Tibetan
།ངག་འཁོར་བར་མི་འཇུག་ཅིང་ལོངས་སྐུར་གྲོལ་བ་དང་། མཐར་ཐུག་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ནི། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྟོག་པ་ཀུན༔ དང་པོ་བྱུང་དང་བར དུ་གནས༔ ཐ་མ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལ་སོགས༔ ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཀུན་ལ་བརྟག༔ ཅེས་གསུངས་པས། དེ་ལ་རང་གི་སེམས་འདི་དང་པོ་བྱུང་ས བར་དུ་གནས་ས། ཐ་མ་འགྲོས གསུམ་ལ་བརྟག་སྟེ་སེམས་དེ་ཕྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་ངམ དེ་བྱུང་ན་ས་ལས་བྱུང་ངམ། ཆུ་ལས་བྱུང་ངམ། མེ་ལས་བྱུང་ངམ། རླུང་ལས་བྱུང་ངམ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ངམ་བརྟགས ནས་ཕྱི་བྱུང་བ་ལྔའི་ཁམས་ནས་སེམས་བྱུང་ས་མ་རྙེད་ཚེ། ནང་ཕུང་པོའི་ཁམས་མགོའི་སྐྲ་རྩེ་མན་ཆད་དང་། རྐང་གི་སེན་རྩེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་བར་ལ་བརྟག་ནའང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་སྣང་ཡང་ན དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལས་འབྱུང་ངམ། མེད་པ་ལས་འབྱུང་ངམ་སྙམ་དུ་རྡུལ་ཕྲན་དུ་སོ་སོར་ཕྱེ་ལ་བརྟགས་པས་ན་བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ་སྟོང་ཉིད་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་དོན་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། གདོད་མའི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོར་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །བར་དུ་གནས་མཁན་གྱི་ངོ་བོར་བརྟག་ནའང་ཕྱི་སྣང་བ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན། ནང་ཕུང་པོའི་མགོ་ལུས་བར་གསུམ་ལ་སྔར་ལྟར་བརྟག་དཔྱད་བཏང་ཚེ་གནས་མཁན་དང་གནས་ས་བརྗོད་པ་བྲལ་ཞིང་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་ཤར་བ་ནི། ངོ་བོ་འཛིན་མེད་རང་གསལ་ལོངས་སྐུར་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །ཐ་མ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་དང་བདག་པོ་རྣམས་ལ་བརྟག་དཔྱད་བྱས་ཚེ། རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཤར་བ་དང་ཡལ་བ་དུས་མཉམ་དུ་འགྲོ་བ་ལས་འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཚེ། རིག་སྟོང་རྗེས་མེད་སྤྲུལ་སྐུར་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི༔ གནས་ ཚ འ༔ ལུགས་རིག་པ་ཇི་བཞིན་མངོན༔ སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་རྫོགས༔ ཞེས་གསུངས་པས། དེ་ལྟ་བུར་སེམས་བྱུང་གནས་དང་བྲལ་ཚེ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་ཅིང་། དཔེར་ན་ནམ་མཁར་འཇའ་ཚོན་གྱི་སྣང་བ་རྒྱ་ཆེ་ལ་གྲངས་མང་བ་ཇི་ལྟར་དུ་སྣང་ཡང་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལས་མ་འདས་ཞིང་ནམ་མཁའི་རོལ་པ་དང་རྒྱ་མཚོ་ལ་གཟའ་སྐར་དང་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་མང་ཡང་རྒྱ་མཚོའི་རོལ་པ་དང་རྒྱ་མཚོ་ལས་མ་འདས་པ་ལྟར། འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་རྒྱ་ཆེ ལ་གྲངས་
Chinese
語言不入輪迴，於報身中解脫，最終與諸佛之語金剛無二無別。三、心的前行是：心與心生諸念皆，初生與住及末逝，所去之處等等境，內外器情皆觀察。如是說故，於此，自心此初生處，中間住處，末了去處三者觀察，心由外境而生耶？若生，由地而生耶？由水而生耶？由火而生耶？由風而生耶？由空而生耶？如是觀察，然於外生五界中，未尋得心之生處時，於內蘊界，自頭頂髮梢下至足底趾甲之上間觀察，亦不顯現為真實成立，然或由有事物而生耶？或由無事物而生耶？如是思維，析為微塵而觀察，則斷定無生處與生者。由此，心的本性遠離能立，通達空性，現證離思絕言之義，故有認識本初法身之必要。於中間住者之本性觀察時，外境器世界，內蘊之頭身中三，如前作觀察分析，則住者與住處離言，顯現為明空虛空之自性。此乃認識本性無執，自明顯現報身之必要。於末了所去之處與主宰者等作觀察分析時，知曉一切念聚生起與消逝同時，由去處與去者二者無別之時，則有認識覺性空性無跡化身之必要。非真成立法性之，住處之理如實顯，三身智慧功德圓。如是說故，如是心生遠離住處時，輪涅之法，一切本來非真成立，乃至無有微塵許。譬如虛空中，虹彩之顯現，如何廣大眾多顯現，然一切不離虛空，乃虛空之作用，又如海中，日月星辰與影像之相，如何眾多，然乃海洋之作用，不離海洋。如是，輪涅之顯現廣大且
English
Speech does not enter the cycle of rebirth, and is liberated in the Sambhogakaya, ultimately becoming inseparable from the Vajra speech of all Buddhas. The third preliminary of the mind is: All thoughts, both mind and mental events, the first arising, the middle dwelling, the final destination, etc., all external and internal containers and contents are examined. As it is said, therefore, examine this mind of yours in terms of its initial arising, its intermediate dwelling, and its final destination. Did this mind arise from external appearances? If it arose, did it arise from earth? Did it arise from water? Did it arise from fire? Did it arise from wind? Did it arise from space? Examine it in this way. When the place where the mind arises is not found from the five external elements, examine the internal realm of the