Tibetan
་ལས། མི་གནས་དམིགས་པའི་ཡུལ་མེད་མི་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་ལམ། །བསྔོ་བའི་ཆ་ཤས་འཕྲ་མོའི་ཡུལ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །རྟོག་སྒོམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོག་ཀུན་ཏུ་ཇི་བཞིན་གནས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྒོམ་ལུང་དག་ལས་འདི་སྐད་དུ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པའི་ཚེ། སེམས་གནས་གང་ལའང་མི་རྟེན་ཅིང་མི་གནས། ཡུལ་གང་ལའང་མི་དམིགས། རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་རྟོག་པར་སྒོམ་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་དེ། སེམས་ཀྱི་གནས་དང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་རྣམས་སུ་སྣང་ཞིང་རྟོག་པ་ནི་སྒྲིབ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས། དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་པ་དེ་ཉིད། བསྔོ་བའི་ཆ་ཤས་འཕྲ་མོ་དང་མ་བྲལ་ཞིང་། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡུལ་འདོད་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དངོས་སུ་རྣམ་རྟོག་ཉིད་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་བསྔོ་བའི་ཆ་ཤས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨོན་པ་སྟེ་འདུན་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཆ་ཤས་འཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉན་ཐོས་ལྟར་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཡང་། རེ་སྨོན་ཀྱི་མཐའ་ལ་གནས་པས་བླང་དོར་གྱི་མཐར་ལྷུང་བའི་བློ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གནས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེམས་ཅན་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་དབྱུང་ཞིང་ལྷག་པར་འཕགས་པའི་དོན་གཞན་ཞིག་མེད་དེ། འཁྲུལ་སྣང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བར་ཟད་དོ། །འཁྲུལ་སྣང་ཡང་སེམས་ཉིད་ཡིན་ལ། སེམས་རང་གི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པས་རྟོག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། དེ་བས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གང་སྣང་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཅི་སྐྱེའང་། སྣང་རྟོག་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བས། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རང་ཤར་པ་ཡིན་ནོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ཆེ་ལས་ཀྱང་། ནམ་མཁའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་མེད་ཅིང་། །རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་འདྲ། །མི་ཆགས་ནམ་མཁའི་བསྔོ་བ་ལས། །རང་དོན་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའ་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ཞེས་བརྗོད་ན། རི་བོང་གི་རྭ་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར། མིང་དེས་ཀྱང་དོན་མ་བརྗོད་དེ་བརྫུན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རི་བོང་གི་རྭའི་དོན་དང་རི་བོང་གི་རྭའི་སྒྲ་གཉིས་དོན་མེད་པ་དང་དོན་ལ་བརྗོད་པ་མ་མྱོང་བས་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པར་འདྲའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་དམིགས་ཏེ་སྐྱེས་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་མ་སྐྱེས་པར་འགོའ་མཉམ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས། དེ་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་བས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་དམིགས་པ་སྙམ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་དེ་ནི། ནམ་མཁའ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་སྐྱེ་མ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་རྐྱེན་ལས་ལྟོས་ནས་སྐྱེ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་༼དམིགས་རྐྱེན་དོན་ལ་མེད་པས། ༽ཚུལ་དེ་འདྲའོ། །དེ་བས་ན་ནམ་མཁའ་ལྟར་གང་ལའང་མ་ཆགས་པའི་བློ་ནི། ཅིའང་མི་འདོད་མི་སྤོང་བས་ནམ་མཁའི་བསྔོ་བ་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ངང་ལ་གནས་ཤིང་རྡེང་དུ་གྱུར་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བས། རང་དོན་ཆེན་པོའི་ནམ་མཁའ་འབྱུང་། །ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་ཉིད་ལུས་སེམས་བཅོས་མེད་ཐབས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། སེམས་ནི་ཅི་ལའང་མི་དམིགས་དང་། །ཅི་ལའང་མི་གནས་ཞེས་བྱ་བ། །སེམས་ལ་གནས་དམིགས་སྐྱོན་སེལ་བའི། །སེམས་འཛིན་འཕྲ་མོ་དེ་ལ་ཡོད། །སྨིགས་རྒྱུ་བཞིན་དུ་སེམས་མེད་ན། །མི་གནས་མི་དམིགས་བྱེད་པ་གང་། །ནམ་མཁའ་རང་ལ་མ་གནས་ཞེས། །བསྒོ་བ་དོན་དང་ལྡན་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིགས་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ཡིན་པའི་ཚེ། སྨིགས་རྒྱུ་ལ་བསམས་ཏེའང་སྨིགས་རྒྱུ་ཁྱོད་རྟེན་གང་ལ་ཡང་མ་གནས་ཤིག །ཡུལ་གང་ལའང་མ་དམིགས་ཤིག །ཅེས་གཞན་གྱིས་བསྒོ་བར་མི་རིགས་ལ། ནམ་མཁའ་ལ་དམིགས་ཏེའང་། ནམ་མཁའ་ཁྱོད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུའང་མ་གནས་ཤིག །ཅེས་གཞན་ཀྱིས་བསྒོ་བར་མི་རིགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་ནི་སྨིགས་རྒྱུ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། རྟེན་གང་ལའང་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཡུལ་གང་ལའང་དམིགས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆ་གཞན་ཀྱིས་ཀྱང་བཅོས་པར་མི་རིགས་ལ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལའང་བཅོས་པར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚུལ་འདི་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ། གཟུགས་དང་མཚན་མ་སྨོན་པར་འཛིན་པ་རབ་དུ་སྤངས་ནས་ནི། །རྣམ་ཐར་གསུམ་པོ་སྒོམ་པའང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཡིན་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ན། སྤང་བར་བྱ་བ་ནི། དངོས་པོར་ལྟ་བ་དང་། མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་། སྨོན་ཆགས་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ
Chinese
从……来说，不住于境，无有对境的无分别法之道，是从回向的微细分中产生的。思维修法身是没有特别意义的，自生智慧无分别，如是恒常安住。如是说。从无分别的修法教言中这样说：修无分别的时候，心不依赖也不安住于任何处所，不对任何境，以任何方式也不分别地修，这是法身之道。如是认为。将显现和分别心之住处、对境和方式等视为障碍过患，与这些分离是不颠倒之道。如是认为的这个，与回向的微细分没有分离，是从完全回向的境所希望中产生的，实际上就是修分别念。这是所要表达的意义。其中，所谓回向的分，就是愿望，是希求的体性。所谓微细分，虽然不像声闻那样安住于具有对境的地上，但因为安住于希望的边际，所以堕入取舍边际的心就是分别念。如是说。那么应该如何安住呢？法身是没有特别意义的，等等这样说了。所谓法身，是没有将有情众生的错觉显现特别区分开来，也没有更加超胜的其他意义，错觉显现的自性是什么，那就是自性身，仅此而已称为法身。错觉显现也是心性本身，心性自己的体性没有成立，所以分别念自性空，因此，无论显现何种境的形象，生起何种心的分别，显现和分别自性光明，自生的智慧是自然生起的。金刚萨埵大虚空中也说：虚空的分别念无生，分别念即如同虚空，不执著虚空的回向中，自身大利益虚空生。如是说。例如说兔角，因为兔角根本不存在，所以这个名称也没有表达意义，是虚假的。因此，兔角的意义和兔角的音声，因为没有意义，也没有在意义上表达过，所以是事物……
English
From... it is said that the path of the non-conceptual Dharma, without abiding and without an object of focus, arises from the realm of subtle parts of dedication. Thinking and meditating on the Dharmakaya is without special meaning, and self-arisen wisdom, non-conceptual, abides as it is at all times. Thus it is said. From the instructions on non-conceptual meditation, it is said thus: When meditating on non-conceptuality, the mind does not rely on or abide in any place, does not focus on any object, and meditates without any kind of conceptualization. This is the path of the Dharmakaya. Thus it is believed. Seeing the appearance and conceptualization of the mind's abode, object, and manner as obscurations and faults, being separated from them is the non-inverted path. This very thing that is believed is not separate from the subtle part of dedication, and arises from desiring the object of complete dedication, which is actually meditating on conceptual thought itself. This is the meaning to be expressed. Among these, the so-called part of dedication is aspiration, which is the characteristic of desire. The so-called subtle part, although not abiding on the ground with an object like the Shravakas, because it abides on the edge of hope, the mind that falls to the edge of acceptance and rejection is conceptual thought. Thus it is said. So how should one abide? The Dharmakaya is without special meaning, and so on, it is said. The so-called Dharmakaya is not something that distinguishes the illusory appearances of sentient beings, nor is there any other meaning that is more superior. Whatever the nature of illusory appearances is, that is called the Svabhavikakaya, and it is simply called the Dharmakaya. Illusory appearance is also the nature of mind itself, and because the nature of mind itself is not established, conceptual thought is naturally empty. Therefore, whatever appearance of an object appears, whatever conceptual thought of the mind arises, appearance and conceptual thought are naturally clear light, and self-arisen wisdom is naturally arising. It is also said in the Vajrasattva Great Space: The conceptual thought of space is unborn, and that conceptual thought is like space. From the dedication of non-attachment to space, the great self-benefit of space arises. Thus it is said. For example, if one says a rabbit's horn, because a rabbit's horn does not exist at all, that name does not express meaning, it is false. Therefore, the meaning of a rabbit's horn and the sound of a rabbit's horn are meaningless and have never been expressed in meaning, so it is a thing...
