Tibetan
ི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ཡོད་མོད་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་དེ་ལྟར་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཡོད་མེད་གང་རུང་མི་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་དང་རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་བོ། །རྟགས་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེར་སྨྲས་པར་ཐལ། དེ་ཡོད་པར་ཡང་སྨྲས། མེད་པར་ཡང་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་ཤེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེ་མེད་པར་སྨྲས་པར་ཐལ། དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ཡོད་པར་སྨྲས་པར་ཐལ། དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་དངོས་སུ་ཁས་བླངས་སོ། །མདོར་ན་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་རྟོག་གེ་གཞིར་བྱས་པ་ལ་ཡང་། སྨྲས་པ་དང་གོ་བའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པས་ནོངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རིགས་པ་ཅན་པས་སྲོག་ལྡན་དེ་གསོན་ལུས་བདག་བཅས་སུ་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གཉིས་ཀ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཚེ་དངོས་འགལ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། བྱས་རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚད་མས་ཤེས་ནས་ངག་ཏུ་སྨྲ་ཞིང་། སྒྲ་རྟག་པར་ཡང་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དེས། སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། ། 14-4-34b དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་གོ་བའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མེད་དགོས་པར་སྨྲ་བ་ནི་དྲན་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དགག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དངོས་འགལ་མི་སྲིད་ན། དངོས་སྨྲ་བ་ལ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་སྟོན་པ་བུད་ཅེས་ཟེར་བ་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དབུ་མ་པས་དངོས་འགལ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཁས་ལེན་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དངོས་སྨྲ་བས་དངོས་འགལ་ཁས་ལེན་པ་བཀོད་པས་སོ། །སྤྱིར་དབུ་མ་པས་མཐའ་བྲལ་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཚེ་ཡང་ཡོད་མེད་དངོས་འགལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་ན་མེད་པར་འགལ་བ་དང་མེད་ན་ཡོད་པར་འགལ་བ་དང་། ཡོད་མེད་གཉིས་ལ་གཉིས་ཡིན་དང་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་མི་སྲིད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་གྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མེད་དགོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་མི་སྲིད་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་། གཉིས་མིན་དུ་ཁས་བླངས་པ་གཉིས་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དོན་མི་འཐད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སུན་འབྱིན་དེ་རྟོག་གེའི་ལུགས་ལ་མི་འཐད་པ་དང་། གསུང་རབ་སྤྱིའི་ལུགས་ལ་མི་རུང་ཞིང་དབུ་མའི་ལུགས་ལ་ཡང་མི་རུང་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སུན་འབྱིན་དེ་ལྟར་འཕེན་པ་དེ་ནི་རྟོག་གེའི་ལུགས་ལ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འགལ་དང་དེ་ནི་ཐབས་བཅས་པ། །གྲུབ་དང་བཀག་པ་མེད་པར་ནི། །དགག་ལ་ཚད་མ་གང་ཡིན་དེ། །རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ཅན་མིན་ཏེ། །སྨྲ་ལ་སོགས་པ
Chinese
因此，即使有人这样说，那又会怎么样呢？那么，那个这样说的反驳者，作为论题，不可能不说是存在或不存在的任何一种，因为他说了存在或不存在的任何一种。承认了宗和因，周遍已经由量成立。因如何呢？那个作为论题，必然在那里说了，因为他既说了存在，也说了不存在。如何承认因呢？那个作为论题，必然说了不存在，因为他说了‘不是存在’。同样，那个作为论题，必然说了存在，因为他说了‘不是不存在’。前后两个推论的三转法轮都如实地承认了。 总而言之，像你这样说话的人，是因为对以思辨为基础的论证中，‘说’和‘理解’的区别没有区分清楚而犯了错误。例如，理智者在证明有情是具有生命、身体和自我的统一体时，如果承认在同品中既没有随行也没有随返，就会变成承认了自相矛盾。又如，通过已作性之因来证明声是无常的，在以量了知了三相之后，口中说着，又说声是常的，这样的反驳者，就变成了既说了声是常，又说了声是无常。 如果通过了知两种否定的真实意义的知识，就必须说不是存在就是不存在，那么这就是没有安住于忆念的自性中，因为这不是对存在的否定。如果自相矛盾是不可能的，那么说对主张实体的人指出其承认中的内在矛盾是徒劳的，也是完全不合理的，因为中观派为了证明自相矛盾的范畴，引用了主张实体者承认自相矛盾的例子。 一般来说，即使中观派使用离边的术语时，也不是不承认存在和不存在是自相矛盾的，因为他们说，如果存在就与不存在相矛盾，如果不存在就与存在相矛盾，并且对于存在和不存在这二者，既不是二，也不是非二的三种范畴是不可能的。仅仅因为这样，就不能说不是存在就必须是不存在，因为承认了非二的三种范畴是不可能的，并且在承认非二和非二之间没有任何矛盾。 第二，对于不合道理之处，分为两种：驳斥既不符合思辨的体系，也不符合一般经论的体系，并且也表明不符合中观的体系。第一种情况是：像那样提出的驳斥，即使在思辨的体系中也是不合理的。正如所说：‘矛盾和具有方便，成立和没有遮破，对于否定，什么是量，这不是随顺理性的，说等等。’
English
