Tibetan
ཉེས་པ་ཁྱེད་ལ་སྟེ། །རིགས་པས་བཤིག་ན་འཇིག་པ་ཡི། །གཟུགས་སོགས་ཚད་གྲུབ་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །འདིར་འབྱུང་གཞན་ན་མེད་ཅེས་པའི། །གཞན་དེ་རང་རྒྱུད་པར་འཆད་པ། །ཡིན་ཞེས་ཟེར་ལ་ཁུངས་མེད་ཅིང་། །རང་རྒྱུད་པ་དག་མི་བཞེད་པའི། །འཇུག་པར་བཤད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད། །འདི་ཡིན་ཞེས་པ་འཇུག་པ་ཡི། །རྩ་འགྲེལ་དག་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཐལ་རང་སྨྲ་བ་རྣམ་གཉིས་པོ། །བྱམས་པའི་གཞུང་གི་དབུ་མ་ལ། །སེམས་ཙམ་ཞེས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །དབུ་མར་མི་འཆད་པ་ལ་མཐུན། །གཞན་དབང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ནི། །གཞུང་འདིའི་ཕྱོགས་སྔར་བཞག་ཟེར་མོད། ། 13-7-6a མི་བཞེད་བཞིན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ། །དེ་འདྲ་བྱམས་པའི་གཞུང་ན་མེད། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་གཞན་དབང་ཡིན་ཟེར་བ། །ཕྱོགས་སྔར་བཞག་ནས་སུ་ཞིག་འགོག །བྱམས་པའི་གཞུང་ལས་དེ་མ་བཤད། །ཡེ་ཤེས་གཞན་དབང་ཆོས་ཉིད་དུ། །འདོད་པ་འགོག་ན་འགོག་ལ་རག །གཟུང་མེད་འཛིན་པ་ཉིད་བྲལ་བ། །སེམས་ཙམ་འདོད་པ་འཆད་བཞིན་དུ། །གཞན་དབང་བདེན་གྲུབ་འདོད་ཅེས་པ། །འགལ་ལ་མི་འཁྲུལ་སྨྲ་བྱེད་དམ། །ཡང་དག་མིན་རྟོག་མ་ཡིན་པའི། །གཞན་དབང་ཅེས་པ་དེས་མི་འདོད། །དེས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཅིང་། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཡོད་ཅེས་པ། །འདི་ཉིད་ཁོ་ན་དབུ་མ་ལ། །འཇུག་པར་འཆད་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ། །འགོག་ཚུལ་བདེན་པ་གཉིས་པོ་ལ། །ཅིག་ཡོད་ཅིག་མེད་ཅེས་བྱ་བ། །རིགས་པ་མིན་ཏེ་གཉིས་ཀ་ཡང་། །ལྟོས་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཅིག་པུ་དེ། །ཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བར། །གྲུབ་ན་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་ཡི། །དགོངས་པའི་མཐར་ཐུག་དེ་རྫོགས་སོ། །སེམས་ཙམ་རང་རྒྱུད་ཐལ་འགྱུར་ལ། །རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཚུལ། །ཞིབ་ཏུ་རེ་བ་མང་པོ་ནི། །སྦྱར་བས་ཆེས་ཆེར་རྩིངས་པར་གྱུར། །ཆོས་ཅན་ཚད་གྲུབ་ཁས་བླངས་ནས། །དགག་བྱ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ། །འགོག་པ་འདི་འདྲ་ཀ་བ་སོགས། །བུམ་པས་སྟོང་པར་སྒྲུབ་དང་མཚུངས། །དེ་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་སྔ་ནི། །ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ཡི། །སྲོལ་ལས་བྱུང་བའི་དབུ་མ་དེ། །གྲུབ་མཐའི་རྩེ་མོར་བཤད་དེའོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བརྟག་ནུས་ཏེ། །ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱི་བཤད་སྲོལ་ན། །ཀླུ་སྒྲུབ་གཞུང་གི་སྟོང་ཉིད་ལ། །ཆད་སྟོང་ཉིད་དུ་རྒོལ་བའི་ལན། །ཡིན་མོད་དེ་ལྟར་ལུགས་གཉིས་ཀ །དབུ་མར་མཚུངས་ལ་ཁྱད་ཡོད་མིན། །ཅིག་ནི་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དང་། ། 13-7-6b ཅིག་ཤོས་ཉམས་མྱོང་གཙོ་ཕྱིར་རོ། །ཅེས་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པས་དབུ་མའི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བ་སྟེ་ལེའུ་དྲུག་པའོ།། །། ༄། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་གནས་ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བདུན་པ། ༄། །རྒྱལ་བ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་ཞི་གནས་དང་། །ལྷག་
Chinese
过失在于你！如果用理智来分析，它就会崩溃。因为你承认了色等是可以通过量成立的。’此地有，他处无’，你却说这‘他’是指自续派。说‘是’却没有依据，而且自续派也不认可在《入中论》中解释的空性。说‘这就是’在《入中论》的根本颂和注释中都没有。 主张自续和应成的这两种人，把慈氏菩萨（梵文：Maitreya，未来佛）的论著的 Madhyamaka（中观）学说，错误地贴上唯识的标签，这与不解释为中观的人相一致。虽然声称他法是真实成立的，是本论的先决条件。 13-7-6a 但实际上并不认可，这与慈氏菩萨的论著不符。声称远离能取和所取的智慧是他法，谁会阻止你把它作为先决条件呢？慈氏菩萨的论著中没有这样说。如果你想阻止把智慧他法视为法性，那就阻止吧！虽然你解释说唯识宗认为没有能取，只有所取，但又声称他法是真实成立的，难道说出矛盾的话却不感到困惑吗？ 他们不认为他法不是虚假的分别。因此，他们认为没有能取和所取，但有非二元的智慧。这才是《入中论》中解释的 Madhyamaka（中观）的先前立场。驳斥两种真理的方式是说‘一个存在，一个不存在’，这不是理智，因为两者都是相互依存的。如果非二元的智慧是唯一的，并且成立为既非一也非多，那么圣者月称（梵文：Candrakīrti）的最终意图就圆满了。 对于唯识宗、自续派和应成派，详细区分所破的特征，添加过多的内容反而显得粗糙。在承认了法是可以通过量成立之后，如果所破不是通过量成立的，那么这种驳斥就像用瓶子来证明柱子等是空的一样。 因此，《入中论》的先前立场是，由无著菩萨（梵文：Asaṅga）开创的 Madhyamaka（中观）学说，被认为是宗义的顶峰。这也可以这样考察：在无著菩萨的解释传统中，对于龙树菩萨（梵文：Nāgārjuna）论著中的空性，如果反驳为断灭空性，那么这两种 Madhyamaka（中观）学说在本质上是相同的，没有区别。一个侧重于确定性的方式， 13-7-6b 另一个则侧重于经验。’因此，《入中论》通过消除对 Madhyamaka（中观）的理解上的困惑，来确定 Madhyamaka（中观）的意义，这是第六品的内容。 ༄། །接下来是消除对奢摩他和毗钵舍那的困惑的章节，即第七品。 ༄། །向语自在王（梵文：Vāgīśvara，文殊菩萨的别名）致敬后，我将解释奢摩他和毗
