Tibetan
གས་མིང་ཙམ་དགེ་དང་མི་དགེར་འབྱེད་མེད་སྐྱེ་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ཞེས་མིང་དུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས། དགག་དུའང་མེད་ལ་རྗེས་སུ་འབྲང་དུའང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བློ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ། དམིགས་པ་འདི་རྣམས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བར་གསུངས་པ། རྩོལ་བར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་གང་ལའང་སེམས་མེད་ཤེས་དང་མི་ཤེས་བྲལ། །དྲན་དང་འབྱེད་མེད་སྤོང་ལེན་གང་ལའང་དགའ་དང་མཚུངས་མེད་མི་དམིགས་ཤིང་། །མཉམ་གནས་གཉིས་སུ་བརྟག་མེད་བརྗོད་བྲལ་བྱ་དང་མི་བྱ་མེད་དེ་སོགས་འབྲི་མེད། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པས། སྤོང་ལེན་གྱི་རྩོལ་བར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད། མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཆོས་ཉིད་མ་གྲུབ་པས། གང་ལའང་སེམས་པ་མེད། སེམས་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་ཤེས་རིག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན། བེམས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་ཤེས་དང་མི་ཤེས་བྲལ། མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་དབྱེར་མེད་པས། གཉེན་པོ་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་ཅིང་སྤོང་ལེན་གཉིས་ག་ལ་ཡང་དགའ་བ་མེད། གཉིས་ག་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པར་གཞག་པའང་མེད་དེ་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་ཤིང་། འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་མེད་པས་མཉམ་པར་གནས། ཐ་དད་དུ་མི་འབྱེད་པས་གཉིས་སུ་བརྟག་པ་མེད། ཐ་སྙད་ལས་འདས་པས་བརྗོད་པ་དང་བྲལ། དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པས་བྱ་བ་མེད། སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བས་མི་བྱ་བའང་མེད་དེ། ཚོགས་རྣམ་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱ་བའམ། སྒྲིབ་པ་བྲི་བར་བྱ་བའང་མེད་དེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལས། བྲི་བ་མེད་པ་གང་བ་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དོན་འདི་ཉིད་ཁྱུང་ཆེན་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ། གཏང་ངོ་གཞག་གོ་རང་བཞིན་ཏེ། །འདོད་པ་མེད་ཅིང་ལེན་པའང་མེད། །བྲོད་པ་རྡུལ་ཙམ་མི་སྐྱེད་ཅིང་། །ཁྱུང་ཆེན་ནམ་མཁར་ལྡིངས་པ་བཞིན། །སྤྲོས་པ་མེད་ཅིང་བསྡུ་བའང་མེད། །སྟོར་བར་མི་དོགས་གཟའ་བའང་མེད། །རྒྱ་མཚོ་འདྲ་བར་ཡེ་གནས་ལ། །ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བར་བྱེད། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པས་གཏང་ངོ་། །དོར་བར་བྱ་བ་མེད་པས་གཞག་གོ །མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད་པས་འདོད་པ་མེད། དངོས་པོ་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་ལེན་པའང་མེད། གང་ལའང་དགའ་བ་མེད་པས་བྲོད་པ་རྡུལ་ཙམ་མི་སྐྱེད་ཅིང་། དཔེར་ཁྱུང་ཆེན་ནམ་མཁར་ལྡིངས་པ་འདབ་གཤོག་སྤྲོ་བསྡུ་མེད་བ
Chinese
说“仅仅是名字，没有善与非善的区别，没有产生”。例如，仅仅是说“天空”这个名字而已，其自性并无可指定。同样，善与非善等等也没有自性，所以既没有要否定的，也没有要随顺的。因此，当对这样的意义保持平等心的时候，应当远离这些对境，如经中所说：“不作意于勤奋，对任何事物都没有执着，远离知与不知。没有忆念和分别，对舍与取都没有喜好和相同，不执着。平等安住，没有二取，离言，没有应作和不应作，等等，没有减少。”意思是说，由于过失和功德的事物没有成立，所以不作意于舍取的勤奋。由于没有要显现的法性，所以对任何事物都没有执着。由于心性也没有成立，所以既不是知识的特征，也不是物质的特征，因此远离知与不知。由于不相容和对治没有区别，所以也没有要忆念对治，对舍取二者都没有喜好。二者平等且相同地安住，对任何事物都不执着。由于没有想要的和不想要的，所以平等安住。由于不分别差别，所以没有二取。由于超越了名言，所以远离言说。由于没有追求的目的，所以没有行为。由于不视身语意三门之业为过失，所以也没有不应作的，也没有要圆满二资粮，也没有要减少遮障，如《般若波罗蜜多》中所说：“没有减少，没有增多。”就像这样。这个意义在《大鹏经》中也说过，这样说到：“放下啊，安住啊，是自性啊！没有希求，也没有取。不生起丝毫的喜悦，就像大鹏在空中飞翔。没有舒展，也没有收缩。不担心失去，也没有抓住。像大海一样本来安住，让各种各样的法产生。”意思是说，由于没有要成就的，所以放下啊。由于没有要抛弃的，所以安住啊。由于没有要显现的对境，所以没有希求。由于事物本身没有成立，所以也没有取。由于对任何事物都没有喜好，所以不生起丝毫的喜悦。例如，就像大鹏在空中飞翔，没有翅膀的舒展和收缩一样。
English
It is said, "Merely the name, there is no distinction between good and non-good, there is no arising." For example, it is merely saying the name "sky," but its essence is not specifiable. Similarly, good and non-good, etc., also have no essence, so there is neither anything to negate nor anything to follow. Therefore, when keeping the mind equanimous with such a meaning, one should be free from these objects of focus, as it is said: "Do not focus on effort, have no attachment to anything, be free from knowing and not knowing. Without recollection and discrimination, have no joy or sameness towards abandoning and taking, and do not fixate. Abide equally, without dualistic grasping, beyond expression, without actions to do or not to do, etc., without