Tibetan
ལྟ་བུ་གཅིག་དཔྱད་གཞིར་བཟུང་ནས་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་དུ་ཡོད་དཔྱོད་པའི་ཚེ། ཆོས་ཅན་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་དེ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་བླངས་ན་མྱུ་གུ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་བླངས་ནས་བླང་དོར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ལ་རིགས་པས་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་ཀུན་རྫོབ་ངོས་འཛིན་རྒྱུ་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ཡང་བདེན་པ་གཉིས་ཡ་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། མྱུ་གུར་སྣང་བའི་དུས་དང་། དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འཇོག་པའི་དུས་དེ་ཉིད་དུ་གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི་མྱུ་གུའི་སྣང་བ་དེ་རིགས་པས་བཤིག་ནས་སྟོང་པ་གསར་དུ་བཟོས་པ་མ་ཡིན་ཡང་། མྱུ་གུ་གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དེ། མ་རིག་པས་བཀབ་ནས་མྱུ་གུའི་སྣང་ཆ་དེ་གསར་དུ་བཟོས་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྣང་བའི་དུས་དེ་ཉིད་དུ་སྟོང་། སྟོང་བའི་དུས་དེ་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གཟུགས་སྟོང་པའོ་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལས་ནི་ཐ་དད་པར། །དེ་ཉིད་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྣང་ན་སྟོང་པར་འགལ་ལོ་སྙམ་དུ་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བསམ་པ་དེ་ནི་སྟོང་པའི་དོན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པ་ལ་བཟུང་བ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་སྟོང་པའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའོ། །དེའི་དོན་ཡང་སྣང་ལ་རང་བཞིན་ 14-4-39a མེད་པའོ། །རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ཡང་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པ་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་གྱི། སྣང་བ་དེའི་སྟེང་ན་བྱིས་པས་རང་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཕགས་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ན་མ་རྙེད་པའོ། །གལ་ཏེ་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་ན། སྣང་ངོར་སྟོང་པ་ཡོད་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ལྟ་བའི་ངོར་སྣང་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་སློབ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་ཡང་། སྣང་བ་དམིགས་པའི་བློ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན། སྟོང་པ་དམིགས་པའི་བློ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་སྣང་བ་དམིགས་པ་ནི་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་ཆ་ནས་ཡིན་ལ། སྟོང་པ་དམིགས་པ་ནི་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་དང་དེས་སྟོང་པ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཡང་གཅིག་དམིགས་པའི་བློས་ཅིག་ཤོས་མ་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་སྣང་སྟོ
Chinese
当以一个例子作为基础，分析事物是一体还是多体时，例如，我们并不承认幼苗的存在。因为如果承认，幼苗就经不起理性的分析。当我们承认幼苗在世俗层面存在，并进行取舍时，我们不以理性分析它，因为如果那样分析，就找不到世俗的立足点。即使如此，两种真理也不会分离。因为在显现为幼苗的时候，以及在认定它在世俗层面存在的时候，它本身就空性于一体和多体等性质。并不是理性摧毁了幼苗的显现，从而创造了新的空性。也不是无明遮蔽了幼苗本自空性于一体和多体等性质，从而创造了新的幼苗显现。而是在显现的同时就是空性，在空性的同时就是显现。正如经中所说：‘色即是空，空即是色。’《入菩萨行论》中也说：‘不应于俗谛，异立真性谛，俗即是空性，空性即俗谛，非有则不生，如作及无常。’因此，不要认为显现就与空性相矛盾。因为这样想，就犯了错误，因为这是执着于名言中不存在的空性。那么，空性的意义是什么呢？是缘起。缘起的意义又是什么呢？是显现而无自性。无自性的意义又是什么呢？并不是说显现本身在名言中也不存在，而是说，在显现之上，凡夫所执着的自性，在圣者的理性分析中是找不到的。如果显现和空性是双融的，那么，在显现的层面存在空性，在以空性为对境的见地的层面存在显现吗？也不是这样的。虽然在圣者学道位之后，显现和空性这两个对境的智慧会同时生起，但是，以显现为对境的智慧是识，而不是智慧；以空性为对境的智慧是智慧，而不是识。这是因为，以显现为对境是从被无明染污的角度而言，而以空性为对境是从脱离无明的角度而言。例如，就像头发的幻觉和对它的空性认知是双融的，但认知一个时，不会同时认知另一个。因此，对境的显现和空性...