English
The fault lies with you! If analyzed with reason, it will collapse. Because you have accepted that forms, etc., are established by valid cognition. You explain that the 'other' in 'it exists here, but not elsewhere' refers to the Svātantrika. Saying 'it is' has no basis, and the Svātantrikas do not accept the emptiness explained in the Madhyamakāvatāra. Saying 'this is it' is not found in the root text or commentary of the Madhyamakāvatāra. Those who assert Svātantrika and Prāsaṅgika, by falsely labeling Maitreya's teachings on Madhyamaka as Mind-Only, are in agreement with those who do not explain it as Madhyamaka. Although claiming that other-powered phenomena are truly established is a prerequisite of this treatise. 13-7-6a It is actually not accepted, which is inconsistent with Maitreya's teachings. Claiming that the wisdom free from grasping and the grasped is other-powered, who would prevent you from setting it as a prerequisite? Maitreya's teachings do not say that. If you want to prevent considering other-powered wisdom as the nature of phenomena, then prevent it! Although you explain that Mind-Only asserts that there is no grasper, only the grasped, yet you claim that other-powered phenomena are truly established. Do you speak contradictory words without being confused? They do not consider other-powered phenomena to be non-false conceptualizations. Therefore, they do not accept that other-powered phenomena are non-false conceptualizations. Therefore, they do not accept the absence of the grasper and the grasped, but assert the existence of non-dual wisdom. This alone is the previous position explained in the Madhyamakāvatāra. The way to refute the two truths is to say 'one exists, one does not exist,' which is not reasonable because both are interdependent. If non-dual wisdom is unique and established as neither one nor many, then the ultimate intention of glorious Candrakīrti is fulfilled. For Mind-Only, Svātantrika, and Prāsaṅgika, the detailed distinction of the characteristics of what is to be negated, adding too much becomes very crude. After accepting that the subject is established by valid cognition, if what is to be negated is not established by valid cognition, then such a refutation is like proving that a pillar, etc., is empty with a pot. Therefore, the previous position of the Madhyamakāvatāra is that the Madhyamaka teachings originated from the tradition opened by venerable Asaṅga, which is said to be the pinnacle of philosophical systems. This can also be examined as follows: In the explanatory tradition of venerable Asaṅga, if the emptiness in Nāgārjuna's treatises is refuted as nihilistic emptiness, 13-7-6b then these two Madhyamaka teachings are the same in essence, with no difference. One focuses on the method of ascertainment, while the other focuses on experience.' Thus, the Madhyamakāvatāra clarifies the meaning of Madhyamaka by dispelling confusion about the way to ascertain the meaning of Madhyamaka, which is the content of the sixth chapter. ༄། །Next is the chapter on dispelling confusion about the states of Śamatha and Vipaśyanā, which is the seventh chapter. ༄། །Having paid homage to Vāgīśvara, I will explain Śamatha and Vipaś --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
