Tibetan
གཉིས་པ་བཅད་དུ་ཡོད་དོ། །ཞེས་བོགས་མི་འབྱིན་ནོ། །གཉིས་པོས་མི་སྟོང་སྟེ་གཉིས་པོ་རྫས་སུ་གྲུབ་པའོ། །ཞེས་ཕྱིར་མི་ཟློག་གོ །སྤྲོས་པ་མ་ཆོད་པས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཉིས་པོས་སྟོང་པ་རང་རིག་པའི་སྐད་གཅིག་མ། ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ལ་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་རང་རིག་སྐད་ཅིག་མ་ཞེས་བྱ་བ། གང་ན་ཡོད། སུ་ལ་གྲགས་ཞེས་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་དོ། །རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བེམས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེའམ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་ཏེ་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཕྱིར་མི་ཟློག་གོ །མདོ་སྡེ་དབུ་མ་པ། ཉན་ཐོས་མདོ་སྡེ་པ་ལ་བོགས་མི་འབྱིན་ཅིང་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པ་དང་། ཕྱིར་མི་ཟློག་པའི་ཚུལ་ཡང་དེ་དང་མཐུན་ནོ། །དབུ་མ་རྣམ་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་མི་མཐུན་པ་ལ། ལུང་དང་རིགས་པ་གང་ཆེ་བ་ནི། རྒྱུད་དང་མདོ་སྡེ་སྤྱིའི་གཞུང་དང་། རིགས་པ་སྤྱིའི་ཚུལ་དང་། དབུ་མའི་མཁན་པོ་གཞུང་ཕྱི་མོ་མཛད་པའི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། ཨཱརྱ་དེ་བའི་གཞུང་ལྟར་ན་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མའི་གཞུང་དོན་ཆེ་བར་སྣང་ངོ་། །དབུ་མའི་གཞུང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ། ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབང་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། །རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་སྤང་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བའི་དོན་སོ་སོ་བྱ་བ་བྱེད་པ་རྫས་སུ་ཡོད་དོ། །ཞེས་འདོད་པ་ལ། གསང་སྔགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའང་། འདི་སྐད་དུ་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལས་ལྷག་པར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་གཉིས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་དོ། །ཞེས་བོགས་མི་འབྱིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐུའམ་ཡེ་ཤེས་སམ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བཀོད་པ་འདི་ལྟ་བུ་དག་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་ཡོད་དོ། །ཞེས་མི་ཟློག་གོ །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་རྫས་སུ་འདོད་པ་ལ་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་བྱེད་ཀྱང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། གང་ན་ཡོད། སུ་ལ་གྲགས་ཞེས་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་རང་བྱུང་རང་གྲུབ་ཏུ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེའམ། དབང་ཕྱུག་གིས་སྤྲུལ་པའམ། བྱེད་པ་པོས་བྱས་པའམ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མེད་པར་བྱུང་བའམ། དུས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་མི་ཟློག་གོ །གསང་སྔགས་སྤྱིའི་ཚུལ
Chinese
第二种是截断而存在。说不给机会。不是以二者为空，而是二者作为实有成立。说不反驳。因为没有断除戏论，以心和心所二者为空的自证一刹那。对于真实存在的，进行断除戏论，称为自证一刹那。在哪里有？对谁显现？这样不区分。不是自证，而是物质。或者，不是刹那，而是常恒。这样不反驳。经部中观派，对于声闻经部派不给机会，也不区分，不反驳的道理也与此相同。对于二种中观在世俗谛方面的不同，经典和理证哪个更重要呢？按照总的续部和经部的论典，总的理证方式，以及中观论师以根本论典著称的龙树论师和圣天论师的论典来看，瑜伽行中观派的论典意义更为重大。中观论典的一切法，在胜义谛上是远离戏论的，在真实的世俗谛的范围内，对于遍计烦恼和清净之法，舍弃和取受之事各自起作用，作为实有而存在。如果有人这样认为，密宗师认为一切法平等性的观点是，这样说：你的胜义谛远离戏论之外，还有更胜一筹的远离戏论的第二种存在。这样不给机会。不是胜义谛远离戏论，而是像身、智慧或者伟大的功德庄严这些在胜义谛上成立而存在。这样不反驳。对于世俗谛的自相，认为具有作用的实有，虽然进行断除戏论，但是，遍计烦恼和清净之法，以因缘为基础，相互依赖而产生的自相，称为具有作用的能力。在哪里有？对谁显现？这样不区分。世俗谛的法不是相互依赖而产生的自相，而是自生自成，不依赖于因缘。或者，是自在天所化现的，或者，是作者所造的，或者，没有因和缘而产生的，或者是时间所改变的自相。对于这些说法不反驳。密宗总的观点。
English
The second is that it exists as cut off. Saying that it does not give an opportunity. It is not empty of the two, but the two are established as real. Saying that it does not refute. Because the elaboration has not been cut off, the self-awareness of a single moment, which is empty of both mind and mental factors. For what truly exists, it cuts off elaboration and is called self-aware single moment. Where is it? To whom does it appear? Thus, it does not differentiate. It is not self-awareness, but matter. Or, it is not momentary, but permanent. Saying that it does not refute. The Sutra-based Madhyamaka, to the Hearer Sutra-based, does not give an opportunity and does not differentiate, and the way of not refuting is also the same. Regarding the difference between the two Madhyamakas in terms of conventional truth, which is more important, scripture or reasoning? According to the general treatises of the Tantras and Sutras, the general way of reasoning, and the treatises of the Madhyamaka masters, such as the teacher Nagarjuna, who made the fundamental treatises, and Aryadeva, it seems that the treatises of the Yogachara Madhyamaka are more meaningful. All the dharmas of the Madhyamaka treatises, in the ultimate truth, are free from elaboration. Within the scope of the true conventional truth, for the completely afflicted and purified dharmas, the matters of abandoning and adopting each function separately, existing as real. If someone thinks this way, the Tantric practitioners, who believe that all dharmas are of equal nature, say this: "Apart from your ultimate truth, which is free from elaboration, there is a second, even more free from elaboration." Saying that it does not give an opportunity. It is not that the ultimate truth is free from elaboration, but that forms, wisdom, or the splendor of great qualities, such as these, exist as established in the ultimate truth. Saying that it does not refute. Regarding the characteristic of conventional truth, believing in the real that has function, although it cuts off elaboration, the completely afflicted and purified dharmas, based on cause and condition, the characteristic of arising in dependence, called the ability to function. Where is it? To whom does it appear? Thus, it does not differentiate. The dharmas of conventional truth are not the characteristic of arising in dependence, but are self-born and self-established, not relying on conditions. Or, it is manifested by Ishvara, or made by a maker, or arisen without cause and condition, or is of the nature of being transformed by time. It does not refute these statements. The general view of Tantra.