Tibetan
་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཀྱི། སྔོ་བ་དང་གཡོ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ན། སྔོ་བ་དང་གཡོ་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད་དེ། ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་སོ། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་གཟུགས་ལས་བཟློག་པའི་དངོས་པོ་སྟོང་བ་ཞིག་ཡོད་པར་བརྟགས་ནས། ནམ་མཁའ་ནམ་མཁའ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ། ནམ་མཁའ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་མན་ཆད་ནས། སེམས་ཅན་ཀྱི་གནས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བར་དུ་སྣང་སྟེ། དེ་ལྟར་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ན་ཆུ་དང་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པས་སྟོང་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཀྱི། སྔོ་བ་དང་གཡོ་བ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་རང་རིག་པ་དང་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་སོ། །ཆོས་ཉིད་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་དུ་བདག་མེད་པ་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཞེས་བཞག་པར་ཟད་ཀྱི། ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་སྨིགས་རྒྱུ་དང་འགོ་མཉམ་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་ནི་སྨིགས་རྒྱུས་གནོད་པར་ཡང་མ་དོགས། ཕན་འདོགས་པར་ཡང་མི་རེ་བས་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བའི་བློ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་གནོད་པ་སྒྲུབ་པར་ཡང་མི་དོགས། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཕན་པ་སྒྲུབ་པར་ཡང་མི་རེ་བའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ནི། ཤེས་བཞིན་ཆེན་པོའི་སྣོད་ཀྱིས་ཟིན་པ་ཞེས་བྱ། དེའི་དབང་གིས་རྩོལ་བ་གང་ཡང་མི་སྐྱེད་དེ། མ་བཅོས་པའི་ངང་ལ་གནས་པ་ནི། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །མདོར་བསྡུས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་དང་སྨིགས་རྒྱུ་དང་འགོ་མཉམ་པར་རྟོགས་པ་ནི། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་རྟོགས་པ་སྟེ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ། རྟོགས་པའི་བློ་དང་མི་འབྲལ་བར་གནས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་ཆེན་པོའི་སྣོད་ཀྱིས་ཟིན་པ་ཞེས་བྱ། དེའི་དབང་གིས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྩོལ་བ་ཆེད་དུ་མི་སྐྱེད་པ་ནི། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྒོམ་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཚིག་དེ་གསུམ་ཀྱིས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྒོམ་མ་ལུས་པར་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དོན་དེ་དག་ཉིད་ལུང་གི་ཁུངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་ན། མ་དད་པ་ཁ་ཅིག་ཀྱང་དད་པར་འགྱུར། མ་རྟོགས་པ་ཁ་ཅིག་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། དེ་བས་ན་ག
Chinese
不仅如此，在显现为蓝色和动摇之时，蓝色和动摇本身也不存在，而是安住于虚空的自性中。虚空的自性是怎样的呢？众生认为存在一种与色法相违背的空性事物，仅仅是作为“虚空、虚空”的言说对象，除此之外，虚空没有任何自性。同样，一切法在自性清净的状态中未曾动摇，从佛的色身和智慧开始，乃至众生的处境和痛苦之间显现。在如此显现之时，不仅是如水般的各种事物被普遍认为是空性的，而且如蓝色和动摇般的自明之心和自明之智也不存在，而是安住于法性清净的自性中。所谓的法性清净也与虚空相似，仅仅是在心的言说和智慧的境界中，安立为无我、寂灭戏论，除此之外，没有任何自性。如此证悟，称为证悟如幻如梦。如此证悟之人，既不担心幻象会造成伤害，也不期望它带来利益，如同具有远离希冀和恐惧之心的人一样，既不担心遍染之法会造成伤害，也不期望清净之法带来利益，这样的人被称为被大觉性之器所摄持。由于这种力量，他不会产生任何努力，而是安住于不造作的状态，这被称为安住于大平等舍的状态。简而言之，证悟一切法如幻如梦，就是证悟大圆满的意义，也就是见。不离证悟之心的安住，被称为被大觉性之器所摄持。由于这种力量，不特意产生造作的努力，这被称为安住于大平等舍的状态，这也称为修。这三个词语完整地包含了大圆满的见修。现在，如果从教证的来源来阐述这些意义，那么一些不相信的人也会产生信仰，一些不理解的人也会理解，因此
English