Therefore, even if someone says that, what will happen from that? Well, that opponent who speaks in that way, as a topic, must speak of either existence or non-existence, because he speaks of either existence or non-existence. The subject and reason are accepted, and the pervasion is established by valid cognition. How is the reason? That, as a topic, must have spoken there, because he spoke of both existence and non-existence. How is the reason accepted? That, as a topic, must have spoken of non-existence, because he said 'it is not existence'. Also, that, as a topic, must have spoken of existence, because he said 'it is not non-existence'. The three turns of the two inferences, earlier and later, are explicitly accepted. In short, you who speak in that way have erred because you have not distinguished between 'speaking' and 'understanding' in arguments based on speculation. For example, when a logician proves that a sentient being is a unity of life, body, and self, if he admits that there is neither following nor reversing in the homogeneous class, he will be admitting a contradiction. Also, when an opponent, having understood the three modes by valid cognition, speaks of sound as impermanent through the reason of being produced, and also says that sound is permanent, he will be saying that sound is both permanent and impermanent. If, through the knowledge that understands the true meaning of two negations, one must say that it is either not existent or non-existent, then that is not abiding in the nature of mindfulness, because it is not a negation of existence. Also, if contradiction is impossible, then saying that pointing out internal contradictions in the admissions of those who assert entities is futile is completely unreasonable, because the Madhyamikas, to demonstrate the category of contradiction, cite the example of those who assert entities admitting contradiction. In general, even when the Madhyamikas use the term 'freedom from extremes', it is not that they do not admit that existence and non-existence are contradictory, because they say that if there is existence, it contradicts non-existence, and if there is non-existence, it contradicts existence, and that for both existence and non-existence, the three categories of neither two nor non-two are impossible. Just because of that, it does not necessarily follow that if it is not existence, it must be non-existence, because there is no contradiction between admitting that the three categories of non-two are impossible and admitting non-two. Secondly, regarding the unreasonableness of the meaning, there are two aspects: showing that the refutation is not reasonable according to the system of speculation, nor according to the general system of scriptures, and also that it is not reasonable according to the system of Madhyamaka. The first is: that such a refutation is not reasonable even in the system of speculation. As it is said: 'Contradiction and having means, establishment and without refutation, for negation, what is valid cognition, this is not following reason, speaking, etc.' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ས་ཀུན་མཁྱེན་དང་། །འཇིག་རྟེན་གཞན་སོགས་མེད་སྒྲུབ་བཞིན། །ཞེས་སྣང་རུང་གི་འགལ་ཟླ་དམིགས་པའི་རྟགས་དང་། སྣང་རུང་གི་འབྲེལ་ཟླ་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་གཅིག་ཡོད་པ་བཀག་ཤུལ་དུ་མེད་པ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱང་། དེ་ལས་གཞན་མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟ་བུས་ཆོས་གཅིག་ཡོད་ངེས་འགོག་ནུས་ཀྱང་མེད་ངེས་ 14-4-35a སུ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། གཏན་ཚིགས་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས། །འགའ་ཞིག་མེད་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅན། །ཞེས་དགག་བྱ་སྣང་དུ་རུང་བའི་ཚེ་མེད་ངེས་སྒྲུབ་ནུས་པ་དང་། དེ་སྣང་དུ་མི་རུང་བའི་ཚེ་མེད་ངེས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དབུ་ཚད་གང་དུ་ཡང་དེ་མེད་དོ། །ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ཡོད་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ལ་གོ་བས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སོང་བའི་ངེས་པ་མེད་ལ། མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་བརྗོད་འཕངས་པས་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་གོ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཁོ་ནར་སོང་བའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་གོ་བ་ནི་རྟོག་གེའི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཀག་པ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ནི། །སྒྲུབ་པ་ལས་གཞན་ཅི་འདྲ་ཞིག །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །ལུགས་དེ་ལ་ཡང་། མེད་ངེས་བཀག་པས་ཡོད་ངེས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཕྱིར་ཤིན་དུ་ལྐོག་གྱུར་དོན། །ཡོད་མེད་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོད་ངེས་དང་མེད་ངེས་ནི་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་དངོས་འགལ་ཡིན་ཡང་། ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་དངོས་འགལ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོད་མེད་གཉིས་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་དངོས་འགལ་ཡིན་པས་དོན་སྟེང་ན་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་མི་སྲིད་ཀྱང་། བློ་ངོར་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱི་རྒོལ་དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྨྲས་པར་ཐལ། རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྟག་པར་སྨྲས་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། རྟག་ཚད་མས་གྲུབ་བོ། །ཅི་སྟེ་རྒོལ་བ་དེས། དེ་དེ་གཉིས་གང་རུང་དུ་ཡང་མི་སྨྲའོ་སྙམ་ན། འོ་ན་དབུ་མ་པས། མྱུ་གུ་ཡོད་ 