Tibetan
དུ་རུང་བ་ཡིན་པས་ཡིད་མར་མེ་ལྟ་བུས་གསལ་བར་བྱས་ནས་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་པར་ཤར་བ་ནི་མེ་ལས་མེ་སྟག་མཆེད་པ་ལྟར་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་ཁམས་ལས་མཆེད་པ་ཡིན། ཤར་བའི་རང་དུས་ཉིད་ནས་དཔེར་ན་ཆུ་ལས་རླབས་གཡོས་ཚེ་ཆུ་དང་རླབས་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་། ངོ་བོ་ཆུ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་ཅིང་བཟང་ངན་མ་གྲུབ་པ ལྟར། ཤར་བའི་གཞི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཤར་མཁན་རྣམ་རྟོག་གཉིས་ཀ་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པར་རོ་མཉམ་དུ་སོང་བ་ཡིན་པས་ངང་ཚུལ་ཤེས་དགོས། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་རྣམ་རྟོག་འཚོ་སྐྱོང་བྱེད་པ་དང་། སྤང་གཉེན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཀག་པ་སོགས་བྱས་ན། དཔེར་ན་ཆུ་བོ་ཆེན་པོའི་འོལ་ཁ་བཀག་ན་སྟོང་ཁམས་ཆུས་བཤིག་པ་ལྟར། སྲོག་རྩར་ལས་རླུང་ཞུགས་ནས་སྨྱོ བར་འགྱུར་བ་ལས་འོས་མེད་པ་ཡིན རང་རྩལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་བཀག་པ་སོགས་བྱེད་པ་ནི། ཆོས་སྐུའི་གདངས་འགགས་པ་མེད་པ་ཇི་སྙེད་པ་གཟིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པས། ༄༅། །དེ་ཉིད་སྤང་བར་བྱས་ན་མཁྱེན་གཟིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཞིག་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ཡིན། ལར་ཉིན་ཞག་ཕྲུག་གཅིག་ལའང་རྣམ་རྟོག་ཉི་ཁྲི ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་རྒྱུ་བ་ཡིན་པས། དེ་བཀག་ཀྱང་རང་ཡལ། བཞག་ཀྱང་རང་ཡལ་དུ་འགྲོ་བ་ལས་མེད་དེ། རྗེས་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ལས་མེད་པས། བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་མང་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་སྐུ་དེ་ལྟར་མང་བ་ཡིན། དཔེར་ན་བུད་ཤིང་ཇི་ལྟར་མང་བ་བཞིན་དུ་མེའི་ཕུང་པོ་དེ་བཞིན་དུ་མཆེད་པ་དང་། བུད་ཤིང་གིས་རང་ཉིད་བསྲེག པ་བཞིན་དུ། རྣམ་རྟོག་རང་གིས་རང་གྲོལ་ནས་ཆོས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནར་འབྱམས་སུ་ཀླས་པ་ཡིན་མ་གཏོགས། རྣམ་རྟོག་བཀག་ནས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་གསུངས། བསྒོམ་ཞེས་ཆེད་དུ་འཚོལ་བ་ཡང་མ་ཡིན མ་བསྒོམ་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འབྱམས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་ཆོས་ཉིད་རང་བཞག་ཆེན་པོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཏོག་ཙེ་པས། སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་སྒོམ་མ་ཡིན། །མི་བསྒོམ་པ་ཡང་སྒོམ་མ་ཡིན །བསྒོམ་དང་སྒོམ་བྱེད་ལས་འདས་པ །ཡིད་ལ་མེད་དོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་སེམས་ཅན་རང་ཁ་མ་ དང་ཁྱད་མེད་ཟེར་ན་ཁྱད་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་བཟུང་ནས། སེམས་ཁུང་དུ་མུན་རུབ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། དཔེར་ན་ཆུ་རང་གྲོལ་དུ་ཡོད་པ་འཁྱག་པས་བསྡམ་པ་ལྟར། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤུན་ཐག་གིས་བཅིང་ནས་འཁྲུལ་
Chinese
因為能夠這樣，所以像用明燈照亮內心一樣，各種念頭生起，就像火中迸出火星一樣，是從煩惱意的界限中產生的。從生起的當下，例如水面泛起波浪時，雖然看起來水和波浪是兩種東西，但本質上是水，味道相同，沒有好壞之分。 同樣，生起的基礎是法性的本質，生起者是念頭，兩者並非截然不同，而是融為一體，所以必須了解這種狀態。如果不是這樣，而是滋養念頭，或者像對待敵人一樣去阻止它等等，那就如同堵住大河的缺口，最終會被洪水沖毀一樣。業力之風進入命脈，除了瘋狂之外別無選擇。如果把自己的能力看作缺點而去阻止它等等，要知道，這是能夠看到法身無礙顯現的智慧。 因此，如果捨棄這種智慧，就絕對不會產生與智慧和觀照的智慧分離的佛。總之，即使在一天一夜之間，也會產生兩萬一千六百個念頭。即使阻止它，它也會自然消失；即使放任它，它也會自然消失。因為除了後得的法身智慧之外別無他物。因此，歷代上師們說，念頭越多，法身就越多。例如，木柴越多，火焰就越旺盛。就像木柴燃燒自己一樣，念頭自己解脫自己，完全融入法身的智慧之中。如果阻止念頭，無論如何修行，都不會成佛。所謂的修行，並不是刻意去尋找，也不是不修行而陷入無記的狀態，而是安住在法性自然安住的偉大狀態中。正如多傑巴所說：心的修行不是修行，不修行也不是修行，超越修行和修行者，心中沒有，大手印。正如他所說的那樣。那麼，如果說眾生和自來水沒有區別，那是有區別的。因為眾生不知道一切現象的自性是不成立的，所以把一切現象都執著為真實。 就像內心被黑暗籠罩一樣。例如，水本來是自由流動的，卻被冰凍住一樣。被能取所取的繩索束縛而迷惑。
English
