Tibetan
大班智達釋迦確丹教言集skc67སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་གཏམ་ཆོས་ཚན་བཅུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། 13-7-1a ༄༅། །སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་གཏམ་ཆོས་ཚན་བཅུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། ༄། །རྟེན་འབྲེལ་དང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གོ་དོན་དཔྱད་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོ། ༄༅། །སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་གཏམ་ཆོས་ཚན་བཅུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། ༄། །སྭསྟི། སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འཛམ་གླིང་བསྟན་པའི་ཉི་མ་ནི། །བ་གླང་སྤྱོད་གླིང་ནམ་མཁའ་ཡི། །དབུས་ཀྱི་ཤིང་རྟའི་ཁྲིར་ཞུགས་ཚེ། །རྣམ་དཔྱོད་ཆ་ཤས་བསགས་པའི་གཏེར། གྱ་གྱུའི་ 13-7-1b རི་དྭགས་མཚན་མ་ཅན། །ཤར་གླིང་དབུས་ཀྱི་མཁའ་ལ་ཤར། །དེ་ནས་འཛམ་གླིང་བསྟན་པའི་ཚལ། །ཉི་གཞོན་གསེར་གྱིས་རབ་ཕྱེ་བའི། །སྔོན་དུས་བསྟན་པའི་འདབ་བརྒྱ་པ། །བལྟ་འདོད་མཚན་མོའི་བུང་བ་ནི། །ངན་རྟོག་དྲག་པོའི་གཙུག་རྒྱན་གྱིས། །རབ་རྒྱས་ཨུཏྤལ་ཕྲེང་བ་ལ། །དེང་སང་འདི་ན་དགའ་མགུར་སྤྱོད། །དེ་ནས་དེ་ཡི་དེ་ཁོ་ན། །མུན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི། །ཉིན་བྱེད་ལུང་དང་རིགས་པ་ཡི། །ཤིང་རྟར་ཞུགས་པ་འདི་ཤར་ཏོ། །གང་དག་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་གཞུང་གི །དབུ་མ་རིགས་པས་འཆད་ཟེར་དག །ཆོས་རྣམས་ཇི་སྙེད་རྟེན་འབྲེལ་དང་། །རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡིན་ཡོད་དགོས་པ། །དེ་ཡིས་ཆད་མཐའ་རབ་སེལ་ཞིང་། །རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡིན་སྟོང་པ་ཉིད། །ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པའི་མཐའ། །ཀུན་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཞེས་ཟེར། །དེ་འདྲ་དེ་སྐད་དབུ་མའི་ལུགས། །མིན་ནོ་ལུང་ལས་འདི་ལྟར་འབྱུང་། །རྟེན་འབྲེལ་དོན་ནི་ལྟོས་གྲུབ་དང་། །ལྟོས་གྲུབ་གོ་དོན་མ་གྲུབ་པར། །བཤད་ཕྱིར་ཡོད་ན་མཐའ་དང་བཅས། །མཐའ་ཡོད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་མི་རུང་། །རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་བྲལ་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་ཕྱིར། །རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པར་ཡང་ནི་འགལ་བ་ལྟར། །ཡོད་མེད་ལ་སོགས་མཐའ་བཞི་པོ། །གང་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་དུ་མི་རུང་། །ལྟོས་གྲུབ་ཉིད་ཕྱིར་གྲུབ་དགོས་ན། །ཤར་ཕྱོགས་རྟག་ཏུ་ཤར་དང་ནི། །ནུབ་ཕྱོགས་རྟག་ཏུ་ནུབ་ཉིད་དུ། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་རང་རང་གི །ལྟོས་ས་དེ་ལས་དེ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཤར་གྱི་ཕྱོགས་གང་ནུབ་དང་ནི། །ནུབ་ཀྱང་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཉིད་དུ། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་རང་རང་གི །ལྟོས་ས་དེ་ལས་དེ་གྲུབ་ཕྱིར། །ད་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཡིས། །ཤར་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་གང་བཏགས་པ། །དེ་དེ་གྲུབ་པ་མིན་པ་ཡི། །ཤེས་བྱེད་གཞན་ལ་ལྟོས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་ 13-7-2a ཚུ་རོལ་དང་། །རིང་པོ་དང་ནི་ཐུང་ངུ་དང་། །གཡས་གཡོན་སོགས་ལའང་སྔ་མ་ཡི། །རིགས་པས་བརྟགས་ནས་ཤེས་པར་བྱ
Chinese
大班智达释迦确丹教言集skc67，《遣除对经藏之错解之语》之十四法类 《遣除对经藏之错解之语》之十四法类 第一章：考察缘起与空性之意义 《遣除对经藏之错解之语》之十四法类 吉祥！为遣除对经藏之错解而作之偈颂。敬礼语自在！ 当赡部洲（Jambudvipa，指我们所居住的这个世界）之教法之日，于牛行洲（Goba-dhanya，四大部洲之一）之虚空，登上中央之车座之时，乃是积聚智慧分之宝藏，如蔓延的具有鹿之标记（指月亮）者，于东方中央之虚空升起。此后，赡部洲之教法之园林，如新日以黄金开启，往昔教法之百瓣莲花，渴望观赏之夜晚的蜜蜂，以恶劣分别念之猛烈顶饰，于极度盛开之青莲花鬘上，如今在此欢快享用。此后，彼之彼性，为黑暗之分别念之日光，以经论与理智之车乘，此已升起。 有些人说，以龙树（Nagarjuna）之足迹，以中观理智阐释，所有法皆为缘起，凡是缘起皆必须存在，因此能彻底消除断见，凡是缘起皆为空性，因此能从常见中解脱。如此这般，并非中观之宗见，经论中如此说道：缘起之意义是观待而生，若说观待而生之意义是不成立，因为若存在则有边，有边则不能是缘起，缘起本身即是离边。缘起能从四边中解脱，若缘起存在，则与存在或不存在相违，存在与不存在等四边，任何一边皆不能是缘起。若观待而生必须成立，则东方恒常是东方，西方恒常是西方，因为各自观待彼而成立。东方成为西方，西方也成为东方，因为各自观待彼而成立。如今，由人们之意愿，无论安立何者为东西方，彼皆非成立，因为需要观待其他所知。如同彼岸此岸，长与短，左右等，也应以先前之理智进行考察并了解。