diminishing." This means that since the entities of faults and qualities are not established, one does not focus on the effort of abandoning and taking. Since the nature of what is to be manifested is not established, there is no attachment to anything. Since the nature of mind itself is not established, it is neither the characteristic of knowledge nor the characteristic of matter, therefore it is free from knowing and not knowing. Since there is no distinction between incompatibility and antidote, there is no need to recollect the antidote, and there is no joy in either abandoning or taking. Both abide equally and identically, without fixating on anything. Since there is neither wanting nor not wanting, one abides equally. Since one does not distinguish differences, there is no dualistic grasping. Since it transcends words, it is free from expression. Since there is no purpose to pursue, there is no action. Since one does not view the actions of the three doors as faults, there is nothing that should not be done, nor is there a need to perfect the two accumulations, nor is there a need to diminish obscurations, as it is said in the Perfection of Wisdom: "There is no diminishing, no increasing." It is like that. This meaning is also stated in the Garuda scripture, saying: "Let go, abide, it is self-nature! There is no desire, nor is there taking. Do not generate even a speck of joy, like a great Garuda soaring in the sky. There is no expansion, nor is there contraction. Do not fear losing, nor do you grasp. Abide primordially like the ocean, causing various phenomena to arise." This means that since there is nothing to accomplish, let go. Since there is nothing to abandon, abide. Since there is no object to manifest, there is no desire. Since the entity itself is not established, there is no taking. Since there is no joy in anything, do not generate even a speck of joy. For example, like a great Garuda soaring in the sky, without the expansion and contraction of wings.
Tibetan
ཞིན་དུ། སྤྱི་རྒྱ་རླབས་ཀྱིས་ཆོད་དེ་ཅི་ལ་ཡང་མི་རྟེན་བཞིན་དུ་གཡང་སར་ལྟུང་བའང་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པས་འཇིགས་པ་མེད་པས་སྟོར་བར་མི་དོགས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟའ་གཏད་ཀྱི་ཡུལ་ཡང་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་དེ་དག་གིས་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོར་འཛིན་པས་ནི་སུ་ལ་ཡང་མི་བསྐྱབས་ཤིང་གྲོལ་བར་མ་བྱས་སོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱང་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་གྲོལ་གྱི། གཟུང་འཛིན་ཡོད་པར་ལྟ་བས་མ་གྲོལ་ལོ། །རང་རྒྱལ་བའང་གཟུང་བ་མེད་པར་རྟོགས་པས་གྲོལ་གྱི། འཛིན་པ་ཡོད་པར་ལྟ་བས་མ་གྲོལ་ལོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའང་གཟུང་འཛིནད་མེད་པར་རྟོགས་པས་གྲོལ་གྱི། སེམས་ཡོད་པར་ལྟ་བས་མ་གྲོལ་ལོ། །དབུ་མ་པའང་དོན་དམ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པས་གྲོལ་གྱི། ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པར་ལྟ་བས་ནི་མ་གྲོལ་ལོ། །འོ་ན་དངོས་པོར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ལྟ་ན། ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྒྱུན་ཆད་དེ་སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་བས། ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་མ་འབྲེལ་ན་ཐར་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྙིང་རྗེ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་སྟེ། འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་རྫས་དངོས་པོར་གྲུབ་པར་བལྟ་ནི་མི་དགོས་ཏེ། སེམས་ཅན་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་བདེ་སྡུག་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ལ། སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ཞུགས་པས། མ་ཞེན་མི་ངལ་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་དངོས་པོར་བལྟ་མི་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་ཡིན་གྱིས་འདི་ལ་སྐྲག་པར་མི་བྱའོ། །རྒྱ་མཚོ་འདྲ་བར་ཡེ་གནས་ལ། །ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བར་བྱེད། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱ་མཚོ་ལས་རླབས་འབྱུང་བ་རླབས་ཉིད་རྒྱ་མཚོ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ། སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཡིན་པས། མ་བཀག་སྟེ་རང་བྱུང་། མ་བླངས་ཏེ་རང་ཞིར་གཞག་གོ །ཡང་འདི་ཉིད་ལས། མངོན་སུམ་ཀུན་དུ་མི་རྟོག་ཡངས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། །རྣམ་དག་ལམ་འདིར་ཞུགས་ན་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྣང་རྟོག་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་ཡང་སྣང་བ་ཉིད་ན་གཉིས་ག་མ་གྲུབ་པས་བླང་དོར་མེད་ལ། སེམས་ལའང་དངོས་པོ་མེད་པས་རྟོག་པ་ངང་གིས་མེད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་གནས་སུ་བྱ་བ་མེད་པས་ཡངས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་ཞེས་བྱའོ། །འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི
Chinese
总之，就像巨浪冲击，却不依赖任何事物而坠入悬崖一样。因为没有实体，所以没有恐惧，也不担心失去。正因为如此，也没有执著的对象。然而，不要因此而感到害怕。因为消除一切恐惧的是空性，而执著于实有，则无法救护任何人，也无法解脱。例如，声闻乘也是因为了悟无我而解脱，如果执著于能取所取，则无法解脱。独觉乘也是因为了悟无所取而解脱，如果执著于能取，则无法解脱。瑜伽行派也是因为了悟能取所取皆无而解脱，如果执著于心识的存在，则无法解脱。中观派也是因为了悟胜义谛不存在而解脱，如果执著于世俗谛的存在，则无法解脱。如果对任何事物都不执著，那么方便的行持就会中断，并且会失去慈悲心。如果智慧和慈悲不能双运，那么也无法获得解脱。慈悲是缘于众生而生起的，然而，并不需要将众生的自性视为实有。即使众生并不存在，众生的苦乐显现，也仅仅是像幻象一样去利益他们。这样行持，就能生起不执著、不疲倦的清净大悲心。因此，对于方便的行持，不需要执著于实有。所以，空性是消除一切恐惧的，不要对此感到害怕。 “如海常住性，能生种种法。” 这句话的意思是：就像从大海中生起波浪，波浪本身就是大海一样。从空性中未曾动摇，却显现出种种相状，显现的本身就是空性。因此，不阻碍而任其自生，不取舍而任其自灭。 又，从这之中说： “现量普皆无分别，于此宽广心要中， 若入清净此道已，即获平等之王位。” 这样说，虽然显现和分别念在现量中显现，但是在显现的当下，两者都不成立，因此没有取舍。对于心来说，因为没有实体，所以分别念自然消失。因为自性安住，无所作为，所以称为宽广的心要。因为远离一切执著，所以进入清净的道。
English
In short, just like a huge wave crashes, yet doesn't rely on anything and falls into the abyss. Because there is no substance, there is no fear, and no worry of losing. Precisely because of this, there is also no object of attachment. However, do not be afraid of these. Because emptiness is what eliminates all fears, while clinging to substantiality cannot save anyone, nor can it liberate them. For example, the Shravakas are also liberated by realizing no-self, but if they cling to the apprehended and the apprehender, they cannot be liberated. The Pratyekabuddhas are also liberated by realizing the absence of the apprehended, but if they cling to the apprehender, they cannot be liberated. The Yogacharas are also liberated by realizing the absence of both the apprehended and the apprehender, but if they cling to the existence of mind, they cannot be liberated. The Madhyamikas are also liberated by realizing the absence of ultimate truth, but if they cling to the existence of conventional truth, they cannot be liberated. If one does not cling to anything at all, then the practice of skillful means will be interrupted, and one will lose compassion. If wisdom and compassion cannot be united, then one cannot attain liberation. Compassion arises in relation to sentient beings, however, it is not necessary to view the nature of sentient beings as substantial. Even if sentient beings do not exist, the appearances of sentient beings' suffering and happiness are merely like illusions to benefit them. By practicing in this way, one can generate pure great compassion that is free from attachment and fatigue. Therefore, for the practice of skillful means, it is not necessary to cling to substantiality. Therefore, emptiness is what eliminates all fears, do not be afraid of this. "Like the ocean, the ever-abiding nature, produces various phenomena." This means: Just as waves arise from the ocean, and the waves themselves are the ocean. From emptiness, without moving, various characteristics appear, and the appearance itself is emptiness. Therefore, without obstructing, let it arise naturally, without grasping, let it subside naturally. Again, from this it is said: "In the direct perception, all is without discrimination, in this vast essence of mind, If one enters this pure path, one will attain the kingly state of equality." It is said that although appearances and conceptual thoughts appear in direct perception, both are not established in the moment of appearance, therefore there is no acceptance or rejection. For the mind, because there is no substance, conceptual thoughts naturally disappear. Because the self-nature abides, without any action, it is called the vast essence of mind. Because it is free from all clinging, one enters the pure path.