Because it is possible to do so, like illuminating the mind with a lamp, various thoughts arise, just as sparks fly from a fire, they arise from the realm of afflicted mind. From the very moment of arising, for example, when waves rise from water, although water and waves appear to be two things, their essence is water, they have the same taste, and there is no good or bad. Similarly, the basis of arising is the essence of dharmata, and the ariser is thought, the two are not distinct, but merge into one taste, so one must understand this state. If it is not so, but one nurtures thoughts, or tries to stop them as if dealing with an enemy, it is like blocking the gap of a great river, which will eventually be destroyed by the flood. The karmic wind enters the life force, and there is no choice but to become insane. If one sees one's own ability as a defect and tries to stop it, know that this is the wisdom that can see the unobstructed manifestation of the dharmakaya. Therefore, if one abandons this wisdom, a Buddha separated from wisdom and observation will definitely not arise. In short, even in a single day and night, twenty-one thousand six hundred thoughts arise. Even if you stop it, it will naturally disappear; even if you leave it alone, it will naturally disappear. Because there is nothing other than the subsequent wisdom of the dharmakaya. Therefore, the previous lamas said that the more thoughts there are, the more dharmakayas there are. For example, the more firewood there is, the more the fire will spread. Just as firewood burns itself, thoughts liberate themselves and completely merge into the wisdom of the dharmakaya. If you stop thoughts, no matter how you meditate, you will not attain Buddhahood. So-called meditation is not about deliberately seeking, nor is it about falling into a state of non-attention without meditation, but about abiding in the great state of natural abiding of dharmata. As Toktsépa said: The meditation of the mind is not meditation, not meditating is also not meditation, beyond meditation and the meditator, there is nothing in the mind, Mahamudra. Just as he said. So, if it is said that sentient beings and tap water are no different, there is a difference. Because sentient beings do not know that the nature of all phenomena is unestablished, they cling to all phenomena as true. It is like the mind being shrouded in darkness. For example, water, which is originally free-flowing, is frozen. Bound and deluded by the ropes of grasping and being grasped.
Tibetan
པ་རང་ངོར་འཐས་པ་ཡིན། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ངང་ཚུལ་རྟོགས་པ་ནི། དཔེར་ན་ནམ་ལངས་ནས་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། དེ་ཕན་ཆད་རང་བབ་འོད་གསལ་གྱི་ངང་མངོན་གྱུར་དུ་འཇོག་པ་ལས་གཞན་ན་བསྒོམ་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། དཔེར་ན་མིག་གཅིག་ཕྱེས་ནས་བལྟས་པ་ལས། ཡང་ཕྱེ་བྱེད་རྒྱུ་མེད་པ་ལྟར། ནམ་མཁའ་མིག་གིས་མཐོང་བ ཙམ་ལས་གཏད་བྱ་གཏོད་བྱེད་གཞན་མེད་པའོ །འོ་ན་སེམས་ཅན་རང་ཁ་མ་རྣམས་དང་དུད་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་མེད་ཟེར་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་གཞིའི་ཡིན་ལུགས་མི་ཤེས་པ་དང་ནམ་མཁའ་བེམ་སྟོང་གི་རང་བཞིན་ལས་མི་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐག་ཁྲ་སྦྲུལ་དུ་མཐོང་བ་དང་། ཐོ་ཡོར་མི་རུ་འཁྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། ༄༅། །དོན་ལ་རིག་དང་མ་རིག །ཤེས་དང་མ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ། གསེར་དང་རྡོ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། ཁ་ཅིག་གིས་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ཚུལ་མི ཤེས་པར་རང་ཁར་སྡུག་སྒུར་བྱས་ནས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་དགོས་མ་གཏོགས། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་མ་མཐོང་མེད་ཟེར་ན། འོ་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པར ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་གསུངས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། རང་སྟོབས་ཀྱིས་ཚེ འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་སྒུར་བསྡད་ཀྱང་དབྱུག་པ་འཐེན་ནས་ཡར་སྐྱེད་སྤུ་ཙམ་མ་བྱུང་བ་ཡིན་པས། ད་དུང་ཀྱང་རྟོགས་པར་གྱུར་བའི་དུས་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བའི་བཀའ། བླ་མའི་ལུང་། རང་གི་རིག་པ་ཚད་མ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་གནད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྐུ་གསུམ་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་གསང་བ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ནམ་མཁའ་ཉིད་ངོ་འཕྲོད་ཕན་ཆད་ངང་མངོན་གྱུར་དུ་འཇོག་པ་ལས་བསྒོམ་བྱ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་སྦ་སྒོམ་པས