Tibetan
ད་པའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས། །མི་སྤོང་དེ་ལ་མངོན་ཞེན་པའི། །དྲི་མ་སྤང་བྱར་བྱས་ནས་ནི། །འདོད་ཡོན་མྱོང་བྱར་བྱེད་པ་ལ། །གཞི་མི་སྤོང་བའི་འཐད་པ་ཞེས། །ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བར་གསུངས། །རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ཉམས་ལེན་གྱིས། །སྦྱང་གཞི་སྤོང་བར་བཤད་པ་མེད། །མི་སྤོང་སྤང་བྱ་ཡིན་པར་འགལ། །སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་རྣམ་བཞག་ཀྱང་། །མེད་ན་ཡེ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱོས། །ཆགས་སོགས་སྤང་བྱ་ཉིད་ཀྱང་ནི། །སྦྱང་གཞི་ཡིན་ཕྱིར་མི་སྤོང་ན། །དོན་དམ་དང་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི། །སྦྱང་གཞིར་བཞག་པའི་འདོད་ཆགས་དེ། །སངས་རྒྱས་འོད་དཔག་མེད་པའི་དངོས། །འོད་དཔག་མེད་པ་ཆགས་སོགས་ལས། །རྣམ་པར་གྲོལ་བས་སངས་རྒྱས་སོ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། །རྣམ་བརྟགས་དང་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི། །དབྱེ་བས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞེད། །འདི་ནི་མདོ་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་གཞུང་། །ཀུན་བཏགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་བ། །དངོས་པོར་སྨྲ་བ་སེམས་ཙམ་པའི། །ལུགས་སུ་རྗེ་བཙུན་གྲགས་པ་ཡི། །མངོན་རྟོགས་ལྗོན་ཤིང་དུ་བཤད་ཟེར། །འོ་ན་གྲགས་པས་གུར་རྒྱན་དུ། །ཀུན་བཏགས་པ་ལ་གཞན་དབང་གི །རྒྱས་འདེབས་གཞན་གྱི་དབང་ལ་ཡང་། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་རྒྱས་འདེབས་གསུངས། །དེ་ལ་ཁྱེད་ཅག་ཇི་སྐད་ཟེར། །ཁོ་བོ་ཅག་ལ་འདྲི་བྱེད་ 13-10-12a ན། །ཀུན་བཏགས་ཐམས་ཅད་སེམས་སྣང་ལས། །གཞན་དུ་མེད་པར་ཐག་བཅད་ནས། །སེམས་སྣང་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ལས། །གཞན་དུ་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པའོ། །དེ་སྐད་འདི་ནི་སྦྱང་གཞི་དང་། །སྦྱོང་བྱེད་ཅེས་བྱའི་ཚིག་ཙམ་ལས། །རྨོངས་པ་མགུ་བྱེད་འཆད་པོ་དག །བག་ཡོད་ཉིད་དུ་བྱ་ཕྱིར་རོ། །ཅེས་སྦྱང་གཞི་དང་སྦྱང་བྱའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་གཏམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རེ་ཤིག་རྫོགས་སོ།། །། ༄། །སྦྱང་གཞིའི་རྣམ་བཞག་གཉིས་པའི་གཏམ། །ཀུན་ཏུ་དགའ་བ་འདིར་བརྗོད་བྱ། ། ༄། །སྭསྟི། མཁྱེན་པས་ཤེས་བྱ་ཀུན་ཁྱབ་པའི། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །སྦྱང་གཞིའི་རྣམ་བཞག་གཉིས་པའི་གཏམ། །ཀུན་ཏུ་དགའ་བ་འདིར་བརྗོད་བྱ། །དཔལ་ལྡན་འདུས་པ་འཆད་རྣམས་ནི། །སེམས་ཅན་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དང་། །འཆི་བའི་རིམ་པ་གང་ཡིན་པ། །སྦྱང་གཞི་དང་ནི་རིམ་གཉིས་དངོས། །སྦྱོང་བྱེད་རིམ་པ་གཉིས་པོ་ནི། །རིམ་གཉིས་བཏགས་པ་བར་ཆད་ལ། །སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །འཆི་བ་དོན་དམ་བདེན་པར་འཆད། །དངོས་བསྟན་དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱང་། །ཕན་ཚུན་མཚོན་པར་འཆད་དགོས་ཏེ། །སྐྱེ་དང་འཆི་བ་གཉིས་ཀ་ལ། །བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་དགོས་ཕྱིར། །གཞན་དུ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ལ། །གནས་གྱུར་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ཕྱིར། །འཆི་བའི་རིམ་པ་སྦྱོང་བའི་ཚེ། །སྤང་བྱ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ། །སྦྱང་གཞི་གང་ཡིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི
Chinese
对于过去的色、声等，不舍弃，却对其产生执着，将这种染污视为应断除的，并享受欲望的满足。对于这种情况，不舍弃基础的合理性，诸位大成就者已经明确阐述。通过伟大的瑜伽士的修行，并没有说要舍弃所净化的对象。不舍弃却说是应断除的，这是矛盾的。如果连断除应断除之物的概念都没有，那就直接成佛好了。即使贪欲等本身是应断除的，但因为它们是所净化的对象，所以不应舍弃。那么，在胜义谛和世俗谛中，被认为是所净化对象的贪欲，就是阿弥陀佛（藏文：འོད་དཔག་མེད་，梵文天城体：अमिताभ，梵文罗马拟音：Amitābha，汉语字面意思：无量光）的本体。阿弥陀佛从贪欲等中解脱出来，所以成佛。因此，对于一切法，通过分别假立和法性，确立了二谛。这是所有经续的根本。关于遍计所执等的区分，在唯识宗中，尊者称友的《现观庄严论》中有所阐述。那么，称友在《集密意庄严续》中，对遍计所执施加了他起，对他起也施加了圆成实。对此，你们怎么说？我们被提问时，断定一切遍计所执都只是心的显现，除此之外别无他物。心的显现也断定为只是智慧，除此之外别无他物。如此说来，这只是所净化对象和能净化手段的名称而已。为了让那些以迷惑他人为乐的讲法者保持谨慎。 这部名为《明晰所净与能净之辨善说一切圆满》的论著到此结束。 第二部分，关于所净化对象的辨析。 吉祥！顶礼以智慧遍知一切所知之金刚持（Vajradhara）。现在开始讲述关于所净化对象的第二部分辨析，名为《普喜》。 那些讲解吉祥集密（Guhyasamaja）的人说，众生出生的次第和死亡的次第，就是所净化对象和两种次第的本体。能净化的手段是两种次第，两种次第的施设是中阴。出生是世俗谛，死亡是胜义谛。虽然直接宣说的是这样，但必须互相指代，因为出生和死亡都需要分为二谛。否则，出生的次第就不可能发生转变。在修持死亡次第时，断除对境是不可能的。对此，有些人认为，所净化对象是世俗谛的……
