Tibetan
བྱས་རྩོལ་བས་མ་སྒྲུབ་པར་རང་བྱུང་བའི་ཆ་ལ་ལས་ཀྱི། ཉོན་ཤེས་ཀྱི་དྲི་མ་དབྱིངས་སུ་སངས་ཤིང་ཡོན་ཏན་གྱི་ངང་རྒྱས་པས་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོའི་མཁའ་ཀློང་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འགྲོ་འོང་གི་རྣམ་པར་སྣང་བས་ན་མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བརྗོད་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་དངོས་མཚན་སྣང་བའི་རྣམ་གྲངས་དག །ཐབས་ཀྱི་ཆ་སྟེ་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་བཏགས།།ངེས་དོན་ཤེས་རབ་ཆ་རུ་ནང་དབྱིངས་སུ།། ཡེ་ནས་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ །ཞེས་པའང་སྐབས་དོན་བསྡུ་བའི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གསུམ་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཐེག་པའི་ཚུལ་ལའང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་རྫོགས་ཚུལ་ལ་གསུམ། དོན་དམ་པ་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་རྫོགས་ཚུལ ཐེག་པ་རང་གི་མིང་དོན་གྱི་ཆེ་བ་རྫོགས་ཚུལ། འདས་མ་འདས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཞན་རྣམས་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་གྱི་ཚུལ་དུ་ ༄༅། །རྫོགས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་དོན་དམ་པའི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་རྫོགས་ཚུལ་ལ་གཉིས ཇི་ལྟར་རྫོགས་ཚུལ་དངོས་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཐབས་ཀྱི་སྒོའི་བསྐྱེད་རིམ་བསྟན་པའི དགོས་པའོ། །དང་པོ་ཇི་ལྟར་རྫོགས་ཚུལ་དངོས་ནི དེ་ལྟར་གཞིའི་ཆོས་སྐུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འཁོར་འདས་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འི་ངང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི། རིག་པ་མཐའ་གྲོལ་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་རིག་པ་དེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་འདུས་ཀྱི་ངོ་བོར་རང་དབང་བསྒྱུར་བ་ནི་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ལ། ཚེ་རབས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་རང་ཉིད་བདེན་པར་བཟུང་ཞིང་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བློ་རྒྱ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་ལ། ད་ནི་འཁོར་འདས་རིག་པ་གཅིག་གི་ཡོ་ལང་དུ་ཐག་བཅད་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱ་བསྐྱེད་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པར་གྱུར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སེམས་ནི་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་སྲིད་པའི་འདྲེ་བོ་ཆེ་ཡིན་ལ། དེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡུལ་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྐྲད་པ་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྲུང་འཁོར་གཞོམ་གཞིག་དང་བྲལ་བ་དང་། མ་རིག་པའི་མུན་ཁམས་སུ་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱིན་ཆེན་དབབ་པ་བྱིན་འབེབས་དང་། སྣང་བ་རིག་པའི་རྒྱན་དུ་ཤར་བའི་ངང་ཚུལ་རྟོགས་པ་རང་བྱུང་འདོད་ཡོན་གྱི་བཀོད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་འཕོ་བ་གདོད་མ་གཞིའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེའི་ཡིན་ལུ
Chinese
不由勤作任运中，烦恼所知垢净于法界，功德增长而证悟成佛。如是之理，于大空性虚空中，轮回涅槃诸显现皆现为来去之相，故称空行。世俗名相显现之种种，乃方便分，立为不了义。胜义智慧分，于内法界中，本自功德无余任运成。此乃摄集要义之中间偈颂。第三，如是证悟之乘之理，亦有功德差别圆满之三种：胜义仪轨支分圆满之理，乘自身名义之伟大圆满之理，已逝未逝之其他乘皆为功德增上之理而圆满。第一，胜义仪轨支分圆满之理有二：如何圆满之真实，以及开显世俗方便门之生起次第之必要。第一，如何圆满之真实：如是，基之法身如来藏，乃周遍轮回涅槃之大自在之体性显现，即为大圆满智慧。于此，一切胜义之修持皆汇集。如是之智慧，自在转为三宝总集之自性，乃无上之实义皈依处。自无始轮回以来，执自身为真实，且于外境显现贪执，故心胸极为狭隘。今决断轮回涅槃为一智慧之游舞，而扩展心量，乃一切发心之殊胜者。如是，能取所取之心，乃流转三界轮回之有边大魔。以各别分别之智慧驱逐于无境空性中，并显现证悟无我之智慧，乃菩提心之无坏金刚墙。 于无明黑暗中降下智慧光明之大加持是为降加持，了悟显现为智慧庄严之状态即是任运自成欲妙之陈设。转变阿赖耶为法身乃原始基之佛陀，其真实性
English
Without striving through effort, but naturally, the stains of afflictions and knowledge are purified in the Dharmadhatu, and one becomes enlightened through the increase of qualities. In such a way, in the vast expanse of great emptiness, all appearances of samsara and nirvana appear as coming and going, hence they are called Dakinis. All the various appearances of conventional names and signs are aspects of skillful means, designated as provisional meanings. The definitive meaning is the aspect of wisdom, within the inner realm, where all qualities are spontaneously accomplished from the beginning. This is an intermediate verse summarizing the essential points. Thirdly, regarding the way of the vehicle of such realization, there are three ways in which the distinctions of qualities are perfected: the way in which the aspects of the ultimate ritual are perfected, the way in which the greatness of the name and meaning of the vehicle itself is perfected, and the way in which other past and future vehicles are perfected as ways of increasing qualities. Firstly, there are two ways in which the aspects of the ultimate ritual are perfected: the actual way in which they are perfected, and the necessity of showing the generation stage of the conventional means. Firstly, the actual way in which they are perfected is as follows: Thus, the Dharmakaya Tathagatagarbha of the ground, the very manifestation of the great essence that pervades all of samsara and nirvana, is the great all-liberating awareness. In this, all ultimate practices are gathered. Transforming such awareness into the essence of the union of the Three Jewels is the unsurpassed refuge of the meaning of reality. From beginningless lifetimes, having grasped oneself as true and being manifestly attached to objects, the mind has become very narrow. Now, having decided that samsara and nirvana are the play of one awareness and expanding the mind, this is the most sacred of all bodhicittas. Likewise, the mind of grasping and being grasped is the great demon of existence wandering in the three realms of samsara. Expelling it into objectless emptiness with the wisdom of individual discrimination, and manifesting the wisdom of realizing selflessness, is the indestructible fortress of bodhicitta. Pouring down the great blessing of awareness and wisdom into the darkness of ignorance is the pouring of blessings, and realizing the state in which appearances dawn as the ornaments of awareness is also the arrangement of spontaneously arising desirable qualities. Transforming the alaya into the Dharmakaya is the primordial Buddha of the ground, its reality.