English
Collected Teachings of the Great Scholar Shakya Chokden skc67, 'Words Dispelling Misconceptions about the Scriptures,' Fourteenth Dharma Category 'Words Dispelling Misconceptions about the Scriptures,' Fourteenth Dharma Category Chapter One: Examining the Meaning of Dependent Arising and Emptiness 'Words Dispelling Misconceptions about the Scriptures,' Fourteenth Dharma Category Homage! Verses composed to dispel misconceptions about the scriptures. Homage to the Lord of Speech! When the sun of the teachings of Jambudvipa (referring to the world we live in) ascends the central chariot seat in the sky of Gobadhanya (one of the four continents), it is like a treasure trove of accumulated wisdom, like the spreading one with the mark of a deer (referring to the moon), rising in the central sky of the east. Thereafter, the garden of the teachings of Jambudvipa, like a new sun opened with gold, the hundred-petaled lotus of the past teachings, the bee of the night desiring to behold, with the fierce crest jewel of evil thoughts, now enjoys happily on the extremely blooming garland of blue lotuses. Thereafter, that very nature of it, the sunlight of discriminating wisdom that darkens, with the chariot of scriptures and reason, this has arisen. Some say that by the footsteps of Nagarjuna, explained by Madhyamaka reasoning, all phenomena are dependent arising, and whatever is dependent arising must exist, therefore it can completely eliminate nihilism, and whatever is dependent arising is emptiness, therefore it can be liberated from eternalism. Such is not the view of Madhyamaka, as the scriptures say: The meaning of dependent arising is relative existence, and if it is said that the meaning of relative existence is not established, because if it exists, it has an edge, and having an edge cannot be dependent arising, dependent arising itself is free from edges. Dependent arising is liberated from the four extremes, if dependent arising exists, it contradicts existence or non-existence, any of the four extremes such as existence and non-existence cannot be dependent arising. If relative existence must be established, then east is always east, and west is always west, because each is established in relation to the other. East becomes west, and west also becomes east, because each is established in relation to the other. Now, by the wishes of people, whatever is established as east and west, that is not established, because it needs to rely on other knowables. Just like the far shore and this shore, long and short, left and right, etc., should also be examined and understood with the previous reasoning. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
