Tibetan
པོས་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་རྩ་མཐའ་དག་དང་། རྐང་པ་གཉིས་པས། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་རྩ་མཐའ་དག་མཚན་པར་ནུས་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། ཉེར་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དགེ་བ་ཆོས་བསྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་བསྡུས་པའོ། །རྒ་ཤི་མེད་པར་འདྲེན་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་སྐལ་མཉམ་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པའོ། ། ༈ ཡན་ལག་བདུན་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བ། གཉིས་པ་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པ་དོན་ཡོད་པར་བྱ་བ་ནི། ཡན་ལག་བདུན་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། ༈ ཚོགས་གཉིས་བསགས་པ་དོན་ཡོད་པར་བྱ་བ། དེ་ཡང་། ཡན་ལག་དང་པོ་ལྔས་ནི། ཚོགས་གཉིས་སོགས་པར་བྱེད་ལ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་གསོལ་བའི་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱིས་ནི། དེ་ཐོབ་པ་དོན་ཡོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་སྨོན་ལམ་འདི་དང་། བཟང་པོ་སྤྱོད་པའི་སྨོན་ལམ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསོགས་པར་མཚུངས་ཀྱང་། མི་འདྲ་བ་ནི། བསྔོ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་དང་། རང་ཉིད་ཤུལ་དུ་བཞག་ནས་སེམས་ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་བསྔོ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། འདིར་ནི། བདག་གིས་ཀུན་མཁྱེན་ས་བོན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། བཟང་སྤྱོད་དུ། ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར་བསྔོའོ། །ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །དེར་བདག་གི་ཞེས་ལས་སུ་བྱ་བའི་སྒྲ་སྦྱར་ན། མ་དག་ལ། བདག་གིས་ཞེས་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་སྦྱར་བ་ཙམ་ནི་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། 8-7-7b ཡེ་ཤེས་ཀྱིའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། བསྔོ་བས་མཚོན་ནས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཤགས་པར་བགྱིའོ། །གང་ན། བདག་གིས་སྡིག་པ་ཅི་བགྱིས་པ་དེ་དག་གོ །གང་གིས་ན། བདག་གིས་སོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་མངོན་སུམ་དུ་བཞུགས་པར་མོས་པའི་སྤྱན་སྔར་མཆིས་ནས་སུའོ། །སྡིག་པ་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། ཅི་བགྱིས་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་ནི་ཚེ་འདིར་མ་ཟད། ཚེ་རབས་སྔ་མ་རྣམས་སུ་ཡང་སྡིག་པ་བྱས་པ་ངེས་པར་མཚོན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ན། །ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་བས་སོ། །སེམས་ཀྱི་དབང་ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་གི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས། ཞེས་པའམ། ཡང་ན་སེམས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། ཉོན་མོངས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱེད་པ་པོ་བདག་གིས་ལས་སུ་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ། དགོས་ཆེད་མི་ཟད་པར་ཤོག་ཤིག
Chinese
第一句：通过双足（藏文：རྐང་པ་，梵文天城体：पाद，梵文罗马拟音：pāda，汉语字面意思：足）能够圆满积累顺应世俗谛的无尽善根；第二句：通过双运（藏文：པོས་，推测为ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་，意为双运）能够圆满积累顺应解脱的无尽善根。这两者涵盖了近分律仪（藏文：ཉེར་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་）和摄善法戒（藏文：དགེ་བ་ཆོས་བསྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་）两种律仪。无老无死的引导是色身（藏文：གཟུགས་ཀྱི་སྐུ）之因。 首先进行七支供。 第二，使积累二资粮（福德资粮和智慧资粮）变得有意义，这包含在七支供中。 使积累二资粮变得有意义： 其中，前五支用于积累二资粮，转法轮和不入涅槃这两支，使获得的资粮变得有意义，因为它们是转法轮和不入涅槃之支。虽然《入菩萨行论》的愿文和《普贤行愿品》都同样通过七支积累福德资粮，但不同之处在于回向的差别。为了自己和众生的利益，发愿获得菩提，并将自己留下，回向给所有其他众生，使他们获得圆满菩提。正如经中所说：‘在此，我乃一切智之种子。’《普贤行愿品》中说：‘一切皆为圆满菩提而回向。’如果在‘我’字上加上宾格，则不正确。仅在‘我’字上加上作者格，则没有问题。因此，首先分为两部分：圆满福德资粮和圆满智慧资粮。第一部分又分为两部分：忏悔罪业和以回向为代表的发起世俗菩提心。第一部分是：‘我忏悔。’忏悔什么？‘我所造的一切罪业。’谁忏悔？‘我。’如何忏悔？在观想诸佛菩萨显现在面前的情况下忏悔。罪业有多少？‘一切所造’一词明确表示不仅是今生的罪业，也包括前世的罪业，因为与‘受心支配’有关。‘受心支配’是指受根本识上烦恼种子的支配，或者受意识的烦恼支配。第二部分是：作者‘我’，所作之事‘菩提’，目的是‘永不穷尽’。
English