ནམ་མཁའ་འདི་ཁོང་དུ་ཆུབ་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་རྟེན་ མེད་དུ་རྟོགས་ན་བསྒོམ་མེད་ཀྱི་གཟེར་ཆེན་ཐེབས་པ་ཡིན། ཞེས་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ཆེ། །ཞེས་དང་། ས་ར་ཧས། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ནམ་མཁའི རང་བཞིན་ལ། །དུས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་ནམ་ཡང་གཡོ་བ་མེད །ནམ་མཁའ་ནམ་མཁའ་ཞེས་ནི་རབ་བརྗོད་ཀྱང་། །ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད། །ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མིན མེད་མིན་ཡིན། །དེ་ལ་གཞན་དུ་མཚོན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས །འདི་ལྟར
Chinese
是完全适合自己的。瑜伽士了悟轮涅一切法皆无自性的状态，譬如黎明破晓，太阳升起一般。此后，除了安住于自性光明之显现状态外，再没有丝毫可修之物。譬如睁开一只眼睛观看，再没有需要睁开的东西一样。仅仅是用眼睛看到虚空，除此之外，没有能指和所指。如果说，那么无知的众生和动物们也能看到虚空，岂不是没有差别吗？并非如此，因为众生们不了解基的实相，也无法从虚空空性的自性中见到。因此，如同将花绳错认为蛇，将木桩误认为人一般。 实际上，有觉和无觉，有知和无知是有区别的，如同黄金和石头之间存在区别一样。有些人不了解空性的道理，只是徒劳地自我折磨，认为必须依靠自己的力量才能了解，而空性的自性是无法通过见或不见来衡量的。那么，圆满正等觉的世尊在中间的教法中，将一切法从色法到一切智之间都确定为空性并宣说，岂不是变得毫无意义了吗？依靠自己的力量，从无始轮回至今，即使一直弯腰驼背，也无法像拔出棍子一样挺直腰杆，所以永远没有证悟之时。因此，依靠佛陀的教言、上师的教导和自己的正量智慧这三者来证悟才是关键。如是，在三身平等之界，证悟了无分别的虚空密意之后，除了安住于自然显现的状态外，再没有丝毫可修之物。正如斯巴果巴大师所说：“要彻悟这个虚空啊！如果能证悟其无所依，就能钉下无修的大钉。”又说：“心的自性是法界大虚空。”萨ra哈说：“一切无余皆是虚空性，一切时中永不摇动。虽然反复说虚空虚空，但虚空的体性却无任何成立。是存在、非存在、亦存在亦非存在，对于它来说，超越了其他可以比拟的境地。像这样
English
It is perfectly suited to oneself. The yogi realizes the state in which all phenomena of samsara and nirvana are without inherent existence, just like the sun rising after dawn. Thereafter, there is not even a speck of something to meditate on other than abiding in the manifest state of self-existing luminosity. For example, just as there is nothing else to open after opening one eye to look. There is nothing to fixate on or fixator other than seeing the sky with the eyes. If it is said that ignorant beings and animals also see the sky, isn't there no difference? It is not so, because sentient beings do not know the reality of the ground and cannot see from the nature of the emptiness of the sky. Therefore, it is like seeing a mottled rope as a snake and mistaking a stump for a person. In reality, there is a difference between awareness and unawareness, knowledge and ignorance, just as there is a difference between gold and stone. Some people do not understand the meaning of emptiness, and only torture themselves in vain, thinking that they must understand it by their own power, but the nature of emptiness cannot be measured by seeing or not seeing. Then, wouldn't it become meaningless for the Perfectly Enlightened Bhagavan to establish and proclaim in the intermediate teachings that all phenomena, from form to omniscience, are empty? Relying on one's own power, even if one has been hunching over from beginningless samsara until now, one cannot straighten one's back like pulling out a stick, so there is never a time to attain realization. Therefore, it is crucial to rely on the Buddha's teachings, the guru's instructions, and one's own valid wisdom to attain realization. Thus, in the realm of the equality of the three kayas, after recognizing the secret meaning of non-conceptual space, there is not even a speck of something to meditate on other than abiding in the state of natural manifestation. As Master Spa Gompa said, "Thoroughly understand this sky! If you can realize its lack of support, you will drive in the great nail of non-meditation." He also said, "The nature of mind is the great sky of the dharmadhatu." Saraha said, "All without exception is the nature of the sky, at all times never moving. Although repeatedly saying sky, sky, the essence of the sky is not established in any way. It is existence, non-existence, both existence and non-existence, for it, it transcends other comparable realms. Like this.