Tibetan
མ་རང་རྒྱུད་དུ་མི་གོལ་བ་ཡིན གཉིས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟེར་ནི། བདག་ལྷ་རུ་ཤེས་པའི་ང་རྒྱལ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་སྔ་ཡན་ཆད་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་དུས་སུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་སུ་སྣང་བ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བག་ལ་ཉལ་བ་དེ་ངར་འཛིན་ཡིན་ལ།དེ་ནི་སྣང་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པོ་ཡིན་པས དེའི་གཉེན་པོར་བདག་ལུས་ལྷ་རུ་གསལ་བ་དང་། ལྷ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་གོ་མ་འགགས་པའི་ང་རྒྱལ་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ་གསལ་སྣང་ཐོན་པ་ན་མཐར་གསལ་བརྟན་གྱི་ཚད་བརྒྱད་ཀློང་དུ་གྱུར་ཏེ། མངོན་སུམ་པར་མཐོང་རེག་གི་ཡུལ་དུ་གྱད་དུ་གྱུར་བར་ངེས་པ་ནི རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས། གཡོ་ མེད་མོས་གུས་ཟླ་དྲུག་གིས། །རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ས་ཐོབ་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་མི་ཚིག་གི་ངག་དང་མ་འདྲེས།སྟན་གྱི་དྲོད་མ་ཡལ། ཤེས་པ་གཞན་དུ་མ་ཡེངས པར་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་ལས། ཏིང་འཛིན་གཟེར་ནི་ཐོད་སྐུ་ལ། །རྩེ་གཅིག་སེམས་བཟུང་ཡེངས་མེད་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ལེ་ལོ་མེད་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟེར་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལྟ་བའི་གཟེར་ནི ཡ་གི་ཆོས་སྐུ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ནས མ་གི་འཇག་མའི་སྲིན་བུ་ཡན་ཆད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གཅིག་གི་རོལ་པ་ལས་མ་འདས་པར་ཐག་ཆོད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་ཀྱང་དངོས་མཚན་ཅན་དུ་བཟུང་བས། འཇིག་རྟེན་པ་ཤ་སྟག་ལས་ཡེ་ཤེས་པ་གྲུབ་མི་སྲིད་པ་ནི། དཔེར་ན་དུག་གི་ནང་ན སྨན་མེད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ནི་སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པས་ལན་པ་ཡིན་ནོ །སྟོང་ཉིད་ཇི་བཞིན་པར་རྟོགས་ན། སྔོན་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞིག་གིས་ཐེའུ་རང་བསྒྲུབ་པས་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་དངོས་གྲུབ་འབད་མེད་དུ་ཐོབ་པ་ལྟར་རོ། །སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་ན་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་བསྒྲུབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པར་འགྲུབ་པ་དང་། ཞི་བ་བསྒྲུབ་པས་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དང་། ཁྲོ་བོ་བསྒྲུབ་པས ༄༅། །བདུད་དང་རཱུ་ཏྲ་སོགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ནི། རྒྱུད་ལས། དགོངས་པ་མི་འགྱུར་གཟེར་མེད་ན། །དཔལ་ཆེན་བསྒྲུབ་ཀྱང་ཐུན་མོང་ལས། །མཆོག་མི་འགྲུབ ཅིང་རཱུ་ཏྲར་གོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ན་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་གི་རོལ་པ་ཡིན་ཀྱང་། ཡོད་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་སྣོད་བཅུད་འདོད་ཡོན་ཐམས་ཅད་བདེན་གྲུབ་ཅན་དུ་སྣང་ཞིང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་མེད་ལ་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ནི། དགེ་བཤེས་སྦྲུལ་མདོ་བ་དང་མུ་སྟེགས་བྲག་སྒོམ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། སྔོན་ལྷའི་བུས་འཇམ་དཔལ་ལ། རི་རབ་དང་ཉི་ཟླ་སོགས་སྣོད་བཅུད་འདི་ཅི་ལས་བྱུང་ཞུས་ཚེ། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སེམས་རྟོག་ལས་བྱུང་གསུངས