Tibetan
ད་པ་ཡིན་ཞིང་། རང་བཞིན་མེད་པ་འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་མ་ཡིན་པ་སྟེ། རང་སྟོང་དོན་ཡིན་པའོ། །འོ་ན་མི་རྟག་པའི་ཆོས་རྣམས་རང་སྟོང་དུ་གྲུབ་ཀྱང་། རྟག་པ་རྣམས་དེར་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཆོས་ཐམས་ 7-5-15b ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འཇོག་པ་ན། བུ་རམ་གྱི་རང་བཞིན་དངར་བ་དང་། མེའི་རང་བཞིན་ཚ་བར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་ལ་ཚ་བ་དེ་མེ་ལ་ལྟོས་པའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་དང་། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལུགས་ལ་མེ་ཚ་བས་སྟོང་པ་དེ། མེའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ནོ། །ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ནི། ཇི་སྐད་དུ། རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང་། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། །ནམ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། ། ༈ དེ་ལྟར་གོམས་པས་རྟག་ཆད་ལས་གྲོལ་བ། གསུམ་པ་རང་སྟོང་ཤེས་ན། རྟག་ཆད་ལས་གྲོལ་བར་བསྟན་པ་ལ། དངོས་དང་རྩོད་པ་སྤངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་དུ་འཆད་པའི་ལུགས་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། འགའ་ཞིག་ཆད་པར་སྨྲ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཤིག་རང་སྟོང་དུ་ཁས་བླངས་ན་དེར་འགྱུར་ཡང་། རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་པས་སོ། །དེ་ཆོས་ཅན། འགའ་ཞིག་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་སྟོང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་སྟོང་ཁས་བླངས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཉེས་པ་མི་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཁས་བླངས་པ་ལ། སྟོང་ཉིད་ལོགས་སུ་བཙལ་དགོས་པའི་ཉེས་པ་མི་འཇུག་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ན། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་དང་། གསུང་རབ་ཐོས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་སྐྱེད་པ་སོགས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ལན་ལ་གང་ཟག་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ 7-5-16a དང་། དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཆད་པའི་ཉེས་པ་ལས་གྲོལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་གི་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཇི་ལྟར་འཇོག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་བསྟན་པ་དང་བཤད་པ་དང་། བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉེས་པ་མེད་དེ། མ་རིག་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྒ་ཤིའི་བར་དུ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་བྱ་བ་ནི། བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་ཁོ་བོས། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བར་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་མེད་པར་འདོད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁྲུལ་ངོར་ནང
Chinese
因此，无自性并非诸法，而是自空之义。如果无常之法成立为自空，那么常法是否不成立呢？对于中观宗的论典来说，一切法的胜义自性都被认为是空性。那么，如何安立世俗的胜义谛呢？就像安立红糖的自性为甜，火的自性为热一样。然而，按照世间的说法，热具有依赖于火的三个特殊自性；而按照中观宗的论典，火空性于热，这即是火的三个特殊自性。三个特殊自性是：如是说，‘自性本来非造作，不依赖于他法，自性若有转变，任何时候皆不应理。’ 因此，通过串习，可以从常断的边见中解脱出来。 第三，如果了知自空，就能从常断的边见中解脱出来。这又分为正说和破诤论两部分。首先，对于宣说一切法自空的宗派来说，并非存在落入断灭边的过失。因为如果承认由量成立的法是自空的，那就会有这种过失。但现在所说的是，从未有过的空性，是作为一切法的自性而宣说的。同样，这也不是落入常边的说法，因为自空是被说成一切所知法的自性。 其次分为两部分：一是说明承认自空，不会产生世俗中断的过失；二是说明承认世俗，不会陷入需要另外寻求空性的过失。首先，如果一切法都自性空，那么就会出现没有作者，也没有受果者，以及种子不能生出苗芽，听闻经文也不能生起闻思智慧等过失。回答是，人与法的缘起是如何承认的，因此可以从世俗中断的过失中解脱出来。这又分为两部分：一是人，二是法，即如何安立缘起的方式。首先分为教示、解释和总结。首先是教示：没有过失，从无明开始，到老死为止，依赖于十二支的流转。论典的作者认为，这些都像梦幻和幻觉一样，显现为阿赖耶识的体性，而并非般若智慧的体性。其次分为两部分：在迷乱的显现中……
English
Therefore, this absence of inherent existence is not the dharmas, but the meaning of self-emptiness. If impermanent dharmas are established as self-empty, then are permanent dharmas not established as such? According to the treatises of the Madhyamaka school, the ultimate nature of all dharmas is considered to be emptiness. How then is the conventional ultimate truth established? Just as the nature of molasses is established as sweetness, and the nature of fire as heat. However, according to worldly convention, heat has three special characteristics that depend on fire; while according to the treatises of the Madhyamaka school, fire is empty of heat, which is the three special characteristics of fire. The three special characteristics are: As it is said, 'Inherent existence is uncreated, not dependent on others, and the change of inherent existence is never reasonable.' Therefore, through familiarity, one can be liberated from the extremes of permanence and annihilation. Third, if one knows self-emptiness, one is liberated from the extremes of permanence and annihilation. This is