English
Regarding past forms, sounds, etc., without abandoning them, yet being attached to them, considering this defilement as something to be abandoned, and enjoying the satisfaction of desires. For this situation, the great accomplished ones have clearly explained the rationality of not abandoning the basis. Through the practice of great yogis, there is no mention of abandoning the object to be purified. It is contradictory to say that what is not abandoned should be abandoned. If there is not even the concept of abandoning what should be abandoned, then one might as well directly become a Buddha. Even if attachment, etc., are themselves to be abandoned, but because they are objects to be purified, they should not be abandoned. Then, in the ultimate truth and conventional truth, the attachment that is considered an object to be purified is the essence of Amitabha (Tibetan: འོད་དཔག་མེད་, Sanskrit Devanagari: अमिताभ, Sanskrit Romanization: Amitābha, Chinese literal meaning: Immeasurable Light). Amitabha is liberated from attachment, etc., therefore he becomes a Buddha. Therefore, for all phenomena, through distinguishing between imputation and suchness, two truths are established. This is the basis of all sutras and tantras. Regarding the distinctions of imputed phenomena, etc., in the Yogacara school, it is explained in the 'Ornament of Clear Realization' by the venerable Tsemon Drakpa. Then, Tsemon Drakpa, in the 'Ornament of the Guhyasamaja Tantra', applies 'other-powered' to imputed phenomena, and also applies 'perfected' to 'other-powered'. What do you say about this? When we are asked, we determine that all imputed phenomena are merely appearances of the mind, and there is nothing else besides. The appearances of the mind are also determined to be merely wisdom, and there is nothing else besides. Thus, these are merely the names of objects to be purified and means of purification. It is for the sake of those who delight in deceiving others with their teachings to be cautious. This treatise, entitled 'A Clear Explanation of the Distinction Between What is to be Purified and What Purifies: A Good Saying, All Complete,' is now complete. Part Two: A Discussion on the Nature of What is to be Purified. Auspicious! Homage to Vajradhara, who with his wisdom encompasses all that is knowable. Now, I will speak on the second part of the analysis of what is to be purified, entitled 'All-Pervading Joy'. Those who explain the glorious Guhyasamaja say that the order of beings' birth and the order of death are the essence of what is to be purified and the two orders. The means of purification are the two orders, and the application of the two orders is the intermediate state (Bardo). Birth is conventional truth, and death is ultimate truth. Although this is what is directly taught, they must refer to each other, because both birth and death need to be divided into two truths. Otherwise, it would be impossible for the order of birth to undergo transformation. When practicing the order of death, it would be impossible to abandon the object. To this, some think that the object to be purified is the conventional truth of... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