སེམས་རྟོག་ཙམ་གྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་འབྱུང་ཞུས་ཚེ། སྔོན་ཝ་ར་ཎ་སིའི་རྒན་མོ་ཞིག་གིས་ཚེ་སྟོད་རང་ལུས་སྟག་ཏུ་བསྒོམ་པས། ཚེ་སྨད་སྟག་ཏུ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ནས་གྲོང་ཁྱེར་མང་པོ་འཇོམས་པར་སྐད་པའི་ལོ་རྒྱུས་སོགས ཡོད་པ་ལྟར། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཨ་འཐས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བཟུང་ན་འདི་ལྟར་ལོས་སྣང་གསུངས་པ་བཞིན་ཡིན་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ཚུལ་ཤེས་དགོས་པའི་དོན་དེ་ ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སྣོད་བཅུད་རང་སྣང་དུ་ཐག་ཆོད་ནས་དེའི་ངང་དུ་བཟོ་མི་འཆོས་པར་འཇོག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ།མ་ཅིག་གི་ཞལ་ནས ཡིད་ལ་ཅི་ཡང་མ་བྱས་ན། །བགེགས་དང་གོལ་ས་ཞེས་བྱ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཟོ་མེད་དུ་རང་ཁར་འདུག་པ་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་རེད་ཟེར་ཡང་། ཧ་ཤང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་ཏེ སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་བློ་ལ་འཆད་ནུས་པ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོ་སྟེ།སྔོན་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤི་ལས། ཕྱགས་ཤིང་ཀླད་ལ བསྐོར་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་གང་ཡིན་བརྡ་ཐབས་ཀྱིས་དྲིས་ཚེ།བེར་གྱི་ཐུ་བ་གཉིས་བརྡབ་ནས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཡིན་ཚུལ་ལན་དུ་འདེབས་ནུས་པ་ཡིན་ཚེ། བརྡ་དང་བརྡ་ལན་གོ་བའི་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཡིན་ཏེ།སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་མཁྱེན་ཁོ་ནས་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་ཁ་ཚོན་གཅོད་དུ་མེད་ཅེས་གསུངས་པས། སུས་ཀྱང་ཧ་ཤང་གི་རྒྱུད་ཚོད་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལར་སྣོད་བཅུད་རང་རྒྱུད་པར་ཡོད་པར་འདོད་ན་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན། སྟོང་པར་འདོད་ཀྱང་རང་ངོས་ལས་སྟོང་པ་ཙམ་ལས་མི་འདོད་ན། ཕུར་ཁུང་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ ༄༅། །གྲངས་མང་བ་དང་། མི་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པའི་རྒྱས་འདེབས་ཙམ་ལས་སྟོང་ཉིད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་འདས་གཞི་གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་སེམས་ཅན གཅིག་སངས་རྒྱས་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་དགོས། གཞི་གཅིག་ཏུ་འདོད་ཀྱང་མཉམ་དུ་སངས་རྒྱས་པར་མི་འདོད་ཟེར་ན། གཞི་དུམ་བུ་གཅིག སངས་རྒྱས་ཀྱང་། མཐར་སེམས་ཅན་ཀྱི་གཞིར་འདྲེས་ནས་སླར་ཡང་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་རང་རྒྱུད་པར་ཡོད་པར་འདོད་པས་ཕན་ཅི་ཐོག །སེམས་ཅན་རང་རྒྱུད་པ་མེད་པར་ཤེས་པས་གནོད་ཅི་བསྐྱལ། དེ
Chinese
不是迷失于自相续。第二，三摩地的橛是： 稳固地生起视自己为本尊的慢心。也就是说，在此之前流转轮回时，对于显现为有情身体的事物，执著为我的习气，即是我执。它是所有显现和心识的作者，因此，作为它的对治，将自己的身体观想为本尊，并且不间断地稳固生起自己是本尊的慢心，当清晰的显现生起时，最终清晰稳固的程度融入八识阿赖耶识中，确定无疑地在显现可见的对境中变得巨大。如金刚持所说：以 不动摇的虔诚六个月，就能获得金刚持的果位。就像这样。而且，不杂染世俗的语言，不失去座垫的温度，不让心识散乱到其他地方，必须这样修持。如续部所说：三摩地的橛是顶髻佛身，一心专注，不散乱。就像这样，不懈怠地修持，就是三摩地的橛。第三，见解的橛是：从上的法身普贤王如来，到下的茅草中的小虫，都确定无疑地没有超出唯一如来藏的游舞。如果不能这样认识，即使修持智慧本尊，也会执著于实有自性，因此，不可能成就智慧本尊，只能成就世间神。例如，就像毒药中 没有药物一样。这是因为没有证悟空性。如果如实证悟空性，就像以前一位瑜伽士修持替吾让（一种本尊）时，毫不费力地获得了息增怀诛四种事业的成就一样。如果没有证悟空性，即使修持普贤王如来，也会成就世间神，修持寂静本尊，会成为色界的诸天，修持忿怒本尊，会 变成魔鬼和罗刹等。如续部所说：如果见解不变，没有橛，即使修持大威德，也只能获得共同成就，不能获得殊胜成就，并且会迷失为罗刹。就像这样。因此，显现、有、轮回、涅槃一切都是自显现的游舞，但是，仅仅因为一个有执的意识，就将器情、受用一切都视为实有自性。能取所取二者将无执为有而产生错乱的道理是，格西色仲