། །ཤར་ཕྱོགས་ཤར་དུ་མ་གྲུབ་ན། །ཀ་བུམ་སོགས་ཀྱང་རང་རང་དུ། །ཡོད་པ་མིན་པས་གྲུབ་པའི་ཆོས། །སྲིད་པ་མིན་པར་ཐལ་ཞེ་ན། །གང་གང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ནོ་ཞེས། །ཁས་ལེན་གྱུར་ཚེ་དེ་དང་དེ། །ཡོད་པ་མིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། །ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །འཇིག་རྟེན་པ་དང་མཐུན་འཇུག་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་པ་ལ་གྲགས་པའི་ཆོས། །དེ་ཀུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་བོ་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་པ་ལ་གསུང་མི་མཛད། །མཐུན་པར་གསུངས་པས་དད་གྱུར་ཏེ། །རང་གི་བསྟན་ལ་ཞུགས་པ་ན། །ཆོས་ཀུན་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ནོ་ཞེས། །གསུངས་པས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། །གཞན་ཡང་དེ་རྗེས་འཇུག་པ་རྣམས། །ཡོད་ལ་སྤྲོས་བྲལ་དེས་ཁྱབ་དང་། །སྤྲོས་བྲལ་ལའང་ཡོད་པ་ཡིས། །ཁྱབ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན། །ཆོས་ཀུན་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ནས། །མེད་པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ། །རྟེན་འབྲེལ་དོན་དུ་འདོད་པ་སོགས། །ལུང་དང་མི་མཐུན་རིགས་པས་ཀྱང་། །མི་འགྲུབ་གངས་ཅན་ལྗོངས་དག་ཏུ། །སྔོན་བྱོན་ཀུན་གྱི་གཏམ་དང་འགལ། །ཅེས་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་རྟེན་འབྲེལ་དང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གོ་དོན་དཔྱད་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།། །། ༄། །ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ལ་ལོག་པར་སྨྲ་བ་སེལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པ། ༄། །བཅོམ་ལྡན་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་ཐོགས་མེད་ཀྱི། །གཞུང་ལས་འབྱུང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི། །དོན་གང་ཡིན་ཞེས་བསམ་པར་བྱ། །རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡིན་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ། །འདི་པའི་གཞུང་ལས་འབྱུང་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ལུགས་འདིས་འཆད། ། 13-7-2b འདུས་བྱས་ཇི་སྙེད་རང་སྟོང་དུ། །ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་རིགས་པས་འཆད། །དངོས་ལ་མི་རྟག་གིས་ཁྱབ་པ། །རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་གཞུང་ལས་འབྱུང་། །འདུས་མ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས། །རྟག་པར་མངོན་པའི་གཞུང་ལས་བཤད། །ཀུན་རྫོབ་རང་རང་ངོ་བོ་ཡིས། །སྟོང་ཕྱིར་རྟག་ཆད་མཐའ་ལས་གྲོལ། །དོན་དམ་པ་ལ་ཡོད་པ་དང་། །མེད་སོགས་འཛིན་པ་སེལ་དགོས་ཀྱང་། །དོན་དམ་རྒྱུན་གྱིས་རྟག་པ་དང་། །བདེན་པར་གྲུབ་པ་སེལ་མི་དགོས། །དོན་དམ་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ། །མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་ཀྱང་། །ཚད་མས་གྲུབ་པ་སེལ་མི་དགོས། །འཛིན་པ་མེད་ཕྱིར་མཐའ་བྲལ་གྲུབ། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལ་རག་ལས་སྟོང་པར་བཤད། །ཞེས་པའི་མདོ་དོན་འདིས་འཆད་དོ། །ལུགས་འདིས་བདེན་གྲུབ་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །བདེན་འཛིན་སྤོང་བར་མི་ནུས་ཞེས། །ཕྱིས་བྱོན་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ། །རྗེས་འབྲང་བཅས་རྣམས་འཐུན་པར་སྨྲ། །ཁྱེད་ལའང་བུམ་སོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ཡོད་འཛིན་རྟོག་པ་མི་ས
Chinese
如果东方不在东方成立，那么瓶子等事物也不会各自成立。如果这样，你认为成立的事物不是存在吗？如果承认任何事物都是缘起，那么说这个或那个不存在，有什么可奇怪的呢？ 任何缘起的事物，都被称为空性。当与世俗之人相处时，对于世俗之人所认知的法，不会对他们说一切都是依赖而成立的。因为随顺他们而说，他们才会信服，从而进入自己的教法。当他们进入教法后，会告诉他们一切法都是离戏的，从而从戏论的边际中解脱。 此外，那些随学者们，认为存在的事物都遍于离戏，而离戏也遍于存在。他们认为空性的含义是，承认一切法都是存在的，只是空于其他不存在的事物，并认为这就是缘起的含义。这些观点与经文不符，也无法通过理证成立，并且与雪域（指西藏）先贤们的观点相悖。以上是辨析对佛法的误解的诗歌体，此为辨析缘起和空性含义的第一章。 这是遣除托噶美（无著）论师对空性邪说的第二章。 顶礼薄伽梵语自在（妙音天女，梵文：Vāgīśvarī，Vagishvari，语言的主宰），现在思考从托噶美（无著）论师的论著中出现的缘起之义是什么。缘起是什么？不是如某些论著所说的依赖而成立。而是以因缘所生的理由，来解释什么是‘有为法’。 有为法都是自性空的，法称论师（Dharmakirti）在《释量论》中用理证来阐述。在《量释论》中，阐述了事物都遍于无常。对于非有为法的事物，在《现观庄严论》中阐述为常。世俗谛在各自的自性上是空的，因此从常断二边中解脱。虽然需要遣除对胜义谛中存在和不存在等的执着，但不需要遣除胜义谛的常有和真实成立。 什么是胜义谛的真理？虽然从四边的戏论中解脱，但不需要遣除通过量成立的事物。因为没有执着，所以成立了离边。因缘所生即非生，因为对它来说没有生。依赖因缘而说是空性。这段经文的要义是这样阐述的。因为这个宗派承认真实成立，所以宗喀巴大师（Tsongkhapa）及其追随者们一致认为，无法舍弃对真实的执着。对于你们来说，因为瓶子等事物是存在的，所以无法舍弃对存在的分别念。
English
