaboration is taught in the final turning of the wheel of Dharma. Furthermore, as it is said in the *Hundred Verses*: 'To say one exists and one does not exist is neither that nor worldly. Therefore, to say this exists and this does not exist is truly impossible. For one who has no bias towards existence, non-existence, or both, it is impossible to find fault, even after a long time.' It is also said that merely existing nominally does not establish real existence. As it says in the same text: 'If everything worldly exists because of worldly speech, then what real thing could become worldly?' The *Entering the Middle Way* also extensively states: 'If the world is a valid means of knowledge...' Therefore, if it is asserted that the object of investigation is established as truly existent in the established conclusion of having refuted all extremes of elaboration, it does not accord with the general Prasangika Madhyamaka or the specific view of Chandrakirti. This is because establishing freedom from extremes as the reason would make the object of negation a dharma to be established by non-affirming negation, and acknowledging that direct perception realizing it makes the conventional truth the actual object to be measured. One should not think that the Svatantrika does not accept this mode of freedom from extremes. As it says in the *Ornament of the Middle Way*: 'For one who does not accept existence, non-existence, or both, no one can find any fault, even with diligence.' And in its auto-commentary: 'For one in whose system existence, non-existence, or both do not exist, it is impossible to speak of finding fault, even for a long time.' Citing the teachings of the *Lankavatara Sutra*, it explains the principle of neither existence nor non-existence. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ིད་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ གཞན་གྱིས་འཕངས་པའི་ཐལ་བ་རྣམས་རང་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་འཕེན་པ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ། གཉིས་པ་རིགས་པའི་གནོད་བྱེད་ 14-4-33b འཕེན་པ་པོ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་སུན་དབྱུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་དག་གིས་བྲིས་པའི་ཡི་གེ་ལས་འདི་ལྟར་འབྱུང་སྟེ། མྱུ་གུ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པས་མེད་པར་སྨྲས་ཞིང་། མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པས་ཡོད་པར་སྨྲས་པས་ཁས་བླངས་དངོས་སུ་འགལ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་སྨྲས་ན། སླར་ཡང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པས་དངོས་སུ་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་དངོས་འགལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་མི་གོ་བས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་དངོས་འགལ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཡོད་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་མེད་པ་གོ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་མི་གོ་བ་བུད། འདོད་ན། ཐལ་འགྱུར་བས་དངོས་སྨྲ་བ་ལ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བསྟན་ནས་འགོག་པ་བུད། ཅེས་སོགས་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྨྲ་བའི་ཚིག་མང་པོས་སྔོན་གྱི་བོད་མཁས་པ་རྣམས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་རང་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་བྲལ་གྱི་འཆད་ལུགས་ནི། ཡོད་པ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན། གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་ན་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་རྒུད་པ་ཅི་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ནི། བྱིས་པ་རྣམས་བསླུ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་སུ་སྣང་གི །རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་འོས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཡང་ལུགས་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་ལ་དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པའི་ཚུལ་མི་འཐད་པ་དང་། རང་ལུགས་འཇོག་པའི་ཚུལ་མི་འཐད་པའོ། ། ༈ གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པའི་ཚུལ་མི་འཐད་པ། དང་པོ་ལ། ཚིག་མི་འཐད་པ་དང་། དོན་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མྱུ་གུ་དེ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་ངག་ 14-4-34a ཏུ་ཡང་སྨྲ་ཞིང་། ཡོད་པ་དང་མེད་པར་མི་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུ་དེ་མེད་པར་སྨྲས་པར་ཐལ། དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ཡོད་པར་སྨྲས་པར་ཐལ། དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་དེ་མ་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན་ནི། ཁྱོད་ཀྱིས་རྒོལ་བ་གང་ལ་དངོས་འགལ་གྱི་ཚོགས་མི་ཟད་པ་ཕུད་པའི་ཡུལ་གྱི་རྒོལ་བ་དེ་སྟོན་ཞིག །གཞན་ཡང་ཡོད་མེད་གང་རུང་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་དེ་ཁྱོད་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་ཞིང་། ཡིན་པར་མི་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་དང་ཁྱོད་མིན་དངོས་འགལ་ཡིན་པའ