14-4-35b མེད་གང་རུང་དུ་ཡང་མི་སྨྲ་བ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཁྱེད་ཀྱིས་སྟོན་ཅིག་དང་། གང་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་སྔ་མ་དེ་ལ་མཚུངས་པས། འགལ་བའི་ཁུར་ཆེན་པོས་ནོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་ན་ནི་རྩ་བའི་རྩོད་གཞི་གང་ཡིན་སྟོན་ཅིག །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་གསུང་རབ་ལས། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་དང་འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་ར
Chinese
虽然通过断定‘一切皆知’（ས་ཀུན་མཁྱེན，sarvakāla-jñāna， सर्वकालज्ञान，全时知）和‘没有其他世界’来确立，以能见之物的相违而立宗，以及以不能见之物的相关而立论，这两种推理可以用来否定一个事物的存在，从而确立其不存在。但是，对于其他不可见之物，例如以‘不可见’作为理由，虽然可以否定一个事物必定存在，却不能确立其必定不存在，正如所说：‘依赖于特定的理由，某些事物的不存在是可以知晓的。’ 这意味着，当所要否定的事物有可能显现时，就能确立其必定不存在；而当它不可能显现时，就不能确立其必定不存在。因此，当说‘在任何胜义谛和世俗谛中都不存在’时，这仅仅是指对存在的否定，并不一定意味着走向了极端。而当说‘它是不存在的’时，由于其所指的对象已经被排除，因此否定了其存在，这完全走向了极端。然而，理解这两种否定的真正含义是正理学派的观点，正如所说：‘否定之否定，与肯定有何不同？’ 即使按照这种观点，也不能通过否定不存在来肯定存在，正如所说：‘因此，对于极其隐蔽的事物，存在与不存在的确定性是不存在的。’虽然存在和不存在是互不相容的对立，但它们并非相互排斥的对立，因此可能存在第三种情况。存在和不存在是相互排斥的对立，所以在事物本身上不可能存在第三种情况，但在意识上可能存在第三种情况。此外，当论证‘声音是无常的’时，如果辩论对手说：‘因为你说声音是无常的，所以它就是无常的。’或者说：‘因为你说声音不是常的，所以它就是常的。’并且承认这种推理的普遍性，那么常的性质就通过量成立了。 如果辩论对手说：‘我既不说它是常的，也不说它是无常的。’那么中观派就可以反驳说：‘那么，你说幼苗既不存在也不存在，又有什么过失呢？’你所指出的任何过失，同样适用于前者，因此你将被巨大的矛盾所压倒。如果这样说没有过失，那么请指出争论的根本是什么？其次，一般来说，如果说经文中关于十四个不可知问题的分类是不合理的，那么，关于我和世界是常还是无常的问题...
English
Although establishing 'all-knowing' (ས་ཀུན་མཁྱེན，sarvakāla-jñāna， सर्वकालज्ञान，all-time knowing) and 'no other worlds' are established, by establishing the contradictory of what can be seen, and by establishing the argument of what cannot be seen, these two reasonings can be used to negate the existence of one thing, thereby establishing its non-existence. However, for other invisible things, such as using 'invisible' as a reason, although it can negate that a thing must exist, it cannot establish that it must not exist, as it is said: 'Depending on specific reasons, the non-existence of some things can be known.' This means that when the thing to be negated is likely to appear, it can be established that it must not exist; and when it is unlikely to appear, it cannot be established that it must not exist. Therefore, when saying 'it does not exist in any ultimate truth and conventional truth,' this only refers to the negation of existence, and does not necessarily mean going to extremes. And when saying 'it is non-existent,' because the object it refers to has been excluded, it negates its existence, which completely goes to extremes. However, understanding the true meaning of these two negations is the view of the Nyaya school, as it is said: 'What is the difference between the negation of negation and affirmation?' Even according to this view, one cannot affirm existence by negating non-existence, as it is said: 'Therefore, for extremely hidden things, the certainty of existence and non-existence does not exist.' Although existence and non-existence are mutually incompatible opposites, they are not mutually exclusive opposites, so there may be a third case. Existence and non-existence are mutually exclusive opposites, so in reality there cannot be a third case, but in consciousness there may be a third case. Furthermore, when arguing that 'sound is impermanent,' if the debater says: 'Because you say sound is impermanent, it is impermanent.' Or say: 'Because you say sound is not permanent, it is permanent.' And admit the universality of this reasoning, then the nature of permanence is established through valid cognition. If the debater says: 'I neither say it is permanent nor say it is impermanent.' Then the Madhyamaka can retort: 'Then, what fault is there in saying that the sprout neither exists nor does not exist?' Any fault you point out applies equally to the former, so you will be overwhelmed by huge contradictions. If there is no fault in saying this, then please point out what is the root of the dispute? Secondly, in general, if it is said that the classification of the fourteen unknowable questions in the scriptures is unreasonable, then, regarding the question of whether I and the world are permanent or impermanent... --------------------------------------------------------------------------------