Tibetan
གཉིས་པོས་སྟོང་པ། རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་ཡོད་ལ། སངས་རྒྱས་པའི་དུས་ན་ཡང་། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཚུལ་ཙམ་མངའ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་མོ། །རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དུས་ན་ཡང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་སྐད་གཅིག་ཙམ་ཡང་སྐྱེ་མ་མྱོང་སྟེ། གསལ་བ་རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་གནས་སོ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བ་སྙམ་བྱེད་པ་འདི་ནི། སེམས་དང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ། གཟུང་འཛིན་ཞེས་བྱ། ཀུན་བརྟགས་ཞེས་བྱའོ། །གང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་མི་རུང་སྟེ། བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །འཕགས་པའི་དུས་ན་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལས་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ནི་གློ་བུར་བའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་སྙམ་བྱེད་པ། དེ་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེའོ། །དེ་བས་ན་འཕགས་པའི་དུས་ནའང་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་འདོད་དོ། །སངས་རྒྱས་པའི་འདོད་པ་སྤྱིར་བསྡུ་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པར་འདྲ་བ་ལས། ཁ་ཅིག་ནི། ༼ཉན་ཐོས་པ། ༽ ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ལས་སེམས་པ་དང་སེམས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཏེ། ལས་དེས་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་རྒྱུད་ལ་བསགས་པའི་མཐུས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མངོན་པར་གྲུབ་པ་གཉིས་སྐྱེད་དོ། །དེ་ལ་རྣམ་སྨིན་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ནི། ལུས་དང་གནས་དང་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྨིན་ཅིང་གྲུབ་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་དབང་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་། བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སེམས་ལས་གཞན་དུ་སྨིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དང་བདག་པོའི་རྐྱེན་བྱས་པས། བག་ཆགས་གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱས་པའི་བག་ཆགས་དེས། རྒྱུའི་རྐྱེན་བྱས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་དམིགས་ཤིང་སྐྱེའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི། ༼སེམས་ཙམ་པ། ༽ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བསགས་པ་ནི་བདེན་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཉིད་ལ་སྨིན་པར་རིགས་ཏེ་དཔེར་ན་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་པ་འབྲས་བུ་རིའི་རྩེ་མོ་ལ་སྨིན་པ་ག་ལ་སྲིད། དེ་བས་ན་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བསགས་ཤིང་སྨིན་པའི་སེམས་དེ་ཉིད་ལུས་དང་གནས་དང་སྤྱོད་ཡུལ་ལྟར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཇི
Chinese
两者皆空，仅存在自证的体性。即使在成佛之时，也仅具有清净世间的智慧，即世俗谛的显现方式。然而，真正的智慧只是刹那间的无分别智慧。说无相者认为，即使在所有众生之时，心和心所也从未生起过刹那间的能取所取之相，只是光明安住于自证的体性中。认为显现为境和有境，这是与心不异不其他的，即称之为习气，称之为能取所取，称之为遍计所执。凡是不异不其他的，都不可能是实有，只是假立而已。即使在圣者之时，也不能从那个自性中分离出来，然而不同之处在于，与认为存在突发习气的那种状态相分离。如是说。因此，即使在圣者之时，也不承认清净世间的智慧。总的来说，佛陀的观点都相似地认为业从世间产生。其中一些人，（声闻乘），认为业的自性是业思和由思所引发的身语意的行为。通过这些业在相续中积累业习气的力量，产生两种结果：识的生起和异熟的显现。其中，异熟的显现是指成熟和显现为身体、处所和受用境。即使它是从心的力量中产生的，习气的果实也是在心之外成熟的。通过它作为所缘缘和增上缘，那个产生识的习气，作为俱生缘，识缘于境而生起。如是说。另一些人，（唯识宗），认为在心的相续中积累业习气是真实的。因此，习气的果实也理应在心的相续中成熟，例如在田地里播种，果实怎么可能在山顶上成熟呢？因此，在心的相续中积累和成熟的业习气，那个心本身就异熟为身体、处所和受用境。因此，如
English