། །བདེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་དགོས་སྟེ། །རྟག་ཕྱིར་དོན་དམ་སྦྱོང་མི་ནུས། །ལུང་ལས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དང་། །ཉོན་མོངས་ལྔ་པོ་སྦྱང་གཞིར་བཤད། །དོན་དམ་བདེན་པ་སྦྱང་གཞིར་ནི། །བཤད་པའི་གནས་སྐབས་མེད་དོ་ལོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་མེད་དགག་ལས། །གཞན་ལ་འཆད་མི་ཤེས་པས་ནོངས། །འཆི་བ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པ་དང་། །སྦྱང་གཞི་དངོས་དང་ 13-10-12b རྫོགས་རིམ་དངོས། །ཡིན་ཞེས་གསང་འདུས་པ་རྣམས་བཞེད། །དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། །བདག་མེད་ལྷ་མོ་བཅོ་ལྔ་ཡི། །སྦྱང་གཞི་འཆད་ཚེ་མཁའ་སྤྱོད་མའི། །སྦྱང་གཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བཤད། །ས་སྐྱའི་རྗེ་བཙུན་རིགས་དྲུག་པ། །རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་སྦྱང་གཞི་ནི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བཤད་མཛད་ནས། །དེར་ཞེན་རྟོག་པ་སྦྱང་བྱར་གསུངས། །འོ་ན་རྒྱལ་བ་རིགས་དྲུག་གི །སྦྱང་གཞི་ཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། །ཅིག་ཀྱང་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་ཡི། །དབྱེ་བས་སྦྱོང་བྱེད་མང་པོར་བཤད། །ངེས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དེ་བསམ་བྱ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དག་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་ཅེས། །སྨྲ་བ་དེ་ཡིས་རང་རིག་པའི། །དག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་སྨྲོས། །ཟླ་གྲགས་ཞབས་བཞེད་སྟོང་པ་ཉིད། །ཁོ་ན་མཆོག་ཏུ་བཞེད་པ་དེས། །རང་རིག་དག་པ་ཁས་བླང་ན། །རལ་གྲིའི་སོ་དང་སེན་མོའི་རྩེ། །སྐྱེས་བུ་ཡང་ཟོར་ཅན་གྱིས་ནི། །རང་ལ་ཞོན་ཐར་ཐལ་ཞེས་པའི། །ཐལ་འགྱུར་སྨྲ་བའི་རིགས་པ་རྣམས། །ངོ་སོར་བྱེད་པ་མི་འགལ་ལམ། །སྦྱང་གཞིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཀུན་ཏུ་དགའ་བའི་གཏམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པའོ།། ༄། །གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། །རྣམ་པར་བཞག་པ་དེ་བསམ་བྱ། ། ༄། །སྭསྟི། བརྩེ་བས་གཞན་ལ་ཕན་དགོངས་པའི། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། །རྣམ་པར་བཞག་པ་དེ་བསམ་བྱ། །ཆོས་རྗེས་འབྲང་བའི་བཤད་ཉན་པ། །ངག་གིས་ཉན་དང་འཆད་པའི་ཚེ། །ཆོས་ཅན་སོ་སོ་དང་འབྲེལ་བའི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་གཞན་མི་སྲིད། །གཞན་དུ་ལས་ཉོན་གྱིས་འཕངས་པའི། །རྣམ་སྨིན་ལུང་མ་བསྟན་པ་ཉིད། །དགེ་བའི་ངོ་བོར་ཡོད་མི་སྲིད། །གདོད་ནས་གྲུབ་པར་ཡང་མི་འཐད། །འོ་ན་འགྲོ་བ་ལུང་མ་བསྟན། ། 13-10-13a རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། །དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་དྲིལ་བུ་པས། །བཤད་པ་མིན་ནམ་ཅི་ཞེ་ན། །དད་པའི་རྗེས་འབྲང་དག་ལ་ནི། །ཐ་མལ་རྟོག་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་དེར་བཤད་དང་གོམས་པ་ལ། །སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་ཏེ། །གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ཚེ། །ཀུན་རྫོབ་དབྱིངས་སུ་ཞི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སར། །འགྲོས་བཞི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པ་བཞིན། །གཞན་ཡང་ལུང་གིས་འདི་གྲ
Chinese
的确必须如此确定，因为恒常的事物无法通过胜义谛来净化。经文中说，五蕴和五烦恼是净化的对象。胜义谛并非净化的对象，没有在任何情况下这样说过。不理解胜义谛的无遮遣，就无法向他人解释，这是错误的。死亡是般若波罗蜜多（智慧到彼岸），是圣者胜义谛，是净化的真实对象和圆满次第的真实对象。密集金刚（密宗经典）中这样认为。喜金刚（密宗经典）的续部中也说，在解释十五位无我天女的净化对象时，空行母的净化对象是法界。萨迦派的杰尊仁波切（尊称）说，金刚持的净化对象是法界，并说要净化对法界的执着和分别念。那么，六种姓的胜者（佛）的净化对象是否会变成一个呢？即使是一个，由于法性各自的差别，也解释为有许多净化方法。必须说，一切事物的清净就是真如。思考这些话语。如果说真如的清净与空性无别，那么如何解释自证的清净呢？如果月称论师（中观学派代表人物）认为只有空性是至上的，并承认自证的清净，那么用刀刃和指甲尖，以及带着斧头的男子，都无法砍伤自己，这种反驳的论证方式，难道不矛盾吗？ 对净化对象的各种安立，这部名为《皆大欢喜之语》的论著已经圆满完成。 思考那原本就存在的坛城的安立。 吉祥！顶礼以慈悲之心利益他人的金刚持，思考那原本就存在的坛城的安立。在听闻和讲述佛法时，追随佛陀的人们，在用语言听闻和讲述时，与各自的法性相关的，不可能存在于法界之外。否则，被业和烦恼所抛弃的，无记果报，不可能具有善的本质，也不可能原本就存在。那么，铃论师（可能是指一位论师）所说的，众生的无记，其自性就是原本存在的坛城，难道不是这样吗？为了让那些追随信仰的人们，舍弃世俗的分别念，在那里这样说，并且习惯成自然，没有过失，具有功德，当光明达到极致时，为了平息于世俗的法界。例如，金刚持的四种姿态融入法界一样。此外，经文也这样说。
