Tibetan
འི་མཚན་ཉིད་དེ་རྟེན་པར་འོས་པའོ། །དེ་ཡང་ངེས་པའི་ལུང་དང་ཐ་མལ་པའོ། །དེ་ལ་ངེས་པའི་ལུང་ནི་ཐོག་དུ་ཕབ་པ་སྟེ། སྒྲོ་འདོགས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན། ལུང་གི་རང་བཞིན་ནི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དོན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ནི་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཆོས་དང་བྲལ་བས་གང་གིས་ཀྱང་བསྟན་པར་མི་ནུས་ལ། དེ་བས་ན་དེ་མཚོན་པའི་ལུང་གི་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་ཏེ། ལུང་གི་རང་བཞིན་ལས་གོལ་ལོ། །ཞེའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གོལ་ས་སྟེ། ནང་མ་དག་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་རྩོལ་བའི་ནད་ཀྱིས་ཟིན་པས། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་གོལ་བར་གྱུར་པ་ནི། ཕྱི་ནང་གཉིས་ག་ཕྱི་ཉིད་ནང་། །ཟབ་མོའི་ཆ་ཤས་རྟོགས་ཡུལ་མེད། །སྲིད་པ་མིང་ཙམ་ལོག་པའི་སྟོབས། །དེ་བས་ཏིང་འཛིནད་མཉམ་དང་བྲལ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཕྱི་ནི་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་རྩོལ་སེམས་སོ། །ནང་ནི་བདེ་བ་ཐོབ་པའོ། །ཕྱི་ཉིད་ནང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱི་ནང་བཟློག་པར་བསྟན་པ་སྟེ། རྩོལ་བ་ངང་གིས་ཞི་བ་ནི་ནང་དུ་འགྱུར་རོ། །བདེ་བ་ཆགས་པའི་འཆིང་བས་ཟིན་པ་ནི་ཕྱིར་འགྱུར་རོ། །དེས་ཟབ་མོའི་དོན་མི་རྟོགས་ཏེ། སྲིད་པའི་འཆིང་བའི་དབང་དུ་འགྱུར་བས། ཟབ་མོའི་ཆ་ཤས་རྟོགས་ཡུལ་མེད། །སྲིད་པ་མིང་ཙམ་ལོག་པའི་སྟོབས། །ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་གོལ་བར་གྱུར་བས། དེ་བས་ཏིང་འཛིན་མཉམ་དང་བྲལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་གོལ་ས་སྟེ། དེ་ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་དམ་ཚིག་ཕྱི་ནང་དུ་དབྱེ་བ་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་རྣམས་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་དེ་ལས་འདའ་བའི་ཐབས་མེད་པ་བཞིན། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལས་འདའ་བའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར། བསྲུང་བ་དང་མི་བསྲུང་བ་མེད་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་ཕྱི་ནང་དུ་བསྟན་པས་གོལ་ལོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཐ་ཚིགས་ཕྱི་དང་ནང་། །རང་བཞིན་ཕུང་པོ་ཁམས་བཞིན་གནས། །དུས་གསུམ་དེ་དང་མི་འབྲལ་བས། །ཐ་ཚིགས་མིང་དུ་བཏགས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྒྱུའི་གོལ་ས་ནི། འདི་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་དྲག་ཤུལ་ཀྱིས། །གནས་སུ་བྱ་བའི་གཞི་མེད་དེ། །ཨ་དང་པར་ནི་རྣམ་ལྡན་ན། །སྒྱུ་མའི་བདེ་བ་འབྱུང་བར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གནས་སུ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀའ་ཐུབ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་ནན་དང་ཚན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གནས་གཞི་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ལ་མ་ཆགས་པའི་བློ་དང་ལྡན་ན། སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཡོན་ཏན་སྣང་ངོ་། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པ་འབྲས་བུའི་གོལ་ས་གསུམ་ལ། དང་པོ་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་ནས་རྩོལ་བའི་གོལ་ས་ནི། རང་བཞིན་གཅིག་དུ་མ་ངེས་པས། །ཇི་ལྟར་བལྟས་པ་དེར་སྣང་སྟེ། སྣང་འདོད་རྩོལ་སེམས་བདེ་བ་ཡང་། །དེ་ནི་སྒྲིབ་སྐྱོན་ཆེན་པོ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློས་ཇི་ལྟར་བལྟས་པ་བཞིན་སྣང་བ་ལ། ཡང་དག་པའི་ངོ་བོ་ཞིག་སྣང་བའི་བདེ་བ་ཐོབ་དུ་རེ་ནས་རྩོལ་བས་གོལ་ལོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་མཚན་མ་ཕྲ་མོའི་གོལ་ས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ཀུན་ཀྱི་སྒོ། །ཆ་ལུགས་བསྒོམས་པས་ཆུ་ཟླ་བཞིན། །མ་ཆགས་མ་གོས་བྱུང་གྱུར་ཀྱང་། །བསྒོམས་པས་བྱིས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་སྒོར་གྱུར་པ་མཚན་མ་ལྷའི་ཆ་ལུགས། ཆ་ཤས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའམ་མ་རྫོགས་པས་བསྡུས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ། སྒྲིབ་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པ་གསལ་བར་གྱུར་ཀྱང་། མཚན་མར་སྣང་བ་ཅིག་གསལ་བར་ཟད་པས། བྱིས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་མཚན་མ་རགས་པའི་གོལ་ས་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ཁྲོ་གཉེར་ཆ་ལུགས་ཀྱིས། །ཁྲོ་བདག་ཆེན་པོའི་ལུས་བཟུང་ནས། །ཡི་གེ་མངོན་དུ་གྱུར་ནའང་། །ཞི་བ་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། འདིའི་དོན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི། གནས་སྐབས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་། མིང་དང་། གཟུགས་དག་ལ་འཇུག་ན། འདིར་ལྷའི་སྐུ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །བཅུ་ཕྲག་གཉིས་པ་སྟེ་སྤྱིར་ཉི་ཤུའོ།། །། ཆོས་ཀྱི་གོལ་ས་གསུམ་ལ། དང་པོ་ཆོས་ལས་ཆོས་མི་འབྱུང་བ་ནི། རྣམ་གྲངས་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་ཡས་པ། །གང་ལྟར་བསྐྱེད་ཀྱང་མེ་ཏོག་སྐྱེ། །མཚན་མ་མེད་པའི་དབང་གིས་ན། །བསྟི་གནས་དེ་ལས་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མོ་དཔག་དུ་མེད་པ་གསུངས་པའང་། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཀྱི་དོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་སྐྱེད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཆོས་ཉིད་ལ་མཚན་མ་མེད་པས། རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་ལས་སྙིང་པོའི་ཆོས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ལ་ཆོས་མི་ལྟོས་པ་ནི། ལྷག་མ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །འགྱུར་བ་མ་ཡིན་དྲང་པོར་གནས། །ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མཐའ་མཉམ་ཞིང་། །གཞན་ལ་ལྟོས་འགྱུར་ཆོས
Chinese
的体性是堪为依凭的。这又是决定的圣言和世俗的。其中，决定的圣言是最初降下的，如果是远离增益损减的，圣言的自性即是精华菩提之义。这远离了显现之法，因此任何事物都无法指示它。因此，指示它的圣言之词也都是增益损减，因为它们偏离了圣言的自性。如是说。第二是三摩地的过失之处，由于内在不净，被外在勤作的疾病所控制，从而偏离了平等性的三摩地，即：内外二者皆是外，甚深分毫不觉察，有为仅是名言力，因此禅定离平等。如是说。其中，外是希求获得心的安乐的勤作之心。内是获得安乐。所谓“外即是内”，是指内外颠倒的显示，勤作自然寂静即是转为内。被安乐执着的束缚所控制即是转为外。因此不能觉悟甚深之义，因为被有为的束缚所控制，所以说：甚深分毫不觉察，有为仅是名言力。因此，由于偏离了平等性的三摩地，所以说：因此禅定离平等。如是说。第三是誓言的过失之处，也就是，在平等性的精华中，没有内外誓言的分别，因为一切有情都是蕴和界的自性。如同没有方法可以超越那个体性一样，蕴和界的自性即是佛陀的伟大，因此没有方法可以超越它。如同没有守护和不守护一样，由于显示了内外誓言，所以说这是过失。为了显示这个，因此说：誓言外与内，自性如蕴界，三时与彼不离，誓言无名言。如是说。其中，因的过失之处是：于此苦行猛厉行，无有可住之基处，阿与巴若具足相，欲生幻化之安乐。如是说。对于远离了作为安住之处的精华菩提的自性，以外在的苦行和猛厉的律仪的严厉和苛刻
English
Its nature is worthy of reliance. This is both definitive scripture and mundane. Among these, definitive scripture is that which was initially revealed. If it is free from superimposition and diminution, the nature of scripture is the very meaning of essential bodhi. Since it is free from manifest phenomena, nothing can indicate it. Therefore, the words of scripture that represent it are also superimposition and diminution, because they deviate from the nature of scripture. Thus it is said. The second is the fault of samadhi. Because the inner is impure and is seized by the disease of external effort, it deviates from the samadhi of equality, which is: Outer and inner are both outer, No part of the profound is perceived, Existence is merely the power of name, Therefore, meditation is separate from equality. Thus it is said. Among these, the outer is the mind of effort that desires to attain the bliss of mind. The inner is the attainment of bliss. The so-called "outer is inner" refers to the display of the reversal of outer and inner. The natural pacification of effort transforms into the inner. Being seized by the bondage of attachment to bliss transforms into the outer. Therefore, one cannot realize the profound meaning, because one is controlled by the bondage of existence. Therefore, it is said: No part of the profound is perceived, Existence is merely the power of name. Therefore, because it deviates from the samadhi of equality, it is said: Therefore, meditation is separate from equality. Thus it is said. The third is the fault of samaya. That is, in the essence of equality, there is no distinction between inner and outer samaya, because all beings are the nature of aggregates and elements. Just as there is no way to transcend that nature, the nature of aggregates and elements