Tibetan
རོ། །པོ་ཏོ་བ་ཡི་ཟིན་བྲིས་ལས། །ཐོས་བསམ་དུས་སུ་རིགས་པ་ཡིས། །དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པའི་དུས་དག་ཏུ། །མི་རྟོག་འབའ་ཞིག་སྒོམ་ཟེར་བ། །འབྲེལ་མེད་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། །སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་པ་དེ་ཁྱེད་ཅག་གི །ཁུངས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། །མཐོང་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཉམ་ 13-7-7b བཞག་ཏུ། །མི་རྟོག་འབའ་ཞིག་སྒོམ་པ་ལ། །ཉེས་པ་བརྗོད་ན་ལུང་རིགས་དང་། །མན་ངག་མཐའ་དག་ཆུད་གསོན་འགྱུར། །པོ་ཏོ་བའི་གསུང་འདི་ནི། །སྡེ་སྣོད་ཆོས་ལ་རིང་སྦྱངས་པའི། །མཚན་ཉིད་པ་རྣམས་སྒོམ་དུས་སུ། །སྔོན་སྦྱངས་པ་དང་འབྲེལ་མེད་པའི། །གྱི་ནའི་མན་ངག་སྒོམ་ལ་གསུངས། །ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང་། །འཇལ་དང་ངེས་རྟོག་ཅེས་གསུངས་པ། །སེམས་དང་རྟོག་པ་ཐོས་བསམ་དང་། །ཡང་ན་སྔོན་འགྲོ་རྗེས་ཡིན་ཞེས། །འཕགས་དང་སེང་གེ་བཟང་པོ་གསུང་། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་གནས་ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །། ༄། །རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་རིང་ལུགས་ལ་འཁྲུལ་པ་སྨྲ་བ་སེལ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྟེ་བརྒྱད་པ། ༄། །རྒྱལ་བ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ། །ཕྱག་འཚལ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱི། །རྣམ་འགྲེལ་དངོས་སྨྲའི་ཆོས་ཡིན་ཞེས། །ཟེར་བའི་གཏམ་དེ་སྤང་བར་བྱ། །དངོས་སྨྲ་ཞེས་པ་རྟག་པའི་དངོས། །ནམ་ཡང་བདེན་པར་ཁས་བླངས་ན། །བདེན་འཛིན་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ནི། །མི་འཆད་པ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། །རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་དེ་མི་བཞེད། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དངོས་པོ་ལ། །མི་རྟག་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་དང་། །མི་རྟག་མེད་པའི་དོན་དུ་བཤད། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་གཞུང་ཕལ་མོ་ཆེར། །འདུས་མ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་དང་། །ཆོས་སྐུ་རྟག་པར་བཤད་མོད་ཀྱི། །རྒྱུན་གྱིས་རྟག་པ་ལ་དགོངས་ནས། །རྟག་པར་བཤད་པའི་དངོས་རྣམས་ཀྱང་། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ཀྱི་མི་རྟག་པར། །རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་བཤད་པ་ཡིན། །མདོར་ན་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་ནི། །ཅིག་དང་དུ་བྲལ་རིགས་པ་ཡིས། །ལྡོག་པ་གཞན་སེལ་སྨོས་ཅི་དགོས། །གཟུང་འཛིན་ཇི་སྙེད་བདེན་མེད་དང་། །དངོས་ལ་མི་རྟག་གིས་ཁྱབ་པའི། །རིགས་པས་འདུས་མ་བྱས་དངོས་དང་། །རྟག་པའི་དངོས་པོར་བྱས་རྣམས་ཀྱང་། ། 13-7-8a སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འཇིག་པར་བཤད། །འོ་ན་དངོས་ལ་དངོས་མེད་ཀྱིས། །ཁྱབ་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་རྟག་དོན། །དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། །དངོས་དང་མི་རྟག་འཇོག་མཚམས་ནི། །མ་དཔྱད་པ་དང་དཔྱད་པ་སྟེ། །དངོས་པོ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། །མི་རྟག་ལྐོག་གྱུར་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ལ་དངོས་མེད་ཀྱིས། །ཁྱབ་པའང་ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་སྟེ། །ལྟོས་པ་མེད་ན་སྐད་ཅིག་ཀྱང་། །དངོས་པོར་མེད་ཅེས་བཤད་དང་མཚུངས། །རིགས་པས་དཔྱད་ཚེ་དངོས་པོའི་ཆོས། །ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །རྣམ་འགྲེལ་ངོ་བོ
Chinese
如波多瓦的记录中所说：‘闻思之时，以理智分析；修习之时，则说只修无分别。’为了修习无关联的禅定，它不会成为遮蔽的对治。’你们就是以这个为依据的吧。如果在见道和修道的等持中，说只修无分别的过失，那么经论和诀窍都会变成无用。波多瓦的这些话，是针对那些长期研究经藏，但在修习时，修习与先前所学无关的口诀的学者说的。反复思索，衡量和确定，这些话的意思是，思和分别，是闻思，或者是前行和后行。’圣者和狮子贤如是说。这是平息止观之境的迷惑的第七章。 这是平息对释量论作者宗义的迷惑的偈颂，第八章。 向语自在王（文殊菩萨，藏文：རྒྱལ་བ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་，嘉瓦 鄂吉 旺秋，Jiawa Ngagi Wangchuk，胜利者语自在）顶礼！有人说吉祥法称（藏文：ཆོས་གྲགས་，梵文天城体：धर्मकीर्ति，梵文罗马拟音：Dharmakīrti，汉语字面意思：法称）的释量论是实在论者的法，这种说法应该摒弃。所谓实在论者，是指如果承认常有的事物永远是真实的，就不讲对治实执。释量论的作者不认可这种观点。为什么呢？因为事物遍及无常，并且阐述了没有无常的道理。瑜伽行派的大部分经典中，都说无为法和法身是常有的，但这是指相续常有。即使是说常有的事物，释量论的作者也阐述了刹那无常的道理。总之，释量论的作者用一异离一之理，还需要说什么其他的呢？无论有多少能取所取都是无实的，并且事物遍及无常的道理，即使是有为法和常有的事物，也阐述了刹那坏灭的道理。如果这样，事物就会遍及非有，因为无常就是非有。事物和无常的安立界限在于是否经过分析。事物是显现的，而无常是隐蔽的。无常遍及事物也是非常精细的分析，如果没有所依，刹那也不存在，这和说事物不存在是一样的。如果用理智分析，事物的自性什么也不存在，释量论的体性
