Tibetan
ོ་། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ། བདེན་པར་མེད་ན། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་དང་། དེར་ཡོད་ན་ཅིག་ཤོས་སུ་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། བུམ་སོགས་འདི་དག་དེ་ཉིད་དུ་མེད་ན། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མོ་ཤམ་བུ་ཇི་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ་སྙམ་ན། དེ་སྐད་དུ་འདོན་པ་དེ་ནི་རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་དག་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། རིག་བྱེད་མཐའ་ལ་ངེས་རྣམས་ཀྱིས། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཅི་འདྲ་དང་། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཅི་འདྲར་མཐོང་། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་མཐོང་། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་རིག་བྱེད་མཐའ་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཡང་། དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། དཔེར་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པས། ཀུན་བཏགས་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་དང་ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་བྱ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀ་དུས་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་དེ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པར་མི་འདོད་པའི་ཚུལ་དེ་ཡང་ཞར་ལ་བཟུང་བར་བྱའོ། །མདོར་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བྲལ་དུ་བཤད་པ་ལ། བདེན་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་དོགས་པ་བསུ་ནས། དེ་ལ་ལན་འདེབས་པའི་ཁུར་གྱིས་ལན་དུ་མར་ངལ་བར་མཛད་པ་ནི། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞིག་མཛད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྤྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མེད་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ 14-4-31a སྤངས་པའི་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་རྟོག་གེ་སྨྲ་བ་ཀུན་གྱི་སྤྱི་ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པ་ན་དངོས་འགལ་གཅིག་བཀག་པ་ན་ཅིག་ཤོས་ཁས་ལེན་དགོས་པ་དེ་ནི་རྟོག་གེ་པ་ཀུན་གྱིས་ཁོངས་སུ་ཆུད་པས་ཟབ་མོ་མ་ཡིན་ལ། དངོས་འགལ་གྱི་མཐའ་གཉིས་པོ་གང་དུ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི། དེས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཟབ་མོ་ཡིན་ལ། ཟབ་མོ་དེ་ཉིད་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་དེའི་ཕྲིན་ལས་སུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་ཁྱེད་ཅག་གིས་བཤད་པའི་མཐའ་བྲལ་གྱི་ཚུལ་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་དང་། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་རྣམས་དང་སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་པས་སྤྲོས་བྲལ་ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། རིག་བྱེད་མཐར་ཕྱིན་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིས། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་གཉིས་མེད་པའི། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་འདི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་ཀྱང་། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །ཞེས
Chinese
哦！如果有人这样想：‘如果不是真实存在，就不会有名言；如果存在于此，就必须存在于彼。’持有实有论者一定会这样承认。正如《入中论》中所说：‘如果瓶等不存在于胜义中，那么在名言中也如少女之子一般。’有人这样想。说这些话的，只是自宗持有实有论者中的一部分，并非所有外道。正如《中观庄严论释》中所说：‘精通吠陀经义者，如何看待梦幻和魔术，如何看待乾闼婆城，他们也如此看待这个世界。’因为经中说，即使是精通吠陀经义者，也承认世间万物显现而无自性。即使对于自宗所有持有实有论者来说，也并非必须如此承认。例如，瑜伽行者同时承认遍计所执在胜义中不存在，但在名言中是所知。虽然他们认为它在名言中存在，但也不认为它是名言谛。这一点也应顺便提及。总之，龙树菩萨解释一切法远离戏论边时，如果有人提出实有论者的疑问：‘如果不是真实存在，就必须在名言中存在。’然后为了回答这个问题而多次辛劳，那并非是伟大的龙树菩萨的事业。那么他做了什么呢？一般来说，如果不是存在，就必须是不存在，因为这两者是互相排斥的实有和非有。所有推理者都是这样认为的。驳斥这一点时，如果否定了一种对立面，就必须承认另一种对立面，这是所有推理者都知道的，并不深刻。不承认任何一种对立面，是因为他们不了解，所以才是深刻的。这深刻的道理，正是殊胜佛法的甘露。’这样解释，才是这位论师的事业。总之，你们所说的离边之理，是与外道、声闻部和唯识宗共通的。外道如何承认离戏论呢？正如《庄严论释》中所说：‘通达吠陀经义的成就者们，见到的是戏论寂灭、无二的无分别智。’声闻部也说：‘对于被摧毁和被智慧所改变的事物……’ 对此，有人会这样想：‘如果事物不是真实存在，那么它就不会有名言上的存在；如果它在一个地方存在，那么它也必须在另一个地方存在。’持有实有论者一定会这样认为。正如《入中论》所说：‘如果瓶子等事物在胜义谛中不存在，那么它们在世俗谛中也就像石女的儿子一样不存在。’因此，有人会这样想。但是，说这种话的只是一些持有实有论的自宗论者，而不是所有的外道。正如《中观庄严论释》中所说：‘那些精通吠陀经义的人，如何看待梦境和幻术，如何看待乾闼婆城？他们也以同样的方式看待这个世界。’因为经中说，即使是精通吠陀经义的人也承认世间万物虽然显现，但没有自性。即使对于所有持有实有论的自宗论者来说，也没有必须这样承认的必然性。例如，瑜伽行派的人同时承认遍计所执在胜义谛中不存在，但在世俗谛中是所知。虽然他们认为它在世俗谛中存在，但他们并不认为它是世俗谛的真理。这一点也应该顺便提及。总而言之，当龙树菩萨解释一切法都远离戏论的边际时，如果接受持有实有论者提出的疑问，即‘如果事物不是真实存在，那么它就必须在世俗谛中存在’，并且为了回答这个问题而多次努力，那并不是伟大的龙树菩萨的事业。那么他做了什么呢？一般来说，如果事物不是存在，那么它就必须是不存在，因为这两者是相互排斥的对立面。所有的逻辑学家都是这样说的。驳斥这一点时，如果否定了一个对立面，就必须承认另一个对立面，这是所有逻辑学家都知道的，因此并不深刻。不承认任何一个对立面，是因为他们不理解，因此才是深刻的。而这种深刻的道理正是神圣佛法的甘露。’这种解释才是这位导师的事业。总而言之，你们所说的离边之理与外道、声闻部和唯识宗是共通的。外道如何承认离戏论呢？正如《庄严论释》中所说：‘那些精通吠陀经义的成就者们，证悟到的是戏论止息、无二的无分别智。’声闻部也说：‘对于被摧毁和被智慧改变的事物……’
English