Chinese
就像没有完成一样。同样，天空和缘于天空而生的分别念，在未生起时，其止息是相同的。因为天空的自性是无，所以不生。缘于天空的分别念，因为没有对境，所以不生。因此，认为缘于天空的分别念，就像天空本身一样，连一刹那也未曾生起过。所有从所缘的因缘而观待生起的显现的分别念，（因为所缘的因缘实际上并不存在，）也是同样的道理。因此，像天空一样，对于任何事物都不执著的心，因为不希求任何事物，也不抛弃任何事物，所以称为天空的布施。安住于此状态，并变得坚固，就能成佛。因此，产生了自利伟大的天空。这就是所谓的意义。这种道理也从《无造作身心之灯》中讲到：心不缘于任何事物，也不安住于任何事物。消除心中安住和缘的过患，就在于对细微的心念的执持。如果心像海市蜃楼一样不存在，那么谁来做不安住和不缘呢？说天空不安住于自身，这样的教诫是没有意义的。如是说。例如，当海市蜃楼的自性是天空时，想到海市蜃楼，也不应该对海市蜃楼说：你不要安住于任何所依，不要缘于任何对境。缘于天空时，也不应该对天空说：你不要安住于天空的自性中。同样，心的虚幻显现就像海市蜃楼一样，所以不应该安住于任何所依，不应该缘于任何对境。不应该用其他分别念的部分来改造它，因为心的自性就像天空一样，是无自性的，所以也不应该改造它。这就是所要表达的意义。这种道理也从《修菩提心》中讲到：像这样，完全断除执持色相和特征的贪求，修习三种解脱之门也是魔的事业，因为色相本身就是空性。等等这样说到。像这样，在修习解脱之门的等持时，所要断除的是：执著实有，执著相状，以及贪求和执著这三者。那
English
It is like being unfinished. Similarly, the sky and the conceptual thought that arises in relation to the sky, when they have not arisen, their cessation is the same. Because the nature of the sky is emptiness, it does not arise. The conceptual thought that is related to it does not arise because there is no object. Therefore, the conceptual thought that thinks of being related to the sky is like the sky itself, never having arisen even for a moment. All the appearances of conceptual thought that appear to arise in dependence on the cause of the object are also of the same nature (because the cause of the object does not actually exist). Therefore, the mind that is not attached to anything like the sky, because it does not desire anything and does not abandon anything, is called the dedication of the sky. Remaining in that state and becoming firm, one becomes a Buddha. Therefore, the great sky of self-interest arises. That is what it is called. This very principle is also taught in the Lamp of Unfabricated Body and Mind: The mind does not fixate on anything, nor does it abide in anything. Eliminating the faults of abiding and fixating in the mind lies in holding onto subtle thoughts. If the mind is non-existent like a mirage, who is it that does not abide and does not fixate? Saying that the sky does not abide in itself, such an instruction is meaningless. Thus it is said. For example, when the nature of a mirage is the sky, thinking of the mirage, one should not say to the mirage: You should not abide in any support, nor should you fixate on any object. When fixating on the sky, one should not say to the sky: You should not abide in the nature of the sky. Similarly, the illusory appearance of the mind is like a mirage, so one should not abide in any support, nor should one fixate on any object. One should not modify it with other parts of conceptual thought, because the nature of the mind is like the sky, it is without self-nature, so one should not modify it either. That is the meaning to be expressed. This very principle is also taught in the Cultivation of Bodhicitta: Like this, having completely abandoned the attachment to grasping forms and characteristics, practicing the three doors of liberation is also the work of demons, because form itself is emptiness. And so on it says. Like this, when practicing the samadhi of the door of liberation, what is to be abandoned is: clinging to things as real, clinging to characteristics, and the three of desire and attachment. That