Tibetan
་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་པས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་ལས། ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་གསུམ་དུ་སྨྲ་སྟེ། མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་དང་། དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་པས་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་འདོད་པར་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་ཏེ་ཆགས་པ་སྤོངས་པ་དང་། བདེན་པ་བཞིའི་དོན་བསྒོམས་པས་ཆགས་པ་སྤོངས་པའོ། །ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྤོང་ཚད་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་མདོར་བསྡུས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ས་ལ་གནས་པའོ། །སྤོང་ཚད་ནི། སྲིད་པ་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་སྤོངས་པའོ། །ཞེའོ། །རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི། ཆོས་ལས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཚིག་གི་དོན་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གནས་པས། གཟུང་བའི་རྟོག་པ་ཉམས་པར་བྱས་ཏེ། འོན་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་འཇུག་པས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ནི་མ་སྤངས་སོ། །སྤོང་ཚད་ནི་གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། ཀུན་འབྱུང་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་ཆོས་སུ་ཤེས་སོ། །ཞེའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤྱིར་བསྡུས་ནས་ལྟ་བ་ནི། ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་ནས། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་སོ། །སྤོང་ཚད་ནི། བག་ཆགས་ཀྱིས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤོངས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་བོ། །ཞེའོ། །གཞན་ཡང་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུའི་བྱེ་བྲག་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། ལས་ཀྱི་ཚེ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ལ་མཐུ་ཆུང་སྟེ། ཕྱི་ནང་གི་གནོད་པས་ཀྱང་བརྫིར་རུང་ངོ་། །རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། རྣམ་པར་སྦྱོང་པ་ལ་མཐུ་ཆེ་སྟེ་ཕྱི་ནང་གི་གནོད་པས་མི་བརྫིའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི། ས་དང་པོ་ཐོབ་ནས་དབང་བཅུའི་གཞི་ཐོབ་སྟེ། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་འཕེལ་ནས་ས་བཅུ་པ་ལ་དབང་བཅུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་མཐུ་ཐོབ་བོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི། བྱིན་རླབས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། མཐུའི་ཚད་གཟུངས་བའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱང་གཉིས་ཏེ། ཚོགས་ན་སྤྱོད
Chinese
因为想要通过舍弃贪执而解脱，所以说了舍弃贪执的三种方法：通过修不净观来舍弃贪执；通过修随念呼吸出入，为了获得心的平静，成为对欲望贪执的对治，从而舍弃贪执；通过修习四谛的意义来舍弃贪执。声闻、缘觉、大乘的见解、禅定和断除程度这三者的差别简要归纳如下：声闻的见解是：证悟补特伽罗无我。禅定是：安住于有相之地。断除的程度是：断除一切与有相关的连接。如是说。缘觉的见解是：证悟从法蕴所摄的一切色法无我。禅定是：证悟言词的意义不存在，安住于不可言说的法性之中，使能取的分别念消失，然而，因为进入“不可言说”的念头，所以能执的分别念并没有断除。断除的程度是：无论什么，都了知一切生起的法都是灭尽之法。如是说。大乘总的来说，见解是：证悟法与补特伽罗二者无我。禅定是：超越一切能取和所取的分别念，获得无分别智，安住于极其清净的法界之中。断除的程度是：完全断除习气所连接的一切，获得一切种智。如是说。此外，这些禅定的力量的差别是：声闻的禅定，在业的清净方面力量较小，也容易被内外之害所摧毁。缘觉的禅定，在清净方面力量较大，不会被内外之害所摧毁。菩萨们，在获得初地之后，获得十自在的基础，之后逐渐增长，到十地时，获得十自在圆满的力量。如来，加持不可思议，力量的程度不是所能测量的。如是说。缘觉也有两种：群聚而行
English
Because one desires liberation by abandoning attachment, three methods for abandoning attachment are spoken of: abandoning attachment by meditating on ugliness; abandoning attachment by meditating on mindfulness of breathing in and out, in order to attain mental equanimity, which becomes an antidote to attachment to desire; and abandoning attachment by meditating on the meaning of the four truths. The differences between the views, samadhi, and degrees of abandonment of the Shravakas, Pratyekabuddhas, and Mahayana are briefly summarized as follows: The view of the Shravakas is: realizing the absence of self in the individual. The samadhi is: abiding in a place with an object of focus. The degree of abandonment is: abandoning all connections related to existence. Thus it is said. The view of the Pratyekabuddhas is: realizing the absence of self in all phenomena included in the form aggregate of phenomena. The samadhi is: realizing that the meaning of words does not exist, abiding in the nature of phenomena that cannot be spoken of, causing the conceptualization of the apprehended to disappear, but because the thought of "unspeakable" enters, the conceptualization of the apprehender is not abandoned. The degree of abandonment is: whatever it may be, knowing that all arising phenomena are phenomena of cessation. Thus it is said. The Mahayana, in general, the view is: realizing the absence of self in both phenomena and the individual. The samadhi is: transcending all conceptualizations of the apprehended and the apprehender, obtaining non-conceptual wisdom, and abiding in the utterly pure realm of phenomena. The degree of abandonment is: completely abandoning all connections linked by habitual tendencies, obtaining omniscient wisdom. Thus it is said. Furthermore, the differences in the power of these samadhis are: the samadhi of the Shravakas has little power in purifying karma and can easily be destroyed by internal and external harm. The samadhi of the Pratyekabuddhas has great power in purification and cannot be destroyed by internal and external harm. Bodhisattvas, after attaining the first ground, obtain the basis of the ten powers, and then gradually increase, and at the tenth ground, obtain the power of the complete ten powers. The Tathagatas have inconceivable blessings, and the extent of their power is not a place to be measured. Thus it is said. There are also two types of Pratyekabuddhas: those who live in groups
Tibetan