divided into the actual statement and the refutation of objections. First, for the school that explains all dharmas as self-empty, there is no fault of speaking of annihilation. This is because if one accepts that a dharma established by valid cognition is self-empty, then that would be the case. But what is being said now is that emptiness, which has never existed, is being proclaimed as the nature of all dharmas. Similarly, this is not a statement of permanence, because self-emptiness is being spoken of as the nature of all knowable things. Second, it is divided into two parts: first, showing that accepting self-emptiness does not lead to the fault of the interruption of conventional reality; and second, showing that accepting conventional reality does not lead to the fault of needing to seek emptiness separately. First, if all dharmas are empty of their own essence, then there would be no agent or experiencer of results, and the sprouting of a sprout from a seed, and the generation of wisdom from hearing the scriptures, etc., would not occur. The answer is, how the dependent arising of persons and dharmas is accepted, and therefore one is liberated from the fault of interrupting conventional reality. This is divided into two parts: first, the way of establishing the dependent arising of persons; and second, the dependent arising of dharmas. First, there is the teaching, the explanation, and the summary. First is the teaching: there is no fault, starting from ignorance and ending with old age and death, the activities that arise in dependence on the twelve links. The author of the treatise considers these to appear as the nature of consciousness, like dreams and illusions, and not as the nature of wisdom. Second, it is divided into two parts: in the confused appearance... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་གི་རྟེན་འབྲེལ་ཡོད་པར་བསྟན། རིག་ངོར་མེད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འདི། ཇི་སྲིད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་མ་སྤངས་པ་དེ་སྲིད་དུ། སྲིད་པ་འཁོར་བའི་ལམ་དུ་འཁོར་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་ཞི་བ་མྱང་འདས་ཀྱི་སར་སེམས་ཅན་གང་ཡང་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་པོ་དེ་ཉིད་སྲིད་པ་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། འཕོ་བ་མེད་པར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་སྟེ། གདོན་མི་ཟ་བར་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། འཁྲུལ་པའི་ཐ་སྙད་དུ་ནི་རྒྱལ་བས་བསྟན་ཞིང་བསྙད་པ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ལས་བྱེད་པ་པོ་ལྟ་བུ་ལས་ནི་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ངོ་བོས་སྟོང་པ་བཞིན་དུ། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །[འདིར་བསྡུས་དོན་ཆད་འདུག] གཉིས་པ་ཕྱིའི་རྟེན་འབྲེལ་འཇོག་ཚུལ་ལ། སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་ཚུལ་མདོར་བསྟན། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད། ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བདེན་པ་ངོས་བཟུང་ 7-5-16b ནས་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་བཤད་པ་དེ་ལྟར། ཕྱིའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡང་། རྨི་ལམ་དང་། སྒྱུ་མ་དང་མཚུངས་པར་འདོད་དེ། རྔའི་སྒྲ་དང་ནི་དེ་བཞིན་དུ་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་སོགས། རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་འཚོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཚོགས་པ་དེ་ངོ་བོས་སྟོང་པར་དངོས་པོ་སྨྲ་བས་ཀྱང་ཤེས་བྱེད་སླ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ལ་བརྟེན་ནས། བྱད་བཞིན་གྱི་དཀྱི་འཁོར་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ན། མེ་ལོང་དེ་ལ་བཞིན་དེ་ནི་འཕོ་བ་མ་ཡིན་ལ། བྱད་བཞིན་དེ་མེད་པར་ནི་མེ་ལོང་དུ་སྣང་བ་དེ་ཡང་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཚུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོར་ན་ལས་བྱེད་པོ་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་ནི་ནམ་ཡང་འགལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་འཇོག་པའི་ཚེ། འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་བསླད་པའི་རྣམ་ཤེས་ལ་སྣང་ཚུལ་དབང་བཙན་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་དེ་ནི་དོན་དམ་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ཏེ། སྐྱེ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་མི་རྟག་པས། རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོས་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་མེད་དུ་གྲུབ་པ་ན་སྟོང་ཉིད་དུ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། དངོས་པོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གོང་དུ་ཆོས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ངོ་བོར་ཡོད་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་མེད་པར་བཤད་པའི་ཆོས་དེ་གང་ཞེ་ན། མདོར་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ
Chinese
表明了有缘起。表明了在智慧面前不存在。第一点是：只要没有断除具有烦恼的无明，这十二缘起的轮转就会显现为在轮回的道路上流转。因为没有众生希望在轮回中享受业的果报，从而进入寂灭涅槃的境界。第二点是：有学者认为，蕴（梵文：skandha，构成众生身心的五种要素）是连接前后世的，蕴本身会不断地在其他世间投生和转变，这是确定无疑的真理。在世俗谛（梵文：saṁvṛti-satya，相对真理）的层面，佛陀宣讲和安立了‘享受果报者’这样的说法，这是一种虚幻的表达。然而，在胜义谛（梵文：paramārtha-satya，绝对真理）的层面，诸法（梵文：dharma，宇宙间一切事物和现象）的自性本空，就像从业者到感受果报者一样，一切世俗谛的法，其自性都是空性的，并且会转变为识（梵文：vijñāna，识别作用）的自性。[此处省略了总结性的意义。]第二，关于如何安立外缘起：简要地说明了与幻象相似之处；详细地阐述了显现而无自性的道理；通过世俗谛来确定真理，并总结要点。第一点是：正如前面所说的内缘起一样，外缘起也被认为是与梦境和幻象相似的。例如，鼓声和娑罗树的嫩芽等，都是由各自的因缘聚合而产生的。由于这些聚合的自性是空性的，因此即使是实在论者也很容易理解。第二点是：就像依靠镜子，面容的影像得以显现一样，影像并非从镜子中产生，如果没有面容，镜子中也不会显现影像，外缘起也是如此。第三点是：总而言之，从业者到业的果报，在世俗谛中，从因产生果是永远不会相违背的。因为在安立名言（梵文：vyavahāra，世俗概念）的真理时，未被暂时性的错觉所迷惑的意识，其显现方式具有强大的力量。然而，通过智慧证悟到果在胜义谛中是不生的，因为产生果的因是不恒常的，因本身就是自性空。这样，当果被证成是不生时，也就证成了空性。因为事物（梵文：vastu，指一切有形或无形的事物）的自性是不生的，这被充分地阐述为空性。第三，前面讲到法在识的层面是存在的，而在智慧的层面是不存在的，那么这个法是什么呢？简而言之，就是五蕴（梵文：pañca-skandha，构成众生个体的五种要素）。
English
It shows that there is dependent origination. It shows that it does not exist in the face of wisdom. The first point is: as long as ignorance with afflictions is not abandoned, this cycle of twelve links of dependent origination will appear to be revolving on the path of samsara. Because no sentient being wants to enjoy the fruits of karma in samsara and enter the state of peaceful nirvana. The second point is: scholars believe that the aggregates (Sanskrit: skandha, the five elements that make up the body and mind of sentient beings) are the link between the past and future lives, and the aggregates themselves will continue to be born and transformed in other worlds. This is a definite truth. On the level of conventional truth (Sanskrit: saṁvṛti-satya, relative truth), the Buddha proclaimed and established the saying 'the enjoyer of karmic results', which is a illusory expression. However, on the level of ultimate truth (Sanskrit: paramārtha-satya, absolute truth), the nature of all dharmas (Sanskrit: dharma, all things and phenomena in the universe) is emptiness. Just like from the practitioner to the one who experiences the karmic results, the nature of all conventional truths is emptiness, and it will be transformed into the nature of consciousness (Sanskrit: vijñāna, the function of recognition). [A summary meaning is omitted here.] Second, regarding how to establish external dependent origination: briefly explain the similarities with illusions; elaborate on the principle of appearance without self-nature; determine the truth through conventional truth and summarize the main points. The first point is: just like the internal dependent origination mentioned above, external dependent origination is also considered to be similar to dreams and illusions. For example, the sound of a drum and the sprouts of the sala tree are all produced by the aggregation of their respective causes and conditions. Since the nature of these aggregates is emptiness, it is easy for even realists to understand. The second point is: just as relying on a mirror, the image of the face can appear, the image is not produced from the mirror, and if there is no face, the image will not appear in the mirror, the external dependent origination is the same. The third point is: in short, from the practitioner to the karmic results, in conventional truth, the production of results from causes will never be contradictory. Because when establishing the truth of names (Sanskrit: vyavahāra, worldly concepts), the way of appearance of consciousness that is not deceived by temporary illusions has a powerful force. However, through wisdom, it is realized that the result is not born in ultimate truth, because the cause of producing the result is impermanent, and the cause itself is empty in nature. In this way, when the result is proven to be unborn, emptiness is also proven. Because the nature of things (Sanskrit: vastu, referring to all tangible or intangible things) is unborn, this is fully explained as emptiness. Third, what is the dharma that was said to exist in the level of consciousness and not exist in the level of wisdom? In short, it is the five aggregates (Sanskrit: pañca-skandha, the five elements that make up the individual of sentient beings). --------------------------------------------------------------------------------