Oh! If someone thinks like this: 'If it is not truly existent, there will be no term for it; if it exists here, it must exist there as well.' Those who hold to substantial existence will definitely acknowledge this. As it is said in the *Entering the Middle Way* (Madhyamakāvatāra): 'If pots and so on do not exist in reality, then in name they are like the son of a barren woman.' Someone might think like that. Those who say these words are only some of the substantialist proponents of our own school, not all the outsiders. As it is said in the commentary on the *Ornament of the Middle Way* (Madhyamakālaṃkāra): 'Those who are certain about the limits of the Vedas, how do they see dreams and illusions, how do they see Gandharva cities? They see these worlds in the same way.' Because it is said in the scriptures that even those who are well-versed in the meaning of the Vedas acknowledge that worldly things appear but have no inherent existence. Even for all the substantialist proponents of our own school, there is no necessity to acknowledge it in that way. For example, the Yogācāra practitioners simultaneously acknowledge that the completely imputed (parikalpita) does not exist in reality, but is knowable in name. Although they think it exists in name, they do not think it is true in name. This point should also be mentioned in passing. In short, when the venerable Nāgārjuna explained that all phenomena are free from the extremes of elaboration, if someone raises the doubt of the substantialists: 'If it is not truly existent, it must exist in name.' And then to labor many times to answer that question is not the activity of the great Nāgārjuna. Then what did he do? In general, if it is not existent, it must be non-existent, because these two are mutually exclusive existents and non-existents. All logicians think so. When refuting this, if one negates one opposite, one must acknowledge the other opposite, which is known to all logicians and is not profound. Not acknowledging either of the two extremes is profound because they do not understand it. That profound truth is the nectar of the sacred Dharma.' This explanation is the activity of that teacher. In short, the way of freedom from extremes that you speak of is common to outsiders, the Śrāvakayāna schools, and the Mind-Only school. How do outsiders acknowledge freedom from elaboration? As it is said in the commentary on the *Ornament*: 'Those who have perfected the Vedas see this non-conceptual wisdom that is the pacification of elaboration and is non-dual.' The Śrāvakayāna school also says: 'For that which is destroyed and changed by wisdom...' Oh! Someone might think: 'If something does not exist in reality, then it cannot exist nominally; and if it exists in one place, it must also exist in another.' Those who assert the existence of things will certainly agree with this. As it is said in the *Entering the Middle Way*: 'If pots and other things do not exist in the ultimate sense, then they are like the son of a barren woman in the conventional sense.' Someone might think this. However, those who say such things are only some of the substantialist proponents of our own school, not all the non-Buddhists. As it is said in the commentary on the *Ornament of the Middle Way*: 'Those who have mastered the Vedas, how do they view dreams and illusions, how do they view Gandharva cities? They view these worlds in the same way.' Because it is said that even those who have mastered the Vedas acknowledge that worldly things appear but have no inherent existence. Even for all the substantialist proponents of our own school, there is no necessity to acknowledge it in that way. For example, the Yogācāra school simultaneously acknowledges that the completely imputed does not exist in the ultimate sense, but is knowable in the conventional sense. Although they believe that it exists in the conventional sense, they do not believe that it is the truth of the conventional sense. This point should also be mentioned in passing. In short, when Nāgārjuna explained that all phenomena are free from the extremes of elaboration, if he were to accept the question of the substantialists, namely, 'If something does not exist in reality, then it must exist in the conventional sense,' and then make many efforts to answer this question, that would not be the work of the great Nāgārjuna. So what did he do? Generally speaking, if something does not exist, then it must be non-existent, because these two are mutually exclusive opposites. All logicians say this. When refuting this, if one negates one opposite, then one must acknowledge the other opposite, which is known to all logicians and is therefore not profound. Not acknowledging either opposite is profound because they do not understand it. And this profound truth is the nectar of the sacred Dharma.’ This explanation is the work of this teacher. In short, the principle of being free from extremes that you speak of is common to non-Buddhists, the Śrāvakayāna school, and the Mind-Only school. How do non-Buddhists acknowledge being free from elaboration? As it is said in the commentary on the *Ornament*: 'Those who have mastered the Vedas have realized the non-conceptual wisdom that is the cessation of elaboration and is non-dual.' The Śrāvakayāna school also says: 'For things that are destroyed and changed by wisdom...' --------------------------------------------------------------------------------