The first line: Through the feet, one can perfectly accumulate all the roots of virtue that are in accordance with merit; the second line: Through the union, one can perfectly accumulate all the roots of virtue that are in accordance with liberation. These two encompass the discipline of proximate conduct and the discipline of gathering virtuous dharmas. Guiding without aging or death is the cause of the Sambhogakaya (form body). First, the seven-branch practice is performed. Second, making the accumulation of the two accumulations (merit and wisdom) meaningful is encompassed by the seven branches. Making the accumulation of the two accumulations meaningful: Among them, the first five branches are used to accumulate the two accumulations, and the two branches of turning the wheel of Dharma and not passing into nirvana make the attainment meaningful, because they are the branches of turning the wheel of Dharma and not passing into nirvana. Although both the aspiration of 'Entering the Bodhisattva's Way' and the 'King of Prayers' equally accumulate merit through the seven branches, the difference lies in the distinction of dedication. For the benefit of oneself and sentient beings, one aspires to attain Bodhi, and leaves oneself behind, dedicating it to all other sentient beings so that they may attain perfect Bodhi. As it is said in the sutra: 'Here, I am the seed of omniscience.' In the 'King of Prayers', it says: 'Everything is dedicated for the sake of perfect Bodhi.' If the dative case is added to 'I', it is incorrect. Merely adding the agentive case to 'I' is not a problem. Therefore, the first is divided into two parts: perfecting the accumulation of merit and perfecting the accumulation of wisdom. The first part is further divided into two parts: confessing sins and generating the conventional Bodhicitta, represented by dedication. The first part is: 'I confess.' What is confessed? 'All the sins I have committed.' Who confesses? 'I.' How is it confessed? By visualizing the Buddhas and Bodhisattvas present before one. How many sins are there? The word 'all that has been done' clearly indicates not only the sins of this life, but also the sins of previous lives, because it is related to 'being under the control of the mind.' 'Under the control of the mind' means being under the control of the seeds of affliction on the basis of the fundamental consciousness, or being under the control of the afflictions of the mind consciousness. The second part is: the agent 'I', the object 'Bodhi', the purpose 'never to be exhausted'. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
།རྒྱུ་གང་ལས་ཞེ་ན། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་དང་། རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདག་གིས་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་གང་གི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གསར་དུ་གང་བསྐྱེད་པ་དེ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་བྱང་ཆུབ་མི་ཟད་པར་ཤོག་ཅིག །གཉིས་པ་ནི། དང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་བསྡུས་པ་སྔ་མར་མ་ཟད། བདག་གིས་ཀུན་མཁྱེན་ས་བོན་ཏེ། རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་དེས། ཆོས་སྐུའི་བྱང་ཆུབ་མི་ཟད་པར་ཤོག་ཤིག །འདིར་མི་ཟད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི། དམན་པའི་མྱང་འདས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རང་བཞིན་གནས་རིགས་རྫོགས་བྱང་དུ་ 8-7-8a བསྔོ་དགོས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དག་གི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། དེར་མ་ཟད་བསྔོ་བ་ན་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་སུ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཟད་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གསར་དུ་བསག་པའི་བསོད་ནམས་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བ་ནི། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། དེ་དེར་མ་བསྔོས་ན། བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། མཆོད་པ་འབུལ་བ་དང་། གཞན་གྱི་དགེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། དེ་ནས་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ནི་ཡི་རང་ངོ་། །གང་ལ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་བཅུ་དག་གི་ཞིང་ཁམས་རྒྱ་མཚོ་རྣམས་སུ། སངས་རྒྱས་སྲས་དང་བཅས་པ་ལ་མཆོད་པ་འབུལ་བ་གང་བྱུང་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལའོ། །འདིས་ནི་རང་གིས་མཆོད་པ་འབུལ་བ་ཡང་མཚོན་པར་ནུས་སོ། །མཆོད་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། མེ་ཏོག་དམ་པ་ཞེས་སོགས་སུ། བླ་ན་ཡོད་པའི་མཆོད་པ་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་གཉིས་བཤད་པ་དང་། དཔལ་མཆོག་ཤེར་ཕྱིན་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འཛིན་པ་དང་། འཆང་བ་དང་། ཞེས་པ་ནས། ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །མཆོད་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱིད། །ཅེས་པའོ། །སྔ་མ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་ལས་ཏེ། གོང་མ་ནི་སྡིག་པ་ཙམ་བཤགས་པ་དང་། འདི་ནི་མཆོད་པ་ལ་སེར་སྣ་བྱས་པ་སོགས་སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྡིག་པ་གང་ཡོད་པ་དེའོ། ། 8-7-8b གཉིས་པ་ནི། བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་ཡི་རང་ངོ་། །ཞེས་པ་སྟེ། རང་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བས། དེ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། བསོད་ནམས་བྱས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་འཐོབ་པར་བཤད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི།
Chinese
问：以何为因？答：有增长之族和自性安住之族两种。第一种是：我以身语意三业所积聚的福德资粮，愿能不断生出化身之菩提。第二种是：以‘及’字所包含的，不仅是前者，我以普贤王如来藏之种子字（藏文：ཀུན་མཁྱེན་ས་བོན་，梵文天城体：सर्वज्ञताबीज，梵文罗马拟音：sarvajñatābīja，汉语字面意思：全知种子），即自性安住之族，愿能不断生出法身之菩提。此处‘不断’一词，是为了区别于低劣的涅槃，因为在低劣的涅槃中，善根和菩提分等功德都会耗尽。在此处，必须将自性安住之族回向于圆满菩提，这是瑜伽行派的观点。不仅如此，回向时，如果善根在无余涅槃中耗尽，则可能无法转化为圆满菩提。将新积累的福德回向于圆满菩提，这是共同乘的观点，因为如果不回向，福德只能成为顺缘，而无法成为解脱的顺缘。第二种是：供养、随喜他人之善、顶礼和发殊胜菩提心。第一是：我随喜。随喜什么呢？随喜十方一切刹土中，对诸佛及其眷属所作的供养，以及诸佛以智慧随喜的一切。这也能代表自己所作的供养。供养，如《华严经》所说：‘殊妙鲜花’等，有殊胜供养和无上供养两种。如《般若波罗蜜多经》所说：‘受持、读诵般若波罗蜜多’等，乃至‘如理作意’，这些都是对如来的一切广大供养。供养之后做什么呢？忏悔一切罪业。这与之前的忏悔有什么区别呢？区别在于总和别的差别。前者只是忏悔一般的罪业，而后者是忏悔因吝啬供养等，与供养诸佛有关的罪业。第二是：随喜一切福德。随喜自己和他人所作的福德，使之越来越增长，并获得相同的福德。第三是：
English
Q: What is the cause? A: There are two types: the lineage of increase and the lineage of inherent nature. The first is: May the inexhaustible enlightenment of the Form Body arise from whatever merit I newly generate through the accumulation of the three actions of body, speech, and mind. The second is: Included by the word 'and,' not only the former, but may the inexhaustible enlightenment of the Dharma Body arise from the seed of all-knowingness (Tibetan: ཀུན་མཁྱེན་ས་བོན་, Sanskrit Devanagari: सर्वज्ञताबीज, Sanskrit Romanization: sarvajñatābīja, Literal meaning: seed of omniscience), that is, the lineage of inherent nature. Here, the word 'inexhaustible' is to distinguish it from inferior Nirvana, because in that state, the roots of virtue and qualities such as the aspects of enlightenment are exhausted. Here, it is necessary to dedicate the lineage of inherent nature to perfect enlightenment, which is the view of the Yogacara school. Moreover, when dedicating, if the roots of virtue are exhausted in the Nirvana without remainder, it may not be possible to transform them into perfect enlightenment. Dedicating the newly accumulated merit to perfect enlightenment is the view of the common vehicle, because if it is not dedicated, the merit can only become a contributing factor, but may not become a contributing factor to liberation. The second is: offering, rejoicing in the virtues of others, prostrating, and generating the supreme mind of ultimate enlightenment. The first is: I rejoice. In what do I rejoice? I rejoice in whatever offerings are made to the Buddhas and their retinues in the ocean of realms in the ten directions, and whatever the Buddhas rejoice in with their wisdom. This can also represent the offerings made by oneself. Offerings, as stated in the Flower Ornament Sutra: 'Excellent flowers,' etc., there are two types: supreme offerings and unsurpassed offerings. As stated in the Supreme Glorious Perfection of Wisdom Sutra: 'Holding, reciting the Perfection of Wisdom,' etc., up to 'rightly attending to it,' these are all extensive rituals of offering to all the Tathagatas. After offering, what should be done? Confess all sins. What is the difference between this and the previous confession? The difference lies in the general and the specific. The former is only confessing general sins, while the latter is confessing sins related to offering to the Buddhas, such as being stingy with offerings. The second is: I rejoice in all merits. By rejoicing in the merits made by oneself and others, they increase more and more, and it is said that one obtains equal merit. The third is: --------------------------------------------------------------------------------