་པ་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་གྲོགས་ལ་ལྟོས་པ་དང་། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་གྲོགས་ལ་མི་ལྟོས་པ་སྟེ། འདི་དག་ལ་ཡང་། ཞུགས་པ་དང་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་གང་ཟག་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ལ། ཚོགས་བསགས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལས། མཐུའི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཡོད་དོ། །ཞེའོ། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་དང་། རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བའོ། །རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་། ནང་གསེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་དང་། རྣམ་པ་བརྫུན་པར་སྨྲ་བའོ། །དེ་དག་ལ་ཡང་རྣམ་པ་འདྲ་གཞི་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་། འདྲ་གཞི་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ནང་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དུ་མ་གྲགས་མོད་ཀྱི། མདོ་འདི་དག་ཙམ་དུ་འདུས་པས་འདི་དག་ཙམ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པའི་སྒྲ་ནི་འདིར་འདྲ་སྣང་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་འདྲ་གཞི་ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི། འདྲ་གཞི་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་འདྲ་སྣང་སྟེ། འདྲ་གཞི་མེད་པ་ན་གཏན་མེད་ཀྱང་། ཡོད་པས་འདྲ་བར་སྣང་བ་ལ་འདྲ་སྣང་། ཞེས་བྱའོ། །བསྡུས་ནས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་དོ། །ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་འདྲ་གཞི་ཡོད་པར་འདོད་པ་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གུད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ཀྱང་། སེམས་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལྟ་བུར་སྣང་བ་བརྟན་པ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེས་འདྲ་གཞི་བྱས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེའོ། །ཞེའོ། །འདྲ་གཞི་མེད་པར་སྨྲ་བ་ནི། ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་སྣང་བའི་རིམ་པ་གཉིས་པ་མེད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་ཡོད་པར་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཞེའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་ནི། ལུས་དང་གནས་དང་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་བདེན་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ནའང་དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡང་སྐུ་དང་ཞིང་གི་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེའོ། །རྣམ་པ་རྫུན་པར་སྨྲ་བ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ན་ཡང་གཟུང་འཛིན་དུ་སྐྱེ་བའི་རྟོག་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ན་
Chinese
有者根器钝者依赖友伴，如牛角者根器利者不依赖友伴。于此等亦由趋入与得果之差别，补特伽罗乃有四种。由积聚资粮之差别，由根器利钝之差别，由三摩地之差别，亦有神通之差别。如是说。唯识宗有二：说有相者与说无相者。说有相者亦有内别之差别二种：说相为真实者与说相为虚妄者。彼等之中，又有说相有相似处者与说无相似处者等，虽有诸多说法不一致之论说，然仅摄于此等经中，故仅说此等。其中，所谓说有相者，相之语在此乃指相似显现，彼亦于认为有相似处者，乃谓与相似处相似之识生起为相似显现，若无相似处则全无，以有故显现为相似，故名相似显现。总而言之，所谓说有相者，谓虽无外境，然识本身犹如存在一般，有能取与所取之分别。如是认为。其中，认为有相似处者，谓于识之外虽无外境，然心性本身有如外境般显现之坚固者，以彼作为相似处，一切识皆生起为彼之相。如是说。说无相似处者，谓无显现为外处之次第第二者，乃谓识本身犹如存在之境一般。如是说。其中，所谓说相为真实者，谓显现为身体、处所及行境之所有一切，以是心性本身之体性之故，如其所显现般真实不虚，于有情之时亦如是真实不虚，于佛地时，身与刹土之庄严所有一切亦如是真实不虚。如是说。所谓说相为虚妄者，谓于有情之时，生起能取所取之分别念是存在者，彼乃非真实之普
English
Those with dull faculties rely on companions, while those with sharp faculties, like rhinoceros horns, do not rely on companions. Among these, individuals are of four types based on the distinction of entering and attaining results. There are also differences in abilities based on the differences in accumulating merit, the sharpness or dullness of faculties, and the differences in samadhi. So it is said. The Mind-Only school has two: those who assert the existence of aspects and those who assert the non-existence of aspects. Among those who assert the existence of aspects, there are two internal distinctions: those who assert aspects are real and those who assert aspects are false. Among these, there are those who assert that aspects have a basis for similarity and those who assert that they do not have a basis for similarity, and so on. Although there are many inconsistent assertions, they are all included in these sutras, so only these are discussed. Among them, the term "asserting the existence of aspects" means that the word "aspect" here refers to similar appearances. Those who believe in the existence of a basis for similarity say that the arising of consciousness in a form similar to the basis for similarity is a similar appearance. If there is no basis for similarity, then there is nothing at all, but because there is, it appears similar, so it is called a similar appearance. In short, the term "asserting the existence of aspects" means that although there is no external object, consciousness itself appears as if it exists, and there is a distinction between the apprehended and the apprehender. This is what they believe. Among them, those who believe in the existence of a basis for similarity say that although there is no external object separate from consciousness, there is a stable mind-essence that appears like an external object. Taking that as the basis for similarity, all consciousnesses arise in its form. So it is said. Those who assert the non-existence of a basis for similarity say that there is no second stage of appearance as external sense bases, but that consciousness itself appears as if it were an existing object. So it is said. Among them, the term "asserting aspects are real" means that everything that appears as body, place, and field of activity is the nature of mind itself. Therefore, it is truly real as it appears. It is also truly real in the state of sentient beings, and in the state of Buddhahood, all the arrangements of body and field are also truly real. So it is said. The term "asserting aspects are false" means that even in the state of sentient beings, the conceptualization that arises as the apprehended and the apprehender exists, and that is the non-real universal