English
It is not straying into one's own continuum. Second, the peg of samadhi is: To firmly establish the pride of knowing oneself as the deity. That is, before that, while wandering in samsara, the latent consciousness of grasping at the appearance of beings' bodies as self is self-grasping. It is the agent of all appearances and minds, so as an antidote to that, visualizing one's body as a deity, and constantly maintaining the pride of knowing oneself as a deity without interruption, when a clear appearance arises, finally the degree of clear stability becomes the expanse of the eight consciousnesses. It is certain that it becomes huge in the field of manifest seeing and touching. As Vajradhara said: With unwavering devotion for six months, one will attain the ground of Vajradhara. Like that. Moreover, it should not be mixed with worldly speech, the warmth of the cushion should not disappear, and the consciousness should not be distracted elsewhere. As the tantra says: The peg of samadhi is the crown of the head, hold the mind one-pointedly, without distraction. Like that, practicing without laziness is the peg of samadhi. Third, the peg of view is: From the Dharmakaya Samantabhadra above, to the worm in the reed below, it must be determined that it does not go beyond the play of the one Sugatagarbha. If those who do not understand in this way practice the wisdom deity, they will grasp at substantial characteristics, so it is impossible to accomplish the wisdom deity, only worldly deities can be accomplished. For example, just like in poison there is no medicine. That is because emptiness is not realized. If emptiness is realized as it is, just like when a yogi practiced Te'u Rang (a kind of deity) in the past, he effortlessly obtained the accomplishments of the four activities of pacifying, increasing, subjugating, and destroying. If emptiness is not realized, even if Samantabhadra is practiced, worldly deities will be accomplished, and if peaceful deities are practiced, they will become gods of the form realm, and if wrathful deities are practiced, they will become demons and rakshasas, etc. As the tantra says: If the view does not change and there is no peg, even if the great glorious one is practiced, only common accomplishments will be obtained, supreme accomplishments will not be obtained, and one will stray into rakshasas. Like that. Therefore, all appearances, existence, samsara, and nirvana are the play of self-appearance, but just because of one consciousness of grasping at existence, all containers, contents, and enjoyments appear to have true existence. The reason why the two, grasper and grasped, grasp at non-existence as existence and become confused is, Geshe Serzhong
Chinese