English
It is indeed necessary to be certain of this, because permanent things cannot be purified through ultimate truth. The scriptures state that the five skandhas (aggregates) and the five kleshas (afflictions) are the objects of purification. Ultimate truth is not the object of purification; it has not been stated in any instance. Failing to understand the non-affirming negation of ultimate truth is a mistake, as one cannot explain it to others. Death is Prajnaparamita (perfection of wisdom), the ultimate truth of the noble ones, the actual object of purification, and the actual object of the completion stage. This is the view held in the Guhyasamaja (Tantra). In the Hevajra (Tantra) lineage, when explaining the objects of purification for the fifteen selflessness goddesses, the object of purification for the Dakinis (sky dancers) is explained as the Dharmadhatu (realm of phenomena). Sakya Jetsun Rinpoche (a title of respect) of the six lineages stated that the object of purification for Vajradhara (the diamond holder) is the Dharmadhatu, and he taught that attachment and conceptualization towards it should be purified. So, will the objects of purification for the Buddhas of the six lineages become one? Even if it is one, due to the individual differences in Dharma nature, it is explained that there are many methods of purification. It must be said that the purity of all things is suchness (tathata). Consider these words. If one says that the purity of suchness is no different from emptiness, then how does one explain the purity of self-awareness? If Chandrakirti (representative of the Madhyamaka school) believes that only emptiness is supreme and acknowledges the purity of self-awareness, then isn't it contradictory to use the reasoning of refutation, such as 'one cannot cut oneself with the edge of a sword or the tip of a fingernail, and even a man with an axe cannot cut himself'? This treatise, titled 'A Delightful Discourse on the Various Establishments of Objects of Purification,' is thus completed. Consider the establishment of the mandala that is primordially established. Auspicious! I prostrate to Vajradhara, who intends to benefit others with compassion, and contemplate the establishment of the mandala that is primordially established. When listening to and explaining the Dharma, those who follow the Dharma, when listening and explaining with words, related to their respective Dharma natures, cannot exist outside of the Dharmadhatu. Otherwise, the unspecified result thrown by karma and afflictions cannot have the essence of virtue, nor can it be primordially established. So, isn't it the case that the bell-bearer (possibly referring to a commentator) said that the unspecified nature of beings is the mandala that is primordially established? In order to have those who follow faith abandon ordinary conceptualizations, it is said there, and becoming accustomed to it, there is no fault, possessing qualities, when clarity reaches its extreme, in order to pacify into the conventional Dharmadhatu. For example, just as the four postures of Vajradhara dissolve into the Dharmadhatu. Furthermore, the scriptures also say this. --------------------------------------------------------------------------------