Not only that, but even when appearing as blue and moving, the blue and moving themselves do not exist; they abide in the nature of space. What is the nature of space like? Sentient beings conceive that there is an empty entity that is the opposite of form, and merely make it the object of the term "space, space." Apart from that, space has no essence whatsoever. Similarly, all phenomena, without moving from the state of being naturally pure, appear from the Buddha's body and wisdom down to the state and suffering of sentient beings. At the very time of such appearance, not only are the various things, like water, universally conceived as empty, but also the self-knowing of mind and the self-knowing of wisdom, which are like blue and moving, do not exist in that way; they abide in the nature of the purity of reality. That which is called the purity of reality is also like space; it is merely established in the realm of the mind's speech and wisdom as selflessness, the pacification of elaboration. Apart from that, there is no essence whatsoever. Such realization is called realizing illusion and dreamlikeness. One who realizes in this way does not fear that illusions will cause harm, nor does one hope that they will bring benefit, just as one possesses a mind free from hope and fear. One does not fear that contaminated dharmas will cause harm, nor does one hope that purified dharmas will bring benefit. Such a person is said to be possessed by the vessel of great awareness. Because of this power, one does not generate any effort, but abides in an unfabricated state, which is called abiding in the state of great equanimity. In short, realizing all phenomena as illusion and dreamlike is realizing the meaning of Dzogchen, which is called view. Abiding without separation from the mind of realization is called being possessed by the vessel of great awareness. Because of this power, not deliberately generating the effort of fabrication is called abiding in the state of great equanimity, which is also called meditation. These three words completely encompass the view and meditation of Dzogchen. Now, if these meanings are explained from the source of scriptural authority, then some who do not believe will also develop faith, and some who do not understand will also understand. Therefore,
Tibetan
ཞུང་གི་ཚོགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པར་བྱ་བ་མ་གཏོགས་པ་རྩོལ་བས་བཅོས་སུ་མེད་དེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་གཉིས་གའང་རང་བཞིན་གྱིས་མཉམ་པའི་ཕྱིར། རྩོལ་བས་བཅོས་མི་དགོས་པ་ནི། ལྟ་བ་ཡང་དག་སྒྲོན་མ་ལས། རྨི་ལམ་དག་གི་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་། །སད་པར་གྱུར་ན་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ལྟར། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་མི་རྟོག་གཉིས་གའང་། །ཤེས་པས་རིག་ན་རང་བཞིན་ཡོངས་ཀྱིས་མཉམ། །དེ་ལྟར་དུས་གསུམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དག །རང་བཞིན་ཉིད་ལས་མ་འདས་ཤེས་ནས་ནི། །སྒྲོ་འདོགས་བྱིས་པའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་ནི་ཡོང་གིས་བཅོས་མི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཤེས་བཞིན་ཆེན་པོས་ཟིན་ཅིང་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་པ་ཙམ་སྟེ། རྩོལ་བས་བཅོས་པའི་དོན་ནི་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་ཞེས་བརྗོད་པའང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདུས་པས། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་ལ། སེམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་ཟད་ན། ད་སུ་ཞིག་གིས་གང་ཞིག་བསྒོམ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནམ་མཁའ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་མི་འགྱུར་བཞིན། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་སེམས་ཀྱིས་ནི། །མ་སྐྱེས་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་ག་ལ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཇི་ཙམ་ལ་གདགས་ཞེ་ན། མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་དབྱེར་མེད་དོན། །གང་གིས་ཤེས་ནས་རྩོལ་བ་ཀུན་སྤངས་ཏེ། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོར་མ་བཅོས་ངང་བཞག་ན། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བསྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྤང་བར་བྱ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་། བསྟེན་པར་བྱ་བའི་གཉེན་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