English
When taking an example as a basis to analyze whether something is one or many, for example, we do not concede that a sprout exists. Because if we concede that, the sprout would be unable to withstand rational analysis. When we concede that a sprout exists on the conventional level and engage in acceptance and rejection, we do not analyze it with reason, because if we were to analyze it that way, we would not be able to find a basis for conventional designation. Even so, the two truths do not become separate. Because at the time when it appears as a sprout, and at the time when it is established as existing on the conventional level, it is itself empty of characteristics such as one and many. It is not that reason destroys the appearance of the sprout and creates a new emptiness. Nor is it that ignorance covers up the sprout's inherent emptiness of characteristics such as one and many, and creates a new appearance of the sprout. Rather, at the very moment of appearance, it is empty; and at the very moment of emptiness, it appears. As it is said in the scriptures: 'Form is emptiness, emptiness is form.' And in the Commentary on the Awakening Mind, it says: 'The ultimate is not different from the conventional; it is not an object of observation. The conventional is said to be emptiness; emptiness alone is the conventional. Because without it, it cannot arise; just like something made and impermanence.' Therefore, do not think that appearance contradicts emptiness. Because thinking that way is a mistake, as it is clinging to an emptiness that does not even exist in name. So, what is the meaning of emptiness? It is dependent arising. And what is the meaning of that? It is appearance without inherent existence. And what is the meaning of without inherent existence? It does not mean that the appearance itself does not exist even in name, but rather that the inherent existence that ordinary people grasp onto in the appearance is not found when analyzed by the reason of the noble ones. If the union of appearance and emptiness is like that, then does emptiness exist in the realm of appearance, and does appearance exist in the realm of the view that takes emptiness as its object? It is not like that either. Although after a noble one's training, the two minds that take appearance and emptiness as their objects arise simultaneously, the mind that takes appearance as its object is consciousness, not wisdom; and the mind that takes emptiness as its object is wisdom, not consciousness. This is because taking appearance as an object is from the aspect of being defiled by ignorance, while taking emptiness as an object is from the aspect of being separated from that. For example, just as the illusion of hair and the emptiness of it are united, but one is not perceived when the other is perceived. Therefore, the appearance and emptiness of the object... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་བཞིན་དུ། ཡུལ་ཅན་ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་དུ་འབྲེལ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ལྟ་བས་ནི་སྟོང་པ་དམིགས་ཀྱང་། སྣང་བ་མ་དམིགས། སྤྱོད་པས་ནི་སྣང་བ་དམིགས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད། དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་ཚེ། ལྟ་བས་ཞེན་པ་འགོག་ཅིང་། སྤྱོད་པས་བླང་དོར་གྱི་གནས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སྣང་བས་ལས་ལམ་མི་འདོར་ཞིང་། །སྟོང་པས་མངོན་ཞེན་མི་སྐྱེ་བ། །དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་དབུ་མའི་ལམ། །མ་ནོར་མཆོག་འདི་སྒྲུབ་པ་དཀོན། །ཞེས་བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་གསུང་ངོ་། ། ༈ དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་མཐའ་དགག་པ། གཉིས་པ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་མཐའ་དགག་པ་ནི། གངས་ཅན་དུ་ཕྱིས་བྱོན་པ་དག་ན་རེ། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་ 14-4-39b ཡོད་ཅིང་དོན་དམ་པར་མེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའོ་ཞེས་མཐུན་པར་སྨྲའོ། །འདི་མི་འཐད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། གྲུབ་དོན་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་དེ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་འཇོག་མཚམས་ལས་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་འཇོག་པའི་ཚེ་ཆོས་དེ་དང་དེ་དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་རིགས་པས་དཔྱད་ན། ཆོས་དེ་དང་དེའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་འཇོག་ཚུལ་ལས་ཉམས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འཇོག་པའི་ཚེ། ཆོས་དེ་དང་དེ་ལ་རིགས་པས་དཔྱོད་པའི་ངོར། ཆོས་དེ་དང་དེ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་བདེན་གྲུབ་ཁས་བླངས་པར་སོང་བས་བདེན་མེད་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་འཇོག་པའི་ཚེ་ནི། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཁས་ལེན་ལ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འཇོག་པའི་ཚེ་ནི། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གཅིག་པུ་སྨྲ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར། དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དེ། བར་དུ་བདག་བཟློག་པའི་རིགས་པ་འཆད་པ་ཕན་ཆད་ལ་བྱར་རུང་ཡང་། དབུ་མའི་མཐར་ཐུག་གི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གངས་ཅན་པ་དག་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ན་ཡོད་དགོས་ལ། དོན་དམ་དུ་མེད་ན་མེད་མི་དགོས་སོ་ཤེས་སྨྲ་བ་འདི་ཡང་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གོ་བཟློག་ནས་སྨྲ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེའི་འཐད་པ་ཡང་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གྲུབ་དོན་ཞིག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པས་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཞིག་ལ་འཆད་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་དོན་ཇི་ལྟར་མཐོ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་འཆད་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ལུགས་འདི་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ༈ གྲུབ་དོན་གཞན་བསྟན་པ། གཉིས་ 14-4-40a པ་གྲུབ་དོན་ལ་གཉ
Chinese
就像融合二者一样，境与行也必须结合。从见地上来说，虽然专注于空性，却不执着于显现；从行持上来说，虽然专注于显现，却不将空性作为目标。当二者结合时，见地可以阻止执着，而行持可以进入取舍的境地。正如所说：‘显现不舍弃业果之路，空性不生起实执。无别双运的中观道，不谬之殊胜成就甚难。’这是藏地学者们的说法。 接下来，驳斥他人所考察的边见。 第二，驳斥他人所考察的边见：在雪域（指西藏）后来的一些人说：‘苗芽等法，世俗谛中存在，胜义谛中不存在。’他们一致认为这是中观派的宗见。这种说法是不合理的，原因有二：直接原因和揭示其他宗义。 首先，如果这样承认，就丧失了二谛的界限。在安立世俗谛时，如果用理智分析说这个法在胜义谛中不存在，那就丧失了安立这个法的世俗谛的方式；在安立胜义谛时，如果用理智分析，承认这个法存在，那就变成了承认实有成立，从而丧失了无实有的立场。那么应该怎样呢？在安立世俗谛时，必须承认‘在世俗中存在’；在安立胜义谛时，必须只说‘在胜义中不存在’。 此外，像这样说的人，在解释遮破自我的道理之前还可以，但不是中观的究竟之见，因为他们承认了戏论的边见。还有，一些藏地人一致认为：‘世俗中存在就必须存在，胜义中不存在就必须不存在’，这种说法也是错误的，因为应该反过来说。这样说的理由是，‘胜义中不存在’是指用胜义谛的理智进行分析后得出的结论；而‘世俗中存在’是指由错乱的分别念强加安立的。世俗中存在的意义无论多么高深，都必须通过世间量来成立，而这种观点认为世间量不是正量。 揭示其他宗义 第二
English
Just as fusing the two, the view and practice must also be combined. From the perspective of the view, although focusing on emptiness, one does not cling to appearances; from the perspective of practice, although focusing on appearances, one does not take emptiness as an object. When the two are combined, the view can prevent clinging, and the practice can enter the realm of acceptance and rejection. As it is said: 'Appearances do not abandon the path of karma, emptiness does not give rise to inherent clinging. The inseparable union of the Middle Way, this supreme accomplishment without error is rare.' This is what the Tibetan scholars say. Next, refuting the extremes examined by others. Second, refuting the extremes examined by others: Some who came later to the Land of Snows (Tibet) say: 'Phenomena such as sprouts exist in conventional truth but do not exist in ultimate truth.' They unanimously say that this is the tenet of the Madhyamikas. This is unreasonable for two reasons: the direct reason and the demonstration of another established meaning. First, to accept it in that way is to fall away from the demarcation of the two truths. When establishing conventional truth, if one examines with reasoning and says that such and such a phenomenon does not exist ultimately, then one falls away from the way of establishing the conventional truth of that phenomenon. When establishing ultimate truth, if one examines with reasoning and asserts that such and such a phenomenon exists, then one has asserted true existence, and therefore one falls away from non-existence. So how should it be? When establishing conventional truth, one must accept 'it exists conventionally,' and when establishing ultimate truth, one must only say 'it does not exist ultimately.' Furthermore, in this way, to say that, it may be permissible up to the point of explaining the reasoning that refutes self, but it is not the ultimate system of Madhyamaka, because it has accepted the extreme of elaboration. Also, the tenet that the people of the Land of Snows unanimously say, 'If it exists conventionally, it must exist, and if it does not exist ultimately, it must not exist,' is also a mistake, because it must be said in reverse. The reason for this is that 'does not exist ultimately' refers to a conclusion established by reasoning that examines ultimate truth, and 'exists conventionally' must be explained as something that is imputed to exist by a mistaken concept. No matter how high the meaning of existing conventionally is, it must be established by worldly valid cognition, and this system does not consider that to be valid cognition. Demonstrating another established meaning Second --------------------------------------------------------------------------------