Tibetan
ད་དང་མེད་པར་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་མེད་པ་པར་འགྱུར་ན། །ཅི་ཕྱིར་ཡོད་པ་པར་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་སུན་ཕྱུང་བས། །དོན་གྱིས་དེ་ནི་མེད་པར་བསླན། །དེ་བཞིན་མེད་པ་སུན་ཕྱུང་བས། །ཡོད་པར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་བསླན། །གང་དག་དོན་གྱིས་མེད་ཉིད་དུ། །དམ་མི་འཆའ་ཞིང་མི་དཔྱོད་ལ། །བྱང་ཆུབ་རྟེན་ཕྱིར་སེམས་མེད་པ། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་མེད་པར་བཤད། །གང་ཟག་ཕུང་པོར་སྨྲ་བ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་གྲངས་ཅན་འུག་ཕྲུག་དང་། །གོས་མེད་བཅས་པ་གལ་ཏེ་ཞིག །ཡོད་མེད་འདས་པར་སྨྲས་ན་དྲིས། །དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །བསྟན་པ་འཆི་མེད་ཡོད་མེད་ལས། །འདས་པ་ཟབ་མོ་ཞེས་བཤད་པ། །ཆོས་ཀྱི་ཁུད་པ་ཡིན་ཞེས་གྱིས། །ཤེས་གསུངས་པ་འདི་དང་ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་དེ་འགལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ལུང་དེར་ནི་ཡོད་པ་སུན་པ་ན། མེད་པར་ཁས་ལེན་དགོས། མེད་པ་སུན་ཕྱུང་བ་ན་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཤེས་ 14-4-30a པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་བཞག་ནས། གཅིག་སུན་དབྱུང་བས་ཅིག་ཤོས་ཁས་ལེན་དགོས་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་འཛིན་པ་དག་ལ་ཉེས་པ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ལ། ཁྱེད་ཅག་གིས་ནི་དེར་བཤད་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་དེ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། གང་ཡང་ཁྱེད་ལྟར་ན། བདེན་པར་ཡོད་པ་སུན་ཕྱུང་བ་ན་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ། །ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་སུན་ཕྱུང་ན་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོན་དུ་འཆད་དགོས་ལ། དེ་ལ་ལན་འདེབས་པ་ན། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དང་། བདེན་པར་མེད་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་ལན་འབྱུང་བར་རིགས་པ་ལས། དེ་ལྟར་མ་བཏབ་པར་གཉིས་ཀ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ལན་བཏབ་པས་སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གྲངས་ཅན་སོགས་ཀྱིས་སྐབས་འདིའི་ཅིག་ཤོས་བཀག་ན་གཞན་དེ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་བཤད་ལ། ཁྱེད་འདོད་པའི་འཆད་ལུགས་དེ་ལྟར་བཤད་ན། དེ་ཡང་དགོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གྲངས་ཅན་གྱིས་ནི་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་དེ་རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པར་བཤད་ལ། དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་པས་དེ་སུན་འབྱིན་པའི་ཚེ། རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སུན་འབྱིན་པར་ནུས་དགོས་པ་ལས། དེ་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དེའི་རྩ་བའི་འདོད་པ་ཡིན་པར་གང་ལས་ཤེས་ཞེ་ན། དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་རང་འགྲེལ་ལས། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་སེར་སྐྱས་སྨྲས་པ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྲོ་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་ 14-4-30b གྱུར་ཏེ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤིན་ཏུ་གསོབ། །ཅེས་ཟེར་རོ། །ཞེས་འབྱུང་ང
Chinese
不应希求有与无，若因无而转变，为何不因有而转变？若已驳斥有，实际上就确立了无。同样，若已驳斥无，为何不确立有？有些人实际上不坚持也不思考无，为了菩提的缘故，心中没有（藏文：སེམས་，梵文天城体：चित्त，梵文罗马拟音：citta，汉语字面意思：心），这些人如何说无？那些说人是蕴的人，如世间的数论派、枭子派和裸体派等，如果他们灭亡了，就问他们是否超越了有无。因此，诸佛说，教法是不死的，超越有无的深奥之法，应视为是法的精髓。您所说的知识与您的主张相矛盾。如何矛盾呢？正如所说的经文中，驳斥有，就必须承认无；驳斥无，就必须承认有。 在确立前一种观点后，认为驳斥一个就必须承认另一个，这对外道来说是成立的，但对于持有佛教教义精髓的人来说，这种过失是不存在的。但你们却承认了那里所说的前一种观点，因此，按照你们的观点，驳斥真实存在，就必须承认名言上不存在；驳斥名言上不存在，就必须承认真实存在。这样说必须解释为前一种观点的含义，对此进行回答时，理应得出名言上存在和真实不存在二者含义相同。但如果没有这样建立，而是回答说两者都不承认，那么就成了所立与能立相同。数论派等说，如果遮止了此时的一个，就必须承认另一个。如果按照你们所希望的解释方式来说，那也是不必要的。为什么呢？因为数论派说，变化并非胜义存在，而是承认名言上存在，这是其根本宗义。如果这样，佛教徒在驳斥它时，就必须能够驳斥说：变化，作为法，应是名言上也不存在，因为它们不是胜义存在。但实际上却不能这样驳斥。从何得知这是他们的根本主张呢？在《中观庄严论自释》中说：‘大仙人迦毗罗说，功德的自性是最高的，不会进入见道，凡是进入见道的，都如幻术般非常虚假。’
English
One should not desire existence or non-existence. If it transforms because of non-existence, why doesn't it transform because of existence? If existence is refuted, in reality, non-existence is established. Similarly, if non-existence is refuted, why isn't existence established? Those who do not hold or contemplate non-existence in reality, and whose minds are without (Tibetan: སེམས་, Sanskrit Devanagari: चित्त, Sanskrit Romanization: citta, Chinese literal meaning: mind) for the sake of enlightenment, how can they speak of non-existence? Those who speak of the person as aggregates, such as the Samkhya (enumerationists), Uluka (owl-like), and naked ascetics, if they perish, ask them whether they have transcended existence and non-existence. Therefore, the Buddhas say that the teaching is immortal, a profound teaching that transcends existence and non-existence, and should be regarded as the essence of the Dharma. This knowledge you speak of contradicts your own assertions. How so? As it is said in the scriptures, refuting existence requires admitting non-existence; refuting non-existence requires admitting existence. Having established the former position, the idea that refuting one necessitates admitting the other is valid for outsiders, but this fault does not apply to those who hold the essence of the Buddha's teachings. However, you have accepted the former position stated there. Therefore, according to your view, refuting true existence requires admitting nominal non-existence; refuting nominal non-existence requires admitting true existence. This must be explained as the meaning of the former position. When responding to this, it is reasonable to conclude that nominal existence and true non-existence have the same meaning. But if it is not established in this way, and instead, the response is that neither is admitted, then the proof and what is to be proven are the same. The Samkhyas and others say that if one is negated at this time, the other must be admitted. If explained in the way you desire, that is also unnecessary. Why? Because the Samkhyas say that transformations are not ultimately existent but are admitted to be nominally existent, which is their fundamental tenet. If so, when Buddhists refute it, they must be able to refute by saying: Transformations, as phenomena, should also be nominally non-existent because they are not ultimately existent. But in reality, they cannot refute in this way. How do we know that this is their fundamental assertion? In the auto-commentary of the Madhyamakalankara (Ornament of the Middle Way), it says: 'The great sage Kapila said, the nature of the qualities is supreme, it does not enter the path of seeing, whatever enters the path of seeing is very deceptive like an illusion.' --------------------------------------------------------------------------------