Tibetan
ལས་བྱུང་ཚུལ་ས་སྐྱ་པས་བཤད་པ་ལ་ལོག་པར་སྨྲ་བ་སེལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་པའོ།། །། ༄། །བདག་དང་བདག་མེད་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ལ་ལོག་པར་སྨྲ་བ་སེལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པ། ༄། །ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ། །བདག་དང་བདག་མེད་ངོས་འཛིན་ལ། །སྒྲོ་འདོགས་སྐུར་འདེབས་མ་ 13-7-10b བསལ་ན། །བསྟན་པའི་རྩ་བ་འཁྲུལ་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་དོན་གང་ཡིན་བསམ་བྱ་བ། །མུ་སྟེགས་བྱེད་པ་གང་ཟག་དང་། །བདག་སོགས་རྫས་ཡོད་ཁོ་ནར་སྨྲ། །སངས་རྒྱས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི། །བཏགས་ཡོད་ཁོ་ནར་འཆད་ལ་མཐུན། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ཡོད་སྨྲ་བ་ཀུན། །ཆོས་དེ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད། །བཏགས་པའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཀུན། །བདག་དང་བདེན་ཞེས་འཆད་མ་ཡིན། །བཏགས་ཡོད་ངེས་པའི་བློ་དང་ནི། །བདག་དང་བདེན་པར་རྟོག་པའི་བློ། །གྲུབ་མཐའ་ཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །གནས་པའི་གོ་སྐབས་མེད་ཕྱིར་རོ། །བདག་གཉིས་མེད་སྨྲའི་ཚུལ་འདི་ལ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དུ་སྨྲ་བ། །མ་གཏོགས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི། །བདག་མེད་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད། །དེ་མེད་ཚུལ་ལ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ཚུལ་དང་། །དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གནས་པའོ། །དང་པོ་ལྡོག་པ་གཞན་སེལ་ཕྱིར། །དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་ཕྱི་མ། །དམ་པའི་དོན་དུ་འཆད་པ་ཡིན། །ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་ཀུན་ཀྱང་། །གང་ཟག་བདག་མེད་ཚུལ་དེར་མཐུན། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གོང་ནས་གོང་། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེར་འཆད་པའོ། །བཏགས་པར་ཡོད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །ངོ་བོས་སྟོང་པར་ཀུན་གྱིས་འཆད། །དཔེར་ན་ལྡོག་པ་གཞན་སེལ་དང་། །རྒྱུན་དང་རགས་པ་སོགས་ལྟ་བུ། །རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་དང་། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་པ། །རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ལ། །གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་། །འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཟེར། །ཤེས་རྣམ་བདེན་པས་སྟོང་པ་ཡང་། །འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཅེས། །བྱམས་ཆོས་རྗེས་འབྲང་བཅས་ཏེ་འཆད། །ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རིགས་པ་ཡིས། །དཔྱད་པའི་ངོ་ན་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །ཡེ་ཤེས་ངོ་ན་གྲུབ་ཅེས་པ། །སྔགས་ཀྱི་ 13-7-11a ཚུལ་ལ་གྲགས་པ་ཡིན། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་ལུགས་ལ། །ཀུན་རྫོབ་མ་གཏོགས་ཆོས་གཞན་མེད། །སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་ཞེས་པ། །ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་འཇོག་སྐབས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་ལུགས་གཞག་བྱས་ནས། །ཕྱིས་བྱོན་གྲགས་པ་གསལ་ལྡན་དག །ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་ཀུན་གྱི། །ཆོས་དང་གང་ཟག་ཚད་གྲུབ་བྱེད། །དགག་བྱའི་ངོས་འཛིན་ཁྱད་པར་གྱིས། །བདག་མེད་པ་ལ་རྩིང་ཞིབ་བྱུང་། །ཉན་ཐོས་པ་དག་ཕུང་པོ་དང་། །སེམས་ཙམ་སྨྲ་བས་ཀུན་གཞི་དང་། །རང་རྒྱུད་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་། །ཐལ་འགྱུར་བའི་ང་ཙམ་ལ། །བདག་དང་གང་ཟག་སྐྱེས་བུར་འདོད། །དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་གོ་རིམས་བཞིན། །རྟག