aggregates, from the tip of the hair on the head down to the tip of the toenails, but it does not appear to be truly established. Or does it arise from existing things? Or does it arise from non-existing things? Thinking in this way, analyze it into individual particles and examine it, and then determine that there is no place of arising and no one who arises. Therefore, make manifest the meaning of emptiness, which is the nature of the mind, free from conceptualization, beyond thought and expression. Therefore, there is a need to recognize the great original Dharmakaya. When examining the nature of the one who dwells in the middle, the external appearances, the container world, and the internal aggregates of the head, body, and middle, when examined and analyzed as before, the dweller and the dwelling place are beyond words, and the clear and empty nature of space arises. This is the need to recognize the self-illuminating Sambhogakaya, free from grasping at inherent existence. When examining and analyzing the final destination and the lords, etc., when all the assemblies of thoughts arise and vanish simultaneously, and when it is known that there is no separation between the place of going and the one who goes, then there is a need to recognize the unceasing Nirmanakaya of awareness and emptiness. Not truly established, the nature of reality, the way of abiding, the logic appears as it is, the three bodies, wisdom, qualities are complete. As it is said, when the mind arises and is free from dwelling in this way, all the phenomena of samsara and nirvana are originally not truly established, not even a particle of dust exists. For example, in the sky, the appearance of rainbows, how vast and numerous they appear, yet all do not go beyond the sky, and are the play of the sky. And like in the ocean, the appearance of the sun, moon, stars, and reflections, how numerous they are, yet they are the play of the ocean and do not go beyond the ocean. Likewise, the appearances of samsara and nirvana are vast and
Tibetan
མང་བ་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཐམས་ཅད་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཐག་ཆོད་པའི་ཚེ་ན། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང་ཡིན་ལུགས་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཞིའི བཞུགས་ཚུལ་མཁྱེན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་མཁྱེན་ཅིང་། རང་བྱུང་གི་རིག་པ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཡེ་སྟོང་རྩ་བྲལ་ཀ་དག་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཀ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་རང་མདངས་འགགས་པ་མེད་པ་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ལྷུན་གྱིས་ གྲུབ་ཅིང་བྱ་རྩོལ་ལས་འདས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ། ཐུགས་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་བརྡལ་བ་དེ་ཀ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སྟེ སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་གཞི་ལ་རང་ཆས་སུ་རྫོགས་པས་ན་རིག་དང་མ་རིག་གི་བྱེ་བྲག་ཙམ་ལས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་གཞན་ལས་མབྱུང་བར་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལ་བཟླ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་དང་པོ་སེམས་ཀྱི་བྱུང་ཚུལ་བཙལ་ནས་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ཤེས་པ་དང་། བར་དུ་གནས་ས་དང་གནས་མཁན་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཁོར་འདས་རང་སྣང་དུ་ངོ་ཤེས་པ་དང་། ཐ་མའང་འགྲོ་བའི་ཡུལ་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་རང་རིག་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་འཁོར་འདས ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་བདག་ཉིད། ཡེ་ནས་སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་བསྒྱུར་དུ་མི་བཏུབ་ཅིང་། སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་དང་ལྡན་ཅིང་སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། རྫོགས་ཆེན་ལམ་གྱི་རིག་པ་ཆོས་ཉིད་མངོན་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་ཞེས་རང་རིག་ལས་གཞན་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་འབད་རྩོལ་མེད་ པའི་དོན་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་རང་རིག་མ་བཅོས་མ་བསྒྱུར་བའི་ངོ་བོ་དེ་ཀ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་དང་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞི་གང་ནས་ཀྱང་། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྙེད་མི་འགྱུར །སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པས། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་ཚོལ་ཅིག །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་ཕྱི་སྣང་བ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན ནང་བདག་ལུས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ལའང་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབས་ནས། བདག
Chinese
无论显现多少，当一切都确定为基础的法性时，以分别了知一切自生智慧的体性和实相的智慧，了知基础的安住方式。以证悟无我的智慧，了知道和果的所有功德的状况。自生的觉性，远离言说、思虑、表达的意，如实显现。如此这般的心的本空、离根、原始清净、远离戏论，即是法身，自性光明无有止息，智慧光明任运成就，超越勤作的报身。大悲大智慧周遍广大，即是化身。如此这般的法身、报身、化身三身无别大任运成就的法界中，不移动者，是自性身。四身五智的所有功德，本来就在基础上自性具足，因此仅仅是觉与不觉的差别，除此之外，身和智慧、道和果的所有功德，并非从他处而来，必须在基础的法性上确定。因此，首先寻找心的生起方式，了知心无有基础、无有根本。中间，了知无有处所和安住者二者，轮回涅槃是自现。最后，也远离所去的境、主宰者一切，自证无有基础、无有根本，轮回涅槃周遍的主体。本来无论任何过患功德都无法改变，远离八边戏论，具有三解脱门，远离生、灭、住三者，当自生的大智慧显现之时，证悟大圆满道的觉性，法性现前的意，即是自证之外无有佛，见到无有勤作之义。因此，自证无有改造、无有改变的体性，即是所有佛陀的意，并非有二。如是说： 十方四时无论何处，也无法寻得圆满佛陀。心性即是圆满佛陀，莫于他处寻觅佛陀。如是说。总而言之，外在显现器世间，内在自身蕴、界、处一切，也以分别了知的智慧确定。
English
However much appears, when everything is determined to be the nature of the ground, with the wisdom that individually realizes all the nature and reality of self-born wisdom, know the abiding manner of the ground. With the wisdom that realizes selflessness, know the state of all the qualities of the path and the fruit. The self-born awareness, the intention that is free from speaking, thinking, and expressing, is manifested as it is. Such a mind, primordially empty, rootless, primordially pure, free from elaboration, is the Dharmakaya, and the self-radiance is unceasing, the wisdom light is spontaneously accomplished, and the Sambhogakaya is beyond effort. Great compassion and great wisdom pervade everywhere, and that is the Nirmanakaya. Such a Trikaya, spontaneously accomplished as a great non-duality, is the Svabhavikakaya, which does not move from the sphere. Since all the qualities of the four Kayas and five wisdoms are primordially complete in the ground, there is only a difference between awareness and non-awareness. Other than that, all the qualities of the Kayas and wisdoms, the path and the fruit, do not come from elsewhere, but must be confirmed in the nature of the ground. Therefore, first search for the way the mind arises and know that the mind is without a ground and without a root. In the middle, recognize that there is no place to stay and no one to stay, and that samsara and nirvana are self-appearances. Finally, also free from all the objects and masters of going, self-awareness is without a ground and without a root, and is the nature of all-pervading samsara and nirvana. From the beginning, it cannot be changed by any faults or virtues, and it is free from the eight extremes of elaboration, possessing the three doors of liberation, and free from the three states of arising, ceasing, and abiding. When the great self-born wisdom is manifested, the awareness of the Dzogchen path, the intention of the nature of reality manifest, means that there is no Buddha other than self-awareness, and the meaning of effortless effort is seen. Therefore, the nature of self-awareness, uncorrected and unchanged, is the mind of all the Buddhas, and there is no duality. As it is said: From wherever in the ten directions and four times, A perfect Buddha cannot be found. Since mind itself is the perfect Buddha, Do not seek a Buddha elsewhere. So it is said. In short, the outer appearance is the container world, and the inner self, aggregates, elements, and all sense bases, are also determined by the wisdom of individual realization.