Both are empty, existing only as the nature of self-awareness. Even at the time of Buddhahood, they only possess the wisdom of the pure world, which is merely the appearance of conventional truth. However, true wisdom is only a moment of non-conceptual wisdom. Those who speak of no-appearance believe that even in the time of all sentient beings, mind and mental factors have never arisen even for a moment with the appearance of grasper and grasped, but luminosity abides only in the nature of self-awareness. The thought that things appear as object and subject is said to be non-different and non-other than the mind, which is called habit, called grasper and grasped, and called imputation. Whatever is non-different and non-other cannot be substantially existent, but is merely imputed. Even in the time of the noble ones, one cannot be separated from that very nature, but the difference is being separated from the state of thinking that there is a sudden habit. Thus it is said. Therefore, even in the time of the noble ones, they do not accept the wisdom of the pure world. In general, the views of the Buddhas are similar in that they believe that karma arises from the world. Some of them, (the Hearers), believe that the nature of karma is the karma of thought and the actions of body, speech, and mind that are aroused by thought. Through the power of accumulating karmic habits in the continuum through these actions, two results arise: the arising of consciousness and the manifestation of maturation. Among them, the manifestation of maturation is the ripening and manifestation as body, place, and objects of enjoyment. Even though it arises from the power of the mind, the fruit of the habit ripens outside of the mind. By making it the objective condition and the dominant condition, that habit that causes the arising of consciousness, as the co-emergent condition, consciousness arises focusing on the object. Thus they say. Others, (the Mind-Only School), believe that it is true that karmic habits are accumulated in the continuum of the mind. Therefore, the fruit of the habit should also ripen in the continuum of the mind itself, for example, if a seed is planted in a field, how could the fruit ripen on the top of a mountain? Therefore, the mind itself, in which karmic habits are accumulated and ripened in the continuum of the mind, is what ripens as body, place, and objects of enjoyment. Therefore, as
Tibetan
་སྲིད་དུ་ཆོས་སུ་བརྟགས་ཤིང་གྲགས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེའོ། །དེ་ལ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སེམས་ཉིད་ཡུལ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་དང་། ཡུལ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དེ་ཁོ་ན་བག་ཆགས་སྨིན་པ་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱི་ཡུལ་བག་ཆགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་བཅས་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་བསགས་པ་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་མཐུར་གྱུར་པ་ན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལུས་དང་གནས་དང་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་དང་ཡང་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཡང་བྱེད་དོ། །འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་རང་གིས་བཞག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་རྒྱུའི་རྐྱེན་བྱེད་དོ། །ཟེར་རོ། །བསྡུས་ན་གཞུང་འདི་དག་ཀུན། ཕྱི་རོལ་པ་ལྟར་དབང་ཕྱུག་དང་། བདག་དང་། རང་བཞིན་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་གཞན་དུ་མི་ཚོལ་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གིས་བསགས་པའི་ལས་རང་ལ་སྐྱེ། རང་གི་གནས་དང་སྤྱོད་ཡུལ་ཀྱང་གྲུབ་པར་འདོད་པར་འདྲ་བས། ལྷག་པར་རྩོད་སྒོ་ཆེན་པོ་མེད་དོ། །༼དབུ་མ་པ་ནི། ༽ ཇི་སྐད་དུ་འདོད་པ་བཤད་པ་འདི་ཉིད་ལྟ་བའི་གཞིར་བཞག་ནས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་སྨྲ་བ་དེ་ཉིད་རིགས་པ་དམ་པས་གཞལ་ན། ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་སྨྲའོ། །དེ་ཡང་དོན་དམ་པའི་ལྟ་བ་མཐུན་ཡང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། མདོ་སྡེ་དབུ་མ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་གཉིས་སུ་གྱེས་སོ། །དེ་ལ་མདོ་སྡེ་དབུ་མ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉན་ཐོས་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པས། ཚུལ་ཐ་དད་དུ་མ་ཡང་མེད། འཕགས་པའི་དུས་ན་ཡང་ཕུང་པོ་མ་ལུས་པའི་མྱ་ངན་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབུམ་པ་ལས། ཇི་སྐད་དུ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་སྟེ། བཅོ་བརྒྱད་གང་ཞེ་ན། གང་གི་མཚན་ལ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པ་སངས་རྒྱས་པ་དང་། གང་གི་ནམ་ལ། ལྷ་དང་བཅས། བདུད་དང་བཅས། དགེ་སྦྱོང་དང་བཅས། བྲམ་ཟེ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་རྗེས་སུ་བསྟན་ཏེ། ཕུང་པོ་མ་ལུས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ།
Chinese
所有显现都视为法性，一切名声都转为自心。如是说。对此，又因习气之故，说自心如境，仅是显现如境，即是习气成熟，故心之境即是习气。如是说。此外，入之识与心所生者，其习气积于阿赖耶识，若已得自在且力大，则阿赖耶识本身即是果之体性成熟，彼即显现为身、处所及行境。此显现本身亦作入识之有者之缘，亦作所缘之缘。入识以自所立之等起习气作因缘。据说如此。总而言之，所有这些论典，不像外道那样，不寻求自在天、我、自性等作为他因，而是识自己所积之业生于自身，也认为自己的处所和行境也由此成立，因此没有太大的争论之处。（中观派）：如其所说，将此见解作为立足点，以正理衡量世俗谛，则如所显现和体验的那样，并非真实成立，而是宣说离戏论。虽然胜义谛的见解相同，但因世俗的差别，而分为经部中观和瑜伽行中观二者。其中，经部中观与世俗的声闻经部相同，因此也没有许多不同的方式。在圣者之时，也说在无余涅槃界中完全寂灭，如《十万般若经》中所说：如是，菩萨摩诃萨的大乘，即是佛陀的十八不共法，十八者为何？于何名，现证无上正等菩提而成佛，于何时，向天人、魔、沙门、婆罗门等世间显示一切痛苦已尽，直至入于无余涅槃界中完全寂灭。
English
All appearances are regarded as Dharma, and all fame is transformed into one's own mind. So it is said. Furthermore, due to the power of habit, it is said that the mind itself is like an object, and that the appearance of being like an object is precisely the ripening of habit. Therefore, the object of the mind is habit. So it is said. Moreover, the entering consciousness, together with the mental factors arising from the mind, accumulates habits in the alaya consciousness. When these habits become powerful and influential, the alaya consciousness itself matures as the nature of the fruit. That itself appears as body, place, and field of activity. That appearance itself also acts as the condition of the possessor of the entering consciousness, and also as the objective condition. The entering consciousness, with the habit of its own established cause, acts as the causal condition. So it is said. In short, all these texts do not seek other causes such as Ishvara, self, or nature, as do the outsiders. Rather, the karma accumulated by consciousness itself arises in itself, and it is also believed that one's own place and field of activity are established by it. Therefore, there is not much room for argument. (The Madhyamikas): Taking this stated view as a basis, when the conventional truth is measured by valid reasoning, it is not truly established as it appears and is experienced. Rather, it is said to be free from elaboration. Although the view of the ultimate truth is the same, it is divided into Sutra Madhyamika and Yogachara Madhyamika due to the differences in the conventional. Among them, the Sutra Madhyamika is the same as the conventional Shravaka Sutra, so there are not many different ways. Even at the time of the noble ones, it is said that they completely pass into nirvana in the realm of nirvana without remainder of aggregates. As it is said in the Hundred Thousand Prajnaparamita: Thus, the Mahayana of the Bodhisattva Mahasattva is the eighteen unshared qualities of the Buddha. What are the eighteen? In what name, he manifests complete enlightenment in unsurpassed perfect complete enlightenment and becomes a Buddha, and at what time, he shows to the world with gods, demons, ascetics, and brahmins that all suffering has ceased, until he completely passes into nirvana in the realm of nirvana without remainder of aggregates.