Chinese
第十章，阐述萨迦派关于业的产生方式，破除邪说。 第十一章，破除对‘我’（藏文：བདག་，梵文：ātman，梵文罗马拟音：ātman，汉语字面意思：自我）和‘无我’（藏文：བདག་མེད་，梵文：anātman，梵文罗马拟音：anātman，汉语字面意思：非我）的认知上的邪说。 顶礼语自在（藏文：ངག་གི་དབང་ཕྱུག་，梵文：Vāgīśvara，梵文罗马拟音：Vāgīśvara，汉语字面意思：语自在）。 若对‘我’与‘无我’的认知，不消除增益和诽谤，则教法的根本将会错乱。 因此，应当思考其意义。外道徒认为‘我’等实有自性。 佛教的四宗派，一致认为一切法都是假立的。 所有主张法有自性者，都认为法是实有的。 所有假立的法和补特伽罗（藏文：གང་ཟག་，梵文：pudgala，梵文罗马拟音：pudgala，汉语字面意思：人），都不说是‘我’和真实的。 因为，确信假立存在的智慧，与执著‘我’和真实的智慧，不可能同时存在于同一宗派中。 在主张二无我的宗义中，除了主张无自性宗（中观宗）外，其余四宗派都认为无我是胜义谛。 对于无我的方式有两种：以理证确定和作为事物本性存在。 前者是为了遣除他法，因此在胜义中不存在。 后者是胜义中能起作用的，因此被解释为胜义。 所有佛教宗派，都一致认为补特伽罗无我。 而法无我，则是越来越深奥广大的。 所有假立存在的法，都被一致认为是自性空的。 例如，异体遮诠、常法和粗大等。 极微没有方分，意识刹那没有时间分。 认为自性空，即是所取法无我。 能取法无我，是指认识的显现空无真实。 慈氏（弥勒）的教法及其追随者，也是这样解释的。 法界智慧（藏文：ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་，梵文：dharmadhātujñāna，梵文罗马拟音：dharmadhātujñāna，汉语字面意思：法界智）以理智分析时，虽然不能成立，但在智慧面前成立，这是密宗的说法。 在主张无自性宗的观点中，除了世俗谛之外，没有其他法。 空性被称为胜义谛，这是在安立真实世俗谛时说的。 如此确立自宗之后，后来的格拉巴（藏文：གྲགས་པ་，梵文：kīrti，梵文罗马拟音：kīrti，汉语字面意思：名声）和萨丹（藏文：གསལ་ལྡན་，梵文：prabhāvat，梵文罗马拟音：prabhāvat，汉语字面意思：明亮）等人，都成为了佛教各宗派衡量法与补特伽罗的标准。 由于所破的认知差异，对无我的理解产生了粗细之分。 小乘部认为蕴（藏文：ཕུང་པོ་，梵文：skandha，梵文罗马拟音：skandha，汉语字面意思：蕴）是我和补特伽罗。 唯识宗认为阿赖耶识（藏文：ཀུན་གཞི་，梵文：ālayavijñāna，梵文罗马拟音：ālayavijñāna，汉语字面意思：阿赖耶识）是我和补特伽罗。 自续派认为意根的识（藏文：ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་，梵文：manovijñāna，梵文罗马拟音：manovijñāna，汉语字面意思：意识）是我和补特伽罗。 应成派认为仅仅是‘我’（藏文：ང་，梵文：aham，梵文罗马拟音：aham，汉语字面意思：我）是我和补特伽罗。 根据所破的差异顺序，执著常……
English
Chapter Ten: Refuting Wrong Views on How Karma Arises, According to the Sakyas. Chapter Eleven: Refuting Wrong Views on the Identification of 'Self' (Tibetan: བདག་, Sanskrit: ātman, Romanized Sanskrit: ātman, Literal Meaning: Self) and 'No-Self' (Tibetan: བདག་མེད་, Sanskrit: anātman, Romanized Sanskrit: anātman, Literal Meaning: Non-Self). Homage to Vāgīśvara (Tibetan: ངག་གི་དབང་ཕྱུག་, Sanskrit: Vāgīśvara, Romanized Sanskrit: Vāgīśvara, Literal Meaning: Lord of Speech). If the identification of 'self' and 'no-self' is not cleared of superimpositions and denigrations, the root of the teachings will become confused. Therefore, one should contemplate its meaning. Non-Buddhists assert that 'self' and so on are inherently existent. The four Buddhist schools agree that all phenomena are merely imputed. All who assert that phenomena have self-nature believe that phenomena are substantially existent. All imputed phenomena and persons (Tibetan: གང་ཟག་, Sanskrit: pudgala, Romanized Sanskrit: pudgala, Literal Meaning: Person) are not described as 'self' and true. Because the wisdom that ascertains imputed existence and the wisdom that conceives 'self' and truth cannot coexist in the same school. In the doctrine that asserts the absence of two selves, except for those who assert the absence of inherent existence (Madhyamaka), the other four schools