མཐོང་ངོས་འཛིན་ཕྱི་རབས་པས། །རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དེ་བསམ་བྱ། །ཕྱིས་བྱོན་གྲགས་པ་གསལ་ལྡན་དག །ཤིན་སྦྱངས་བདེ་བས་ཁྱད་པར་དུ། །བྱས་པ་མིན་པའི་རྩེ་ཅིག་པ། །ཞི་གནས་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་། །ལྷག་མཐོང་ངོ་བོ་ཆོས་རྣམས་ལ། །སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པའི་བློ། །ཡིན་པར་ལུང་རྣམས་ཀུན་ལས་གསལ། །རྒན་པོའི་གཏམ་འགའ་འཁྲུལ་ཞེས་གསུངས། །ཞི་གནས་ཀུན་ལ་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱིས། །མ་ཁྱབ་པར་ནི་མདོ་རྒྱན་དང་། །མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་བཤད། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་དང་། །གཟུགས་མེད་དངོས་གཞིའི་ཞི་གནས་སོགས། །ཤིན་སྦྱངས་བདེ་བས་ཁྱད་པར་དུ། །མ་བྱས་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མང་། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་བཅས་ཞེས་པར། །འཇོག་འཚམས་བདེ་དེ་ཐོབ་ལ་དགོངས། །ལྷག་མཐོང་ངོ་བོ་བསམ་བྱུང་གི །རྟོག་པར་འཆད་པ་མི་འཐད་དེ། །ལྷག་མཐོང་དངོས་ནི་སྒོམ་བྱུང་གི །ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་བཤད་ཕྱིར་དང་། །སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། །བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཀུན། །ལྷག་མཐོང་ཡེ་ཤེས་དངོས་མིན་ན། །སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་གང་གིས་སྤོང་། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ན་བསམ་བྱུང་དང་། །གཟུགས་མེད་ཁམས་ན་ཐོས་བསམ་གྱི། །ཤེས་རབ་གཉིས་ཀ་མ་བཤད་ཕྱིར། །ལྷག་མཐོང་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འགྱུར། །རྟོག་དཔྱོད་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ལ། །ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་མི་ཚང་ན། །བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དག་དང་། །དབང་ 13-7-7a དང་ཡེ་ཤེས་དབབ་ལ་སོགས། །སྔགས་ཀྱི་ཐབས་མཁས་ཁྱད་པར་ལས། །བྱུང་བའི་ལྷག་མཐོང་མི་སྲིད་འགྱུར། །མདོ་དང་སྒོམ་རིམ་སོགས་རྣམས་སུ། །ལྷག་མཐོང་ངོས་འཛིན་བསམ་བྱུང་གི །ཤེས་རབ་ཉིད་ལ་གང་བཤད་པ། །ལྷག་མཐོང་དངོས་གཞིའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། །ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་ལྷག་མཐོང་ཀུན། །ཐོས་བསམ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ཡིན་ཕྱིར། །སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་ནི། །ལྷག་མཐོང་དངོས་གཞིའི་ཉེས་པ་རྣམས། །སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཡིན་གྱི། །མཚུངས་ལྡན་ཉིད་དུ་བཤད་མི་དགོས། །རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གནས་ལུགས་ཀྱི། །དོན་གང་འགྲོ་བ་མི་སྲིད་ཕྱིར། །གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི། །རྟོག་པར་འཆད་པ་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི། །བློའི་ཡུལ་མིན་ཟེར་བ་དང་། །ལྷག་མཐོང་ངོ་བོ་རྟོག་དཔྱོད་དུ། །འཆད་པ་ཁས་བླངས་འགལ་མིན་ནམ། །ཐོས་བསམ་ཤེས་ལ་བརྟེན་པ་ཡི། །བདག་མེད་ངེས་པའི་བློ་ཇི་སྙེད། །ལྷག་མཐོང་ངོ་བོར་ཁས་ལེན་ན། །མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས་གསུངས་པ་ཡི། །རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་ཅེས་བྱ་དང་། །རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ། །གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་རྟོག་པ་ཀུན། །ལྷག་མཐོང་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བདེན་ཞེས་པ། །ཁོ་བོའི་མ་ནི་མོ་ཤམ་ཞེས། །སྨྲ་དང་ཁྱད་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་གྱུར་ནས། །བདེན་པར་ཞེན་པ་འགལ་ཕྱིར་
Chinese