就像耆那教徒和外道岩洞修行者一样。 以前天子问文殊菩萨：须弥山和日月等器情世界从何而来？答：从一个众生的心念而来。又问：仅仅心念为何能生出这些？答：以前在瓦拉纳西（Varanasi）有个老妇，前半生观修自己变成老虎，后半生真的显现成老虎，摧毁了很多城市。像这样的故事一样，从无始以来，如果执着阿赖耶识为真实存在，就会显现如此。所以，要知道一切法皆是空性的道理。 因此，要确信器情世界是自显现，并保持在其本然状态，不要人为改造。如玛吉拉准空行母所说：心中若无所作，就没有障碍和过失。如是说。有些宗喀巴派的人说，无造作地安住是和尚的见解。但是，谁也不了解和尚的特征， 因为他能用心解释佛陀的中间教法，即无相之法。他的根器非常敏锐。以前，莲花戒论师用扫帚在头上 绕圈，用暗示的方式问他三界轮回的根本是什么。他用两根木棍相撞，回答说是能取和所取。所以，他是能理解暗示和暗示回答的敏锐根器。佛说，只有佛陀的遍知才能作为衡量标准，其他任何人都无法断定。因此，没有人能了解和尚的传承。总的来说，如果认为器情世界是自续存在的，那就不是空性。如果认为空性只是从自身方面空，那就不是真正的空性，而是像孔洞一样的空。 就像增加数量一样。对于不空的事物，只是增加空性的修饰，这不是真正的空性。如果认为轮涅是一体的，那么一个众生成佛时，就必须认为所有众生同时成佛。如果认为是一体的，却说不同时成佛，那么一部分的基 成佛后，最终会融入众生的基中，再次陷入迷惑。如果认为众生是自续存在的，有什么好处？如果知道众生不是自续存在的，又有什么坏处？
English
It is like the Jainas and the heretical cave meditators. Previously, a divine being asked Manjushri: From where did the container and its contents, such as Mount Meru and the sun and moon, arise? He replied: They arose from the mind's thoughts of a sentient being. When asked: Why do they arise merely from mind's thoughts? He replied: Previously, in Varanasi, an old woman meditated on her body as a tiger in her early life. In her later life, she actually manifested as a tiger and destroyed many cities. Like such stories, if one grasps the Alaya-vijñana as truly existent from beginningless time, it will appear in this way. Therefore, it is important to know that all phenomena are emptiness. Therefore, having ascertained that the container and its contents are self-appearances, one must leave them in their natural state without artificial alteration. As Machig Labdrön said: If nothing is done in the mind, there are no obstacles or faults. So it is said. Although some Gelugpas say that resting without fabrication is the view of Heshang, no one knows the characteristics of Heshang, because he is able to explain the Buddha's intermediate teachings, the dharma without characteristics, to the mind. His faculties are extremely sharp. Previously, when the master Kamalashila circled a broom on his head and asked with a coded question what the root of the three realms of samsara was, he answered by striking two sticks together, saying that it was the two, grasper and grasped. Therefore, he had sharp faculties to understand the code and the coded answer. The Buddha said that only the Buddha's omniscience is the field of activity, and no one else can determine it. Therefore, no one can realize the lineage of Heshang. In general, if one believes that the container and its contents exist inherently, then it is not emptiness. If one believes in emptiness but does not believe that it is empty from its own side, then it is not true emptiness, but emptiness like a hole. Like increasing numbers. For things that are not empty, it is just adding the embellishment of emptiness, which is not true emptiness. If one believes that samsara and nirvana are one basis, then when one sentient being attains Buddhahood, one must believe that all sentient beings attain Buddhahood at the same time. If one believes that they are one basis but says that they do not attain Buddhahood at the same time, then one part of the basis, once it attains Buddhahood, will eventually merge into the basis of sentient beings and fall back into delusion. If one believes that sentient beings exist inherently, what benefit is there? If one knows that sentient beings do not exist inherently, what harm is there?