Tibetan
ས་འདོད་ལ། བག་ལ་ཉལ་མ་ལུས་པར་ཟད་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཉིད་ཅེས་འདོད་དེ། དེ་བས་ན་སྣང་བ་མངོན་དུ་རྒྱུ་དང་བག་ལ་ཉལ་རིམ་གྱིས་ལྡོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོར་སྦྱར་བར་ཟད་ཀྱི། རྟག་ཏུ་གཉེན་པོའི་ཆོས་འདི་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་བག་ལ་ཉལ་མ་ལུས་པ་ཟད་ན། རང་རིག་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པས། དེས་ན་རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ལ་གཉེན་པོས་བསལ་ཞེས་འདོགས་པར་ཟད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་སྐད་དུ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཚད་མེད་པ་བསགས་པ། བདག་པོ་ནི་དྲན་པ། ཡུལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་ནོར་པ་ལ་དམིགས་པ་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འཁྲུལ་བའི་བག་ལ་ཉལ་མ་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་རྒྱུ་ལས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མངོན་དུ་རྒྱུ་ནུབ་པའི་གནས་སྐབས་ཙམ་ལ་བཤད་པ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་འདི་ལྟར་བཤད་ན། དོན་མེད་པ་ཉིད་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རིགས་པའམ་གཉེན་པོས་གཞིག་ཏུ་མི་རུང་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་ཞིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་དབང་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཞིག་ཏུ་རུང་ཡང་། འདི་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་མ་མཛད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ཟད་པར་མ་མཛད་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། བདག་གི་དོན་ལ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣང་བ་ལས་འདས་སོ། །ཞི་བ་ཡིན་ཏེ་མཚན་མ་མེད་པས་སོ། །རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རབ་ཏུ་ནུབ་པས་སོ། །དེ་བས་ན་འདི་ཙམ་ལ་བདག་གི་དོན་ཞེས་བྱ་སྟེ། བདེ་བའི་ཚོར་བའམ། ཞི་བའི་རྣམ་པའམ། རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་ནི་རྒྱུ་འདི་ལ་མ་བརྟེན་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐལ་པ་དང་མོས་པ་ཇི་ལྟར་འཚམས་པ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་བཀག་པ་མེད་པར་འབྱུང་བས་འདི་ལ་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་སྐད་དུ་འདི་ནི་རིག་པའམ་གཉེན་པོས་གཞིག་ཏུ་མི་རུང་བའང་མེད་དེ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཙམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་དབང་བསྒྱུར་ཏེ་བཞག་པའང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་རིགས་པས་གྲུབ་པ། འདི་ཙམ་ཡོད་པར་ཁས་བླང་དགོས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་རིགས་པ་དེ་ལྟར་མེད་དེ་གལ་ཏེ་འདི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན་ནི། འདི་ཤེས་པ་གང་གི་མངོན་དུ་བྱས། རྗེས་སུ་དཔགས་པས་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན་ནི། འདི་ལ་རྟགས་ངེས་པ་གང་ཞིག་ཡོད། འདི་སྐད་དུ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གིས་མངོན་དུ་བྱས་སོ་ཞེ་ན་ནི། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུའང་མི་འགྱུར་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཟག་ཏུ་ཁས་ལེན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པས་མངོན་དུ་བྱས་སོ་ཞེ་ན་ནི། མི་ནུས་པ་དང་ཁྱོད་ཉིད་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་བོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཡོན་ཏན་དམིགས་པས་ཡོན་ཏན་ཅན་རྗེས་སུ་དཔག་གོ་ཞེས་ཟེར་ན། ཡོན་ཏན་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མ་ལྟོས་ཀྱང་འབྱུང་དུ་རུང་བར་གོང་དུ་བསྟན་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མ་གྲུབ་བོ། །ཡོད་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཐུན་པར་སྐྱེས་པ་ལ་བྱའོ་ཞེས་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རང་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་སྐྱེ་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རང་རིག་པ་དང་མཐུན་པར་སྐད་ཅིག་མར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པས་ཇི་ལྟར་མཐུན་པར་སྐྱེ་ཞེས་བརྗོད། དེས་ན་མཐུན་པར་སྐྱེས་པ་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་རིག་པར་ཤེས་པའང་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཕྱིར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་སྤྲོས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལ་ནི་རིག་པ་ཙམ་ཡང་ཁས་བླང་བར་མི་རུང་ངོ་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཐུན་པར་སྐྱེས་ཤེས་བརྗོད་པའང་། རིག་པའི་ཆོས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ལ་སྐྱེས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞིག་ཏུ་མི་རུང་བ་མེད་པ་དང་། ཆེད་དུ་གཞན་པའི་དགོས་པ་མེད་པ་དང་། རེ་ཞིག་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པའང་མེད་པ་དང་། དགག་པའི་རིག་པའང་ཡོད་པས། འདི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མངའོ་ཞེས་མ་ཟེར་ཅིག འདི་ནི་མདོ་ལས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགེ་ཆོས་ཟག་མེད་ནི། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཆོག་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ནི། །དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་དེ་བཞིན་གཤེགས་མེད་དེ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་གཟུགས་བརྙན་ཀུན་ཏུ་སྣང་། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ
Chinese
如果想要获得佛地，当习气全部断尽时，就称之为如来。因此，显现的行相和习气逐渐止息的智慧，仅仅是与不相符的事物和对治力相结合而已。并没有任何智慧是恒常执持对治之法的。因此，当习气全部断尽时，自证的智慧就没有产生的因。所以，没有因就不会产生果的道理，仅仅是对治力所破除的假名安立而已。此外，如果有人说，无分别智慧产生的因是积累了无量的善根，主因是忆念，所缘是无谬的法界。这指的是在迷惑的习气未断尽之前，忆念是正等菩提支的因，在入定的状态中，能取和所取的显现行相止息的状态。如果在佛地也这样说，那就变得毫无意义了。因此，对于这一点，没有什么是不可以用理智或对治力来破斥的。如果有人说，因为有某种必要，所以诸佛为了掌控佛法，即使可以破斥，也没有将此视为仅仅是幻象。那么，不将此视为断灭有什么必要呢？就自利而言，无漏之法是远离戏论的法性，是大乐，超越了痛苦的显现。是寂静，因为没有相状。是常，因为有为法完全止息。因此，仅仅是这样就称为自利，并不是说有安乐的感受，或者寂静的相状，或者常的自性。就利他而言，即使不依赖于这个因，也能如所有众生的根器和意乐相适应，无碍地生起功德之法，因此这并非没有意义。此外，如果有人说，这没有什么是不可以用理智或对治力来破斥的，诸佛也不是因为仅仅需要这样才掌控佛法而安立的，但以理智成立了仅仅存在世俗幻象的体性，必须承认仅仅存在这一点。那么，这并没有那样的道理，如果说这是现量成立的，那么这是哪个智慧的现
English
If one desires to attain Buddhahood, it is said that when all habitual tendencies are exhausted, it is called the Thus-Gone One. Therefore, the wisdom that arises manifestly and gradually reverses habitual tendencies is merely the combination of incompatible factors and antidotes. There is no wisdom that constantly holds onto the antidote. Therefore, when all habitual tendencies are exhausted, there is no cause for the arising of self-aware wisdom. Thus, the principle that no cause leads to no effect is merely a designation applied to what is eliminated by the antidote. Furthermore, if it is said that the cause of the arising of non-conceptual wisdom is the accumulation of immeasurable roots of virtue, the main factor is mindfulness, and the object is the unerring realm of reality, this refers to the state where, until the habitual tendencies of delusion are not exhausted, mindfulness is the cause of the limb of perfect enlightenment, and in the state of meditative equipoise, the appearance of the apprehended and the apprehender ceases. If this is said to be the case even on the level of Buddhahood, it becomes meaningless. Therefore, there is nothing about this that cannot be refuted by reason or antidote. If someone says that because there is some necessity, the Victorious Ones, in order to control the Dharma, even though it can be refuted, have not made it merely an illusion, then what necessity is there in not making it exhausted? For one's own benefit, the uncontaminated Dharma is the Dharma-nature free from elaboration, the great bliss, which transcends the appearance of suffering. It is peaceful because it is without characteristics. It is permanent because conditioned phenomena are completely extinguished. Therefore, this alone is called one's own benefit, not that there is a feeling of happiness, or a state