consider no-self to be the ultimate truth. There are two ways of understanding this absence: through reasoning and as the nature of things. The former is to eliminate otherness, so it does not exist in the ultimate sense. The latter is capable of functioning in the ultimate sense, so it is explained as ultimate. All Buddhist schools agree on the way of understanding the absence of self in persons. The absence of self in phenomena is explained as increasingly profound and vast. All phenomena that exist by imputation are unanimously explained as being empty of inherent existence. For example, exclusion of otherness, permanence, and grossness, and so on. Particles without directional parts and moments of consciousness without temporal parts are empty of their own nature. Grasping this emptiness is called the absence of self in apprehended phenomena. The appearance of consciousness being empty of truth is also called the absence of self in apprehended phenomena, as explained by Maitreya's teachings and their followers. Although the wisdom of the Dharmadhatu (Tibetan: ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་, Sanskrit: dharmadhātujñāna, Romanized Sanskrit: dharmadhātujñāna, Literal Meaning: Wisdom of the Realm of Dharma) is not established when analyzed by reason, it is established in the face of wisdom, which is a well-known tantric approach. In the view of those who assert the absence of inherent existence, there are no phenomena other than conventional truth. Emptiness is called ultimate truth when establishing valid conventional truth. Having established their own system in this way, later figures like Drakpa (Tibetan: གྲགས་པ་, Sanskrit: kīrti, Romanized Sanskrit: kīrti, Literal Meaning: Fame) and Salden (Tibetan: གསལ་ལྡན་, Sanskrit: prabhāvat, Romanized Sanskrit: prabhāvat, Literal Meaning: Clear) became the standard by which all Buddhist schools measure phenomena and persons. Due to the differences in the identification of what is to be negated, there arose coarse and subtle understandings of no-self. The Shravakas consider the aggregates (Tibetan: ཕུང་པོ་, Sanskrit: skandha, Romanized Sanskrit: skandha, Literal Meaning: Aggregate) to be the self and the person. The Mind-Only school considers the alaya-vijñana (Tibetan: ཀུན་གཞི་, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, Literal Meaning: Base of All) to be the self and the person. The Svatantrika school considers the mental consciousness (Tibetan: ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་, Sanskrit: manovijñāna, Romanized Sanskrit: manovijñāna, Literal Meaning: Mental Consciousness) to be the self and the person. The Prasangika school considers merely 'I' (Tibetan: ང་, Sanskrit: aham, Romanized Sanskrit: aham, Literal Meaning: I) to be the self and the person. According to the order of differences in what is to be negated, the clinging to permanence... --------------------------------------------------------------------------------