English
As stated in Poto's notes: 'During the time of listening and thinking, analyze with reason; during the time of practice, they say only practice non-conceptuality.' For the sake of practicing unrelated samadhi, it will not become an antidote to obscurations.' You are using this as a basis, right? If you speak of the faults of only practicing non-conceptuality in the equipoise of the path of seeing and meditation, then the scriptures and pith instructions will all become useless. These words of Poto are spoken to those scholars who have long studied the scriptures, but during practice, practice pith instructions unrelated to what they have previously learned. Repeatedly thinking, measuring, and determining, these words mean that thought and conceptuality are listening and thinking, or preliminary and subsequent.' The Noble One and Senge Sangpo said so. This is the seventh chapter on pacifying the confusion of the state of calm abiding and insight. This is a verse for pacifying the confusion about the tenets of the author of Pramāṇavārttika, the eighth chapter. Homage to the Lord of Speech (Manjushri, Tibetan: རྒྱལ་བ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་, Jiawa Ngagi Wangchuk, Victorious Speech Empowerment)! The statement that the Pramāṇavārttika of glorious Dharmakīrti (Tibetan: ཆོས་གྲགས་, Sanskrit Devanagari: धर्मकीर्ति, Sanskrit Romanization: Dharmakīrti, Chinese literal meaning: Fame of Dharma) is the Dharma of the realists should be abandoned. The so-called realist means that if one acknowledges that permanent things are always true, then one does not speak of the antidote to clinging to truth. The author of Pramāṇavārttika does not accept this view. Why? Because things are pervaded by impermanence, and he explains the meaning of not having impermanence. In most of the Yogācāra texts, it is said that unconditioned phenomena and the Dharmakāya are permanent, but this refers to the continuity of permanence. Even the things that are said to be permanent, the author of Pramāṇavārttika also explains the principle of momentary impermanence. In short, what else needs to be said about the author of Pramāṇavārttika using the reasoning of one and different, separation from one? No matter how many grasper and grasped are unreal, and the principle that things are pervaded by impermanence, even conditioned phenomena and permanent things, are explained as being destroyed in an instant. If so, things will be pervaded by non-existence, because impermanence is non-existence. The boundary between things and impermanence lies in whether or not they have been analyzed. Things are manifest, while impermanence is hidden. The pervasiveness of impermanence in things is also a very subtle analysis, and if there is no basis, even a moment does not exist, which is the same as saying that things do not exist. If analyzed with reason, the nature of things does not exist at all, the essence of Pramāṇavārttika --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཉིད་མེད་དུ། །སྨྲ་བའི་གཞུང་དང་ཁྱད་ཅི་ན། །རྒྱན་དང་ཞི་བ་འཚོ་གཉིས་པོ། །རྣམ་འགྲེལ་མཛད་གཞུང་དེ་ལྟར་འདོད། །ཅེས་པ་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོའི་གསུང་། །ཕྱ་པ་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་གཞུང་ནི། །སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལྟར། །འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པ་ཡི། །དབུ་མ་ཉིད་དུ་གནས་ཞེས་ཟེར། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་བ་དང་། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་གཞུང་རྒྱ་མཚོ་ཡི། །སྲོལ་ཆེན་འབྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས། །གཞུང་ལུགས་ཕན་ཚུན་འཆོལ་པ་མེད། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཐོས་བསམ་གྱི། །རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ངོར་མེད་ཀྱང་། །མཉམ་བཞག་སྒོམ་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །མྱོང་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དོན་དམ་བདེན། །འཇིགས་མེད་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ནི། །གྲུབ་པའི་ས་ལ་བཞུགས་པའི་ཚེ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་བ་ཡི། །གྲུབ་མཐར་འཇུག་དགོས་མ་ཡིན་ནོ། །ཅེས་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་རིང་ལུགས་ལ་འཁྲུལ་པ་སྨྲ་བ་སེལ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ།། །། ༄། །སྤྱོད་འཇུག་མཁན་པོའི་གཞུང་དོན་ལ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་སེལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་དགུ་པ། ༄། །རྒྱལ་བ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་སྤྱོད་འཇུག་གི །གཞུང་དོན་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ། །འགའ་ཞིག་དྲང་པོས་འདིར་དཔྱད་བྱ། །ཕྱིས་བྱོན་གྲགས་པ་གསལ་ལྡན་འགའ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ 13-7-8b སྡོམ་པ་ལ། །ཐོགས་མེད་ལུགས་དང་ཞི་བ་ལྷའི། །ངོས་འཛིན་ཁྱད་པར་མེད་ཅེས་གསུངས། །འོ་ན་ཐོགས་མེད་གཞུང་དག་ཏུ། །བྱང་ཆུབ་སྨོན་པའི་སེམས་བཏང་བ། །རྩ་བའི་ལྟུང་བར་བཤད་འགྱུར་ཏེ། །ཞི་བ་ལྷ་ཡི་དེར་བཤད་ཕྱིར། །གཞན་ཡང་དོན་དམ་བློ་ཡི་ཡུལ། །མིན་ན་ལུང་རིགས་དང་འགལ་ཟེར། །འོ་ན་དོན་དམ་ངོས་འཛིན་ཅི། །བདེན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེ་ན། །གཞན་སེལ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི། །རྟོག་པ་མེད་བློ་མི་སྲིད་ཅིང་། །སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགལ། །དེས་ན་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི། །བློ་མེད་ཕྱིར་ན་ཀུན་རྫོབ་ལས། །མ་གཏོགས་ཆོས་གཞན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་བློ་ཀུན་ཀུན་རྫོབ་ངེས། །བདེན་པ་གཉིས་སུ་འཆད་མིན་ནམ། །ཞེ་ན་གཞུང་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད། །རྫུན་པར་བཤད་པ་སྙོན་མི་ནུས། །རྫུན་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་འགལ། །རྣལ་འབྱོར་གོང་མའི་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །འོག་མར་གནོད་ཚུལ་འཆད་པ་ན། །ཉན་ཐོས་སེམས་ཙམ་རང་རྒྱུད་པའི། །བདག་མེད་གོ་ཆོད་མིན་ཞེས་གསུངས། །དེ་དག་སོ་སོའི་གཞུང་ལུགས་སུ། །ཐར་ལམ་ངེས་པར་མ་བསྟན་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཆོས་སུ་མི་རུང་ཞིང་། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་འགལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལ་དོན་དམ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །འོག་མ་བདེན་པར་འདོད་དེ་ལ། །གོང་མའི་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོད། །འོ་ན་འོག་མའི་དོན་དམ་ལ། །
Chinese
‘无自性’，那与言说的论典有何区别？ 庄严和寂天二者，都如此认为《释量论》。这是俄·洛钦波（Rngog lo chen po）的说法。 恰巴（Phya pa）的《释量论》论典， 如同论师月称（Zla ba grags pa）一样， 认为世俗谛是通常的行为。 他们说安住于中观自性。 宣说‘无自性’， 以及开创瑜伽行派论典大海的诸位论师， 他们的论理彼此之间没有混淆。 虽然在听闻、思维二无分别智的 观察推理面前不存在， 但因为是等持禅修所生智慧的 体验之境，所以是胜义谛。 无畏法称（'Jigs med chos kyi grags pa）在安住于成就地时， 未必需要进入‘无自性’的宗派。 这是为了遣除对《释量论》论典宗义的错误认识而作的偈颂，即第八品。 这是为了遣除对《入行论》论师的论典意义的错误理解而作的章节，即第九品。 顶礼胜者语自在（རྒྱལ་བ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་，梵文：Jina Vagisvara，梵文罗马转写：Jina Vagisvara，汉语字面意思：语自在的胜利者）， 然后在此以正直之心辨析对《入行论》论典意义的一些错误理解。 后来的一些具名声者说， 在菩萨戒的 受持上， 无著（Thogs med）的宗义和寂天（Zhi ba lha）的 观点没有差别。 如果那样，在无著的论典中， 舍弃菩提发心， 会被说是根本堕罪， 因为寂天也是那样说的。 还有人说，如果胜义不是意识的对境， 就会与经教和理证相违背。 如果那样，胜义的体相是什么？ 如果说是‘以真性空’， 那么以排除异体作为行境的 无分别智是不可能的， 并且凡是声音和分别的对境， 都与胜义谛相违背。 因此，因为没有能以理证观察的 意识， 所以除了世俗谛之外， 没有其他的法存在。 所以一切意识都是世俗谛。 难道不是宣说二谛吗？ 如果这样说，那么无法否认的是， 本论中将空性 说成是虚假的。 如果是虚假的，就与胜义谛相违背。 在解释以上瑜伽的智慧差别， 如何损害下者时， 他们说声闻、唯识、自续派的 无我见没有作用。 因为那些宗派中， 没有明确指示解脱道， 所以不应是佛法， 并且会与四法印相违背。 对此，胜义谛有两种， 即瑜伽士和世间人。 瑜伽士也因为智慧的差别， 认为下者是真实的， 但不能以上者的理证来观察。 那么下者的胜义谛，