Chinese
为了更清楚地解释。 如果别人抛来的灰尘不落在自己身上，而是落在抛灰者身上。 第二，以理性的方式进行驳斥 14-4-33b 关于落在抛灰者身上的说法，分为两部分：陈述观点和驳斥观点。首先，其他人写的文章中有这样的内容：如果说‘苗芽不存在’，那就是说了不存在；如果说‘不存在不是不存在’，那就是说了存在，这在事实上是矛盾的。同样，如果说既不是存在也不是不存在，那么反过来说‘既不是不存在也不是不存在’，这在事实上也是矛盾的。如果说这些不是事实上的矛盾，因为中观应成派不理解两种否定的真正含义。那么，相互排斥的事实上的矛盾就不可能存在了，因为通过分析存在无法理解不存在。如果这不成立，那么中观应成派不理解两种否定的真正含义的说法就不成立。如果承认这一点，那么中观应成派通过指出自续派在承诺上的内部矛盾来反驳他们的说法就不成立。等等，许多随意的言论都在贬低以前的藏族学者。而他们自己远离极端的解释是：存在不是真谛，不存在也不是真谛，既不是两者也不是非两者也不是真谛。如果这样说，我们就不会有任何损失。他们这样说。 第二，那些这样说的人，似乎是在欺骗孩子们。虽然不值得有辨别力的人反驳和审查，但为了那些对这种观点执着的人，有必要指出它的真相。以下分为两点：驳斥他人观点的方式不合理，以及建立自己观点的方式不合理。 驳斥他人观点的方式不合理。 首先，分为言辞上的不合理和意义上的不合理。首先，即使口头上说‘苗芽既不是存在也不是不存在’ 14-4-34a 并且不说是存在或不存在的辩论者，作为论题，应该说苗芽是不存在的，因为他说苗芽不是存在的。同样，作为论题，应该说苗芽是存在的，因为他说苗芽不是不存在的。如果认为论题不成立，那么请指出，你所说的辩论者，是哪一个没有穷尽矛盾集合的辩论者？此外，任何存在或不存在的事物，作为论题，存在一个辩论者，他说苗芽和人我不是你，并且不说它们是你，因为你和你不是你是相互矛盾的。
English
In order to explain more clearly. If the ashes thrown by others do not fall on oneself, but fall on the thrower. Second, refuting by means of reasoning 14-4-33b Regarding the statement that it falls on the thrower, it is divided into two parts: stating the view and refuting it. First, in the writings of others, it appears like this: If one says 'The sprout does not exist,' then one has said that it does not exist; if one says 'Non-existence is not non-existence,' then one has said that it exists, which is factually contradictory. Similarly, if one says that it is neither existence nor non-existence, then to say again 'Neither non-existence nor non-non-existence' is factually contradictory. If these are not factual contradictions, because the Prasangika Madhyamaka does not understand the true meaning of two negations. Then, mutually exclusive factual contradictions cannot exist, because one cannot understand non-existence by analyzing existence. If this is not established, then the statement that the Prasangika does not understand the true meaning of two negations is not established. If this is admitted, then the Prasangika's refutation of the Svatantrika by pointing out internal contradictions in their commitments is not established. And so on, many random statements are disparaging former Tibetan scholars. And their own explanation of being free from extremes is: Existence is not the truth, non-existence is not the truth, neither both nor non-both is the truth. If we say this, we will not suffer any loss. They say this. Second, those who say such things appear to be deceiving children. Although it is not worthy of refutation and examination by those with discernment, it is necessary to point out its truth for those who are attached to this view. This is divided into two points: the way of refuting others' views is unreasonable, and the way of establishing one's own view is unreasonable. The way of refuting others' views is unreasonable. First, it is divided into verbal unreasonableness and meaningful unreasonableness. First, even if one verbally says 'The sprout is neither existence nor non-existence,' 14-4-34a and the debater who does not say it is existence or non-existence, as a subject, it should be said that the sprout does not exist, because he said that the sprout is not existence. Similarly, as a subject, it should be said that the sprout exists, because he said that the sprout is not non-existence. If it is thought that the subject is not established, then please point out which debater you are talking about, who has not exhausted the collection of contradictions? Furthermore, any existence or non-existence, as a subject, there is a debater who says that the sprout and the self of a person are not you, and does not say that they are you, because you and not-you are contradictory. --------------------------------------------------------------------------------