Tibetan
རྒྱུ་འབྲས་ཕྲ་བ་ལ་བླང་དོར་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཨོ་རྒྱན་ཆེན་པོས། ལྟ་བ་ནམ་མཁའ་བས་ཀྱང་མཐོ། །ལས་རྒྱུ་འབྲས་བག་ཕྱེ་བས་ཀྱང་ཞིབ །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ལྟ་བ་མི་འཆོལ་བ། དཔེར་ན་སྡེར་ཆགས གང་གི་ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་པ་གཅན་གཟན་གྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་རལ་པ་ཅན་གངས་ལ་འགྱིང་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་གཞན་ཟབ་ཟབ་འདྲ་བའི་ཡུལ་དུ ༄༅། །ཤོར་ནས་ལྟ་སྒོམ་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ། འཁོར་བར་བསོད་ནམས་བསགས་པ་ཙམ་ལ་མི་ཚེ་འདས་ན་གསེར་གྱི་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་དབྱར་ཁའི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་གཅིག་ལས་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་འདྲ་བར་བརྩོན་པར་གྱུར་ན་ལྟ་སྒོམ་ཟབ་མོ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་རྒྱབ་ཏུ་དོར་ཏེ་འཆི་ཁ་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པ་ལས་འོས་མེད་ཅིང་འཁོར་བའི་གསོས་སུ་གྱུར་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཙམ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་མི་ཐོབ་པའི་སྐྱོན་དེས་བཅིང་པ་ཡིན། ལྟ་སྒོམ་ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི བརྟན་པ་ཐོབ་པ་དགེ་ཆོས་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ངམ་ཐོས་ཀྱང་ལྟ་སྒོམ་ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དུ་ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་གཞན་ནས་སྒོམ་དགོས་ཟེར་བའང་ཡོད་ཀྱང་། བདག་གཞན་སོ་སོར་བཅད་པའི་སྙིང་རྗེ་དེ་ཆགས་སྡང་གི་བློ་དང་མ་བྲལ་བས། དེ་འདྲའི་སེམས་བསྐྱེད་ནི་སྨོན་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་པ་མི་འོང་བ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ན་དཔེར་ན་ཆུ་རང་ལ་ཡོད་ཀྱང་རླན་གཞན་ནས་འབྱུང་དགོས་ཟེར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མེ་རང་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཚ་དྲོད་གཞན་ནས་ཚོལ་བ་དང་། རླུང་རང་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་ བསིལ་གཞན་དུ་རེ་བ་ལྟ་བུའི་ཕྱོགས་སུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་འདས་སྟོང་ཉིད་ཆེན་པོ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ངོ་ཤེས་ཤིང་ངང་རྟོགས་ནས་ངེས་པར་ཐག་ཆོད་པ་ནི་འཁོར་འདས་དག་མཉམ་དུ་རོལ་པའི་སྙིང་རྗེ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟེར་བ་ཞིག་གཞན་ན་མེད་དོ། །ལྟ་སྒྲོམ་གྱི་གནད་དང་སོགས། མནན་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་གཞི་ལྟ་བའི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་དུ་ངོ་འཕྲོད་ཀྱང་། དེ་ལ་གོམས་འདྲིས་མ་སོང་ཞིང་གོ་བ་ཙམ་དུ་གདིང་བཅས་ཤིང་དེས་ཆོག་སྙམ་ནས་དེ་གར་ཐག་བཅད་དེ། ཡང་སྔར་བཞིན་འཁོར་བའི་བྱ་བ་ལ་ཞེན་ཅིང་། གཞན་དགྲ་ཕྱོགས་ལ་བཅད་ནས་སྡང་བ་དང་། རང་གཉེན་ཕྱོགས་ལ་བཅད་དེ་ཆགས་པ་སོགས་ཉོན་མོངས་འཁྲུལ་པའི་དབང
Chinese
對於微小的因果也必須取捨。 如鄔金大士（蓮花生大士）所說：「見解高於天空，業果細於麵粉。」在行持方面，見解不能混雜。例如，如同爪子鋒利、任何威勢都無法壓倒的猛獸之王獅子，雄踞於雪山之上。必須如此。如果身語意三的善行，落入其他看似深奧的地方，而見修行持被壓制，一生只在輪迴中積累福德，那就如同被金鎖束縛。如果修法像夏天的花朵般，一朵比一朵更盛開，精進修持，卻將深奧的見修行持拋在腦後，那麼臨終時必然平庸，成為輪迴的資糧。僅僅追求暫時的安樂，希求人天果位，就會被無法獲得解脫果位的過失所束縛。對於深奧的見修行持之法，如果獲得堅定的信心，即使見到或聽到其他善法的功德，也不會讓見修行持被壓制。 特別是，有些人說，即使通達了空性見，也必須從其他地方修持慈悲。但是，這種將自他分開的慈悲，並未脫離貪嗔之心。這樣的發心只是願望，不會產生真正的行持。如果追隨這些觀點，就像水明明在自己這裡，卻說濕潤要從別處來；同樣，火明明在自己這裡，卻要從別處尋找熱度；風明明是自己，卻希望從別處得到涼爽一樣。這必然會走向這樣的方向：認識到輪涅（輪迴和涅槃）都是大空性的一種自性，並且從內心深處領悟，確信不疑，這就是輪涅一同遊戲的慈悲。除此之外，沒有其他的慈悲可以被稱為菩提心。見修的要點等等，被壓制。這樣，即使依靠上師的口訣，如實地認識了基礎見的狀態，但如果沒有對此生起串習，只是停留在理解的層面，並以此為滿足，就此打住，又像以前一樣執著於輪迴的俗事，將他人視為敵人而憎恨，將自己視為親友而貪戀等等，受到煩惱妄念的支配。