English
‘Without inherent existence,’ what difference is there with a text of speech? Both Ornament and Shantideva, think of the Treatise on Valid Cognition in that way. These are the words of Ngok Lotsawa Chenpo. Phya pa's Treatise on Valid Cognition, like the master Chandrakirti, says that the conventional truth is the usual behavior. They say it abides in the Madhyamaka nature. Those who speak of ‘without inherent existence,’ and the masters who open up the great tradition of the Yogachara treatises, their tenets are not confused with each other. Although it does not exist in the face of reasoning that examines the wisdom of hearing and thinking non-duality, it is the ultimate truth because it is the object of experience of the wisdom arising from meditative equipoise. Jikme Chokyi Drakpa, when abiding on the ground of accomplishment, does not necessarily have to enter the tenet of ‘without inherent existence.’ This is the eighth chapter, a verse made to dispel the confusion in speaking about the tradition of the Treatise on Valid Cognition. This is the ninth chapter, to dispel the false imputation of the meaning of the Treatise of the Abbot of Engaging in Bodhisattva Deeds. Having prostrated to the Victorious Lord of Speech (རྒྱལ་བ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་，梵文：Jina Vagisvara，IAST: Jina Vagisvara, Meaning: Victorious Lord of Speech), here I will honestly examine some of the false imputations of the meaning of Engaging in Bodhisattva Deeds. Some later famous ones say that in the observance of the Bodhisattva vows, there is no difference between the tenets of Asanga and Shantideva. If so, in Asanga's treatises, abandoning the mind of aspiration for enlightenment is said to be a root downfall, because Shantideva also says so there. Others say that if the ultimate is not an object of mind, it contradicts scripture and reason. If so, what is the nature of the ultimate? If it is said to be ‘empty of true nature,’ then a non-conceptual mind that takes the exclusion of others as its object is impossible, and whatever is the object of sound and concept contradicts the ultimate truth. Therefore, since there is no mind that can withstand reasoning, there is no other dharma other than the conventional. Therefore, all minds are definitely conventional. Isn't it explained as two truths? If you say so, then it cannot be denied that in this treatise emptiness is said to be false. If it is false, it contradicts the ultimate truth. When explaining how the difference in the wisdom of the higher yogas harms the lower, they say that the selflessness of the Hearers, Mind-Only, and Svatantrika does not work. Because in those tenets, the path to liberation is not definitely shown, it should not be the Buddha's teaching, and it will contradict the four seals. There are two ultimate truths, the yogi and the worldly. Yogis also think that the lower is true because of the difference in wisdom, but it cannot be examined by the reasoning of the higher. Then the ultimate truth of the lower, --------------------------------------------------------------------------------