那些坚持表面理解的后学者们，应该深思熟虑。 后来的那些拥有清晰名声的人们，不应以轻安的快乐为满足。 那些并非由精进修习而达到专注的人，他们的寂止不会成为正道。 观的本质是对诸法进行个别辨识和分析的智慧。 所有经论都清楚地表明了这一点，长老们的某些说法是错误的。 《现观庄严论》和《摄大乘论》都阐述了，并非所有寂止都遍及轻安。 初禅的近分定，以及无色界正行的寂止等，很多都不是以轻安的快乐为特征的。 ‘伴随作意’指的是获得安住的快乐。 将观的本质解释为由思所生的分别是不恰当的，因为观的真实本体是被解释为由修所生的智慧。 如果与声音和意义混淆的分别，以及脱离了分别的现证瑜伽，都不是观的真实智慧，那么什么能去除烦恼的种子？ 因为色界中没有讲到由思所生的智慧，无色界中没有讲到由闻思所生的智慧，所以会变成没有观的智慧。 如果缺乏辨识分析的智慧，观的定义就不完整。 那么，从殊胜的禅定，以及灌顶和降伏智慧等，由密咒的巧妙方便所产生的殊胜观就不可能存在了。 在经和《修次第》等论典中，凡是讲到观的定义是由思所生的智慧，那都是观的正行之预备。 因为大乘的观都是以闻思为先导的。 八种断行是为了消除观的正行之过患的方法，而不是说它们本身就是观的组成部分。 因为在分别的对境中不可能存在实相的意义。 所以，将证悟实相的观解释为分别是非常错误的。 说胜义谛不是世俗分别心的对境，又将观的本质解释为分别分析，这不是自相矛盾吗？ 如果凡是依赖闻思智慧而产生的对无我的坚定信念，都被认为是观的本质。 那么，《现观庄严论》中所说的‘清净所取分别’和‘常执分别’，以及所有以对治为所依的分别，都会变成观本身。 说‘仅仅是假立的真实’，这和说‘我的母牛是母马’没有什么区别。 因为在认识到仅仅是假立之后，再去执着为真实，这是矛盾的。
English
Those later scholars who insist on superficial understanding should contemplate deeply. Those later ones with clear reputations should not be satisfied with the bliss of pliancy. Those who have not achieved concentration through diligent practice, their shamatha will not become the true path. Vipassanā's essence is the wisdom that individually distinguishes and analyzes all dharmas. All scriptures clearly state this; some statements by elders are mistaken. The Ornament of Clear Realization and the Compendium of Abhidharma both explain that not all shamatha is pervaded by pliancy. The preparatory stage of the first dhyana, and the formless realm's actual shamatha, etc., many are not characterized by the bliss of pliancy. 'Accompanied by attention' refers to attaining the bliss of dwelling. It is inappropriate to explain vipassanā's essence as conceptualization arising from thought, because vipassanā's true nature is explained as wisdom arising from meditation. If conceptualization that confuses sound and meaning, and the direct experience of yoga free from conceptualization, are not the actual wisdom of vipassanā, then what will remove the seeds of affliction? Because in the form realm, wisdom arising from thought is not taught, and in the formless realm, wisdom arising from hearing and thought is not taught, it would become that there is no wisdom of vipassanā. If the characteristic of vipassanā is not complete in the wisdom free from analysis, then the special dhyanas, and empowerments and the descent of wisdom, etc., the special vipassanā arising from the skillful means of mantra would become impossible. In the sutras and Stages of Meditation, etc., wherever it is taught that the definition of vipassanā is wisdom arising from thought, that is the preparation for the actual practice of vipassanā. Because all vipassanā of the Mahayana path has hearing and thought as its precursor. The eight practices of abandonment are methods for eliminating the faults of the actual practice of vipassanā, not that they themselves are components of vipassanā. Because it is impossible for the meaning of reality to exist in the object of conceptualization. Therefore, it is very mistaken to explain vipassanā, which realizes reality, as conceptualization. Is it not contradictory to say that ultimate truth is not the object of worldly conceptual mind, and then to explain the essence of vipassanā as conceptual analysis? If all the firm beliefs in selflessness that arise from relying on the wisdom of hearing and thought are considered to be the essence of vipassanā. Then, the 'purified grasping conceptualization' and 'eternal grasping conceptualization' mentioned in the Ornament of Clear Realization, and all conceptualizations that rely on antidotes, would become vipassanā itself. Saying 'it is merely nominally true' is no different from saying 'my cow is a mare'. Because it is contradictory to cling to something as true after recognizing that it is merely nominal. --------------------------------------------------------------------------------