If the east is not established in the east, then things like vases will not be established individually either. If so, do you think that what is established is not existence? If you admit that anything is dependent arising, then what is so strange about saying that this or that does not exist? Whatever is dependent arising is said to be emptiness. When interacting with worldly people, one does not tell them that all phenomena are established dependently, regarding the phenomena known to worldly people. Because one speaks in accordance with them, they will have faith and thus enter one's own doctrine. After they enter the doctrine, they will be told that all phenomena are free from elaboration, thus liberating them from the extremes of elaboration. Furthermore, those who follow the scholars believe that existent things pervade freedom from elaboration, and freedom from elaboration also pervades existence. They believe that the meaning of emptiness is to acknowledge that all phenomena exist, but are empty of other non-existent things, and they consider this to be the meaning of dependent arising. These views are inconsistent with the scriptures, cannot be established by reasoning, and contradict the views of the ancient sages of the Land of Snows (Tibet). The above is a poetic composition that clarifies misunderstandings about the Dharma; this is the first chapter on analyzing the meaning of dependent arising and emptiness. This is the second chapter on refuting the wrong views on emptiness of Tokme (Asanga). I prostrate to the Bhagavan, the Lord of Speech (Goddess Saraswati, Sanskrit: Vāgīśvarī, Vagishvari, the master of language), and now contemplate what the meaning of dependent arising is, as it appears in the treatises of Tokme (Asanga). What is dependent arising? It is not established dependently as some treatises say. Rather, it explains what 'conditioned phenomena' are, based on the reason of being born from causes and conditions. All conditioned phenomena are empty of inherent existence, which Dharmakirti explains with reasoning in the Pramāṇavārttika (Commentary on Valid Cognition). In the Pramāṇaviniścaya (Ascertainment of Valid Cognition), it is explained that things are pervaded by impermanence. For things that are unconditioned, it is explained as permanent in the Abhisamayalankara (Ornament of Clear Realization). Conventional truth is empty in its own nature, thus liberated from the extremes of permanence and annihilation. Although it is necessary to eliminate the clinging to existence and non-existence, etc., in ultimate truth, it is not necessary to eliminate the permanence and true establishment of ultimate truth. What is the truth of ultimate truth? Although it is liberated from the elaborations of the four extremes, it is not necessary to eliminate what is established by valid cognition. Because there is no clinging, liberation from extremes is established. What is born from conditions is unborn, because there is no birth for it. It is said to be empty because it depends on conditions. This is how the essence of this sutra is explained. Because this school acknowledges true establishment, the great Tsongkhapa and his followers unanimously say that it is impossible to abandon the clinging to truth. For you, because things like vases exist, it is impossible to abandon the conceptual thought of existence. --------------------------------------------------------------------------------