English
One must adopt or reject even subtle causes and effects. As the great Orgyen (Padmasambhava) said, "The view is higher than the sky, and the results of actions are finer than flour." In terms of conduct, the view should not be mixed up. For example, one needs to be like a lion, the king of beasts with sharp claws, whose majesty cannot be overcome, standing proudly on the snowy mountains. It must be so. If the virtues of body, speech, and mind are lost in other seemingly profound places, and the view and practice are suppressed, and one's life is spent only accumulating merit in samsara, it is like being bound by golden fetters. If the Dharma is like summer flowers, each one more splendid than the last, and one strives diligently, but abandons the profound view and practice, then at the time of death, one will inevitably remain ordinary and become sustenance for samsara. Merely seeking temporary happiness and desiring the status of gods and humans will bind one with the fault of not attaining the fruit of liberation. If one gains firm faith in the profound Dharma of view and practice, even if one sees or hears the merits of other virtuous practices, one's view and practice will not be suppressed. In particular, some say that even if one realizes the view of emptiness, one must cultivate compassion from elsewhere. However, such compassion that separates self and others is not free from the mind of attachment and aversion. Such bodhicitta is merely aspiration and will not lead to actual practice. If one follows these views, it is like saying that even though water is within oneself, moisture must come from elsewhere; similarly, even though fire is within oneself, one must seek warmth from elsewhere; even though wind is oneself, one hopes for coolness from elsewhere. This will inevitably lead to the direction of recognizing that samsara and nirvana are of the same nature of great emptiness, and realizing it from the depths of one's heart, being certain and decisive, which is the compassion of playing together in samsara and nirvana. Apart from that, there is no other compassion that can be called bodhicitta. The key points of view and practice, etc., are suppressed. Thus, even if one relies on the guru's instructions and truly recognizes the state of the ground view, if one does not become familiar with it, but only remains at the level of understanding, and is content with that, stopping there, and then, like before, clings to the mundane affairs of samsara, hating others as enemies, and being attached to oneself as friends, etc., being dominated by afflictive emotions and delusions.