of peace, or a nature of permanence. For the benefit of others, even without relying on this cause, qualities of merit arise unhindered, in accordance with the capacity and inclination of all sentient beings, so this is not without meaning. Furthermore, if someone says that there is nothing about this that cannot be refuted by reason or antidote, and the Victorious Ones did not establish it by controlling the Dharma merely because it was necessary, but that it is established by reason that there is only the nature of conventional illusion, and that it must be admitted that only this exists, then there is no such reason for this. If it is said that this is established by direct perception, then by which wisdom is this directly
Chinese
如果说是由比量成立的，那么，这有什么确定的理由呢？如果说无分别的智慧是自己现证的，那么，这样一来，也不会变成无分别的智慧，而且也会承认佛的行境是补特伽罗。如果说是清净世间者现证的，那么，这是不可能的，而且你也不承认清净世间者。因此，不是由现量成立的。比量也不能成立，如果说通过观察功德就能比知有功德者，那么，因为上面已经说明了功德不依赖于无分别的智慧也能产生，所以比量也不能成立。如果存在就会变成过失，这是成立的。像这样，所谓无分别的智慧和二无的智慧，不是认为是指与法界相合而产生的吗？如果自证只是刹那的体性而产生，那么，法界的体性也会变成与自证相合而刹那产生吗？如果不是这样，那么，就会说以那样的体性产生，如何能相合而产生呢？因此，相合产生也是不能成立的。另外，如上面所说，如果知道一切知识都是自证，那不是由戏论的习气所致吗？因为仅仅是觉性本身也是戏论，所以对于戏论寂灭来说，仅仅是觉性也是不能承认的。所谓与法界相合而产生，并不是在觉性的法流中产生，而是说变成那样才叫做产生。这样一来，就没有不可破的，也没有特别其他的必要，也没有暂时仅仅以幻化的方式成立的道理，而且也有破斥的道理。因此，不要说诸佛的相续中具有无分别的智慧。这是经中也说过的，经中说：如来无漏之善法，是为殊胜之法身，于彼无有如来性，亦无如来之存在，然于世间诸处现影像。这样说，如来是法身，如来性和如来
English
If it is established by inference, then what definite reason is there for this? If it is said that non-conceptual wisdom is directly realized by oneself, then, in that case, it will not become non-conceptual wisdom, and it will also be admitted that the object of the Buddha's activity is a person. If it is said that it is directly realized by the pure world, then it is impossible, and you do not accept the pure world. Therefore, it is not established by direct perception. Inference also cannot establish it. If it is said that by observing the qualities, one can infer the possessor of qualities, then, since it has been explained above that qualities can arise without relying on non-conceptual wisdom, inference cannot establish it. If it exists, it will become a fault, which is established. Like this, the so-called non-conceptual wisdom and non-dual wisdom, are they not considered to be born in accordance with the Dharmadhatu? If self-awareness arises only as a momentary characteristic, then will the characteristic of the Dharmadhatu also become compatible with self-awareness and arise momentarily? If it is not like that, then how can it be said that it arises in accordance with such a characteristic? Therefore, arising in accordance is also not established. Furthermore, as mentioned above, if all knowledge is known as self-awareness, is that not due to the power of the habits of elaboration? Because mere awareness itself is also elaboration, therefore, for the pacification of elaboration, even mere awareness cannot be admitted. Saying that it arises in accordance with the Dharmadhatu, it does not arise in the stream of consciousness, but it is said to arise when it becomes like that. In that case, there is nothing that cannot be destroyed, there is no other special need, and there is no reason to establish it temporarily as mere illusion, and there is also a reason to refute it. Therefore, do not say that the Buddhas have non-conceptual wisdom in their minds. This is also said in the sutras, which say: The Tathagata's undefiled virtues are the supreme Dharmakaya, in which there is no suchness, nor is there a Tathagata, but images appear everywhere in the world. Thus, the Tathagata is the Dharmakaya, suchness and the Tathagata