is the greatness of the Buddha, so there is no way to transcend it. Just as there is no guarding and not guarding, because inner and outer samaya are shown, it is said that this is a fault. To show this, it is said: Samaya outer and inner, Nature abides like aggregates and elements, Inseparable from them in the three times, Samaya has no name. Thus it is said. Among these, the fault of the cause is: Here, with asceticism and fierce conduct, There is no basis for abiding, If A and Pa are complete with aspects, One desires to generate the bliss of illusion. Thus it is said. For the nature of essential bodhi, which is free from being a place of abiding, with the severity and harshness of external asceticism and fierce vows
Chinese
没有可以被证实的立足之地。然而，如果拥有不执着于未生之义的智慧，功德就如幻术般显现。这是它的意义。获得禅定后，在果位上有三个误区。第一，想要获得安乐而努力的误区是：自性不确定为一或多，怎样看待就怎样显现。想要显现、希求、努力的心和安乐，那是巨大的障碍。如是说。因为诸法的自性不是任何一种实在的体性，而是随着心如何看待而显现，希望获得显现的安乐而努力就错了。第二，菩提支分微细相的误区是：菩提支分一切之门，仪轨修习如水中月。不染不着虽生起，修习如孩童之境。如是说。成为菩提支分之门的相，仪轨，诸如圆满或不圆满的部分所包含的任何一种显现，即使变得清澈而不被遮蔽的污垢所染污，也仅仅是相的显现，如同孩童的境地。第三，粗相的误区是：坛城忿怒皱纹仪轨等，执持大忿怒尊之身相，即使文字显现，也非得见寂静本身。如是说。此处的意义也如前所述。文字这个词，根据情况可以指法性、智慧、名相和色等，这里指的是本尊的身相。二十个，也就是总共二十个。关于法的三个误区。第一，法不能从法中生起：名相成百上千，无论如何生起都只是花朵。因无相之力的缘故，不会从那处所生起。如是说。所说的无量法门，一切都为了众生的利益，是生起伟大的功德，然而法性没有相，因此不会从名相之法中生起精要之法。第二，法不依赖于法：无余而完全圆满，不变而正直安住，如虚空般无边平等，依赖于他而改变的法
English
There is no basis to be established. However, if one possesses wisdom that is not attached to the meaning of the unborn, merit appears like an illusion. That is its meaning. Having attained samadhi, there are three pitfalls in the realm of results. First, the pitfall of striving with the desire to attain happiness is: Since the nature is not definitely one or many, it appears as it is seen. The mind of wanting to appear, desiring, and striving, and also happiness, that is a great obscuration. Thus it is said. Because the nature of all dharmas is not any kind of real essence, but appears as the mind sees it, it is a mistake to strive hoping to attain the happiness of appearance. Second, the pitfall of subtle characteristics of the limbs of enlightenment is: The door of all the limbs of enlightenment, practicing the ritual is like the moon in water. Although arising without attachment or defilement, practice is like the realm of children. Thus it is said. The characteristic that becomes the door of the limbs of enlightenment, the ritual, any kind included in parts that are complete or incomplete manifests, even if it becomes clear without being defiled by the stain of obscuration, it is merely the manifestation of a characteristic, like the realm of children. Third, the pitfall of coarse characteristics is: With mandala, wrathful wrinkles, ritual, etc., holding the body of the great wrathful lord, even if the letters manifest, one does not see peace itself. Thus it is said. The meaning here is also as before. The word "letter," depending on the context, can refer to dharmata, wisdom, name, and form, etc., but here it refers to the body of the deity. Twenty, that is, twenty in total. About the three pitfalls of dharma. First, dharma does not arise from dharma: Hundreds and thousands of names, no matter how they arise, are just flowers. Because of the power of no characteristic, it will not arise from that place. Thus it is said. The countless dharma doors that are spoken of, all are for the benefit of sentient beings, and generate great merit, but since dharmata has no characteristic, essential dharma will not arise from the dharma of names. Second, dharma does not depend on dharma: Completely perfect without remainder, unchanging and abiding upright, equal in extent like the sky, dharma that depends on others and changes