་དབྱེར་མེད་པར་ཤེས་པའི་དུས་ན། སྤང་བླང་གི་རྩོལ་བ་ཐམས་ཅད་ངང་གིས་ཞི་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་བཞག་པ་ཙམ་ལ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྒོམ་ཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡུལ་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་བྱུང་ཚོར་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་བ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་པོ་མ་སྐྱེས་ཕྱིར། །རྣམ་པ་རྟོག་པའི་མཚན་མ་ཅི་བྱུང་ཡང་། །མ་བཀག་རང་བྱུང་མ་འབྲང་རང་ཞི་སྟེ། །མ་བཅོས་མ་བྱས་རང་གི་ངང་གིས་གསལ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱོན་དུ་བརྟག་པའི་འཁྲུལ་སྣང་དུ་རྟོག་པ་དང་། ཡོན་ཏན་དུ་བརྟགས་པའི་སྣང་རྟོག་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས། རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་
Chinese
以ཞུང་的集聚之语作了开示。对此，除了以觉性摄持之外，没有能以勤作改造的，因为分别念和无分别念二者自性平等。不需要以勤作改造的是，《正见灯》中说：“梦中的安乐和痛苦，醒来之时自性平等一样。分别念和无分别念二者，以觉性认知则自性完全平等。如是三时一切相，知晓未离自性后，若不随同虚妄分别的孩童，自性本身就完全不需要改造。”如是说，仅仅以大觉性摄持且不随同虚妄分别，没有以勤作改造的意义。因为一切法都集聚于心，除了心之外没有其他的法，心自性不生即是所谓的法性，那么现在谁又修什么呢？也如是说：“如虚空无有体性，彼虚空不成为所修一样，自性不生的心，如何会修彼不生呢？”如是说。那么，所谓的“修”这个词语，在何种程度上安立呢？不共品和对治品无别之义，谁知晓后舍弃一切勤作，于大平等中不作安住，仅在名言上称之为修。如是说，当知晓应断的不共品和应依的对治品二者自性无别之时，断除和取舍的一切勤作自然寂灭，仅安住于大平等的境界，在名言上称之为修。那么，由于往昔习气的力量，境的错觉显现，以及心的分别念生起各种感受，该如何做呢？因为过患和功德二者未生，无论生起何种分别念的相，不遮止，自生，不随，自灭，不改造，不造作，自性清明。如是说，视为过患的错觉之分别念，以及视为功德的离于显现分别念的智慧二者，自性无别
English
It is shown by the words of the collection of Zhung. There is no way to modify it with effort except to hold it with awareness, because both conceptual thought and non-conceptual thought are equal in nature. There is no need to modify with effort, as it says in "The Lamp of Correct View": "The happiness and suffering of dreams, when awakened, are equal in nature. Both conceptual thought and non-conceptual thought, when known by awareness, are completely equal in nature. Thus, all aspects of the three times, knowing that they do not go beyond their own nature, if you do not follow the children of false imputation, then the nature itself does not need to be modified at all." As it is said, it is only to be held with great awareness and not to follow false imputation, there is no meaning of modification by effort. Because all phenomena are gathered in the mind, there is no other phenomenon other than the mind, and the very non-arising of the mind's own nature is called the nature of phenomena, then who will meditate on what now? It is also said: "Just as the sky has no characteristics, that sky does not become something to be meditated on, how can the mind, which is unborn in its own nature, meditate on that unborn?" As it is said. Then, to what extent is the term "meditation" applied? The meaning of the inseparability of the dissimilar and the antidote, when one knows this and abandons all efforts, and abides in great equanimity without fabrication, it is only nominally called meditation. As it is said, when one knows that the nature of the dissimilar to be abandoned and the antidote to be relied upon are inseparable, all efforts of abandoning and taking are naturally pacified, and only abiding in the state of great equanimity is nominally called meditation. Then, due to the power of past habitual tendencies, how should one deal with the manifest appearance of the illusion of objects and the arising of various feelings of mental thoughts? Because both faults and virtues are unborn, no matter what signs of conceptual thought arise, do not block, self-arise, do not follow, self-pacify, do not modify, do not fabricate, the nature is clear. As it is said, the conceptual thought of illusion regarded as a fault, and the wisdom free from the appearance of conceptual thought regarded as a virtue, are inseparable in nature.