Tibetan
་དེ་དང་འདྲ་བས་དབུ་མ་བཞིན་ཏེ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚིག་གི་ལམ་ཙམ་སྟེ་དོན་དུ་བྱ་བ་མེད་པས་བྲག་ཆ་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཆགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་མ་ཆགས་པའི་བདེ་བ་གཉིས་རྒྱུའམ་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་པར། ཀུན་གྱི་བླ་མར་གྱུར་པ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས་སོ། །ཞེའོ། །གཉིས་པ་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མཚན་མའི་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས། ཆོས་ཉིད་ཞི་བ་མཚན་མ་མེད་པ་གཞན་དུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ན་ལམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གོལ་བར་གྱུར་པ་ནི། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་འདི། །བཙལ་བས་རྙེད་པའི་གནས་མེད་དེ། །དྲུག་གི་ཆོས་བཞིན་ཡུལ་མེད་པས། །མདོངས་པས་ནམ་མཁའ་བསྙབས་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་སེམས་ཅན་ཀྱི་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་གཞན་དུ་བཙལ་དུ་མེད་དེ། དབང་པོ་དྲུག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་འདི་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ལ། གང་གིས་འདི་ལྟར་མཚན་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་འདི་དག་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་མ་ཡིན་ལ། བསྒོམ་པའི་དོན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་མཚན་མ་ཞི་བ་ཡིན་པས། དེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། མདོངས་པས་ནམ་མཁའ་བསྙབས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་ལམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གོལ་ལོ། །དེ་ནི་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་བསྒོམས་པས་གཟུགས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལས་འདས་ཤིང་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ནུབ་པར་གྱུར་ཀྱང་། གཟུགས་ཀྱི་བཅིངས་པ་ལས་མི་གྲོལ་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་མི་སྤོངས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་གིས་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་དབྱེར་མེད་པར་རྟོགས་ནས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལྟ་བུ་ཐོབ་ན་ནི། གཟུགས་ཀྱི་བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་ཞིག་གིས་མཚན་མར་སྣང་བ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས། མཚན་མ་མེད་པ་ཞི་བ་བསྒོམས་ན་ནི་མཚན་མ་ཟིལ་ཀྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་གྱི། མཚན་མའི་བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་གང་ཞིག་གིས་མཚན་མར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་མ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པར་རྟོགས་ནས། མཚན་མ་ལ་སྐྱོན་དུ་མ་བལྟས་ཤིང་མཚན་མ་མ་བོར་བར་མཚན་མའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ན། མཚན་མའི་བ
Chinese
如同那般，就像中观一样，如是说。一切都只是言语的途径，实际上没有可做之事，如同山谷回声。如是说。因此，执着的痛苦和不执着的快乐，二者在因或自性上没有差别。一切众生的上师，尊贵的金刚萨埵如是说。如是。第二，将六根的行境视为相的过患，从而在其他地方寻求法性寂静无相，这是偏离了道路的自性。唉玛吙！此佛陀行境，寻觅无所得之处。如六根之法无有境，犹如以指触天。如是说。如来之行境，不是在众生的六根行境之外去寻找，这六根的行境，其自性如何安住，那也就是佛陀的行境。对于这样的体性，如果有人认为：这些相的行境是众生的颠倒行境，因此不是应该修习的对境；而应该修习的对境是如来的行境，法性寂静无相，因此应该修习它。如果这样想，就如同以指触天，偏离了道路的自性。这就像修习无边虚空处，虽然压制了色，超越了色的概念，灭尽了有碍的概念，但仍然没有从色的束缚中解脱，没有舍弃色的习气。如果有人证悟到色的自性与虚空的自性无别，获得了那样的等持，那么也能从色的束缚中解脱。同样，如果有人将显现为相的事物视为过患，修习无相寂静，那么就会压制相，但不会从相的束缚中解脱。当有人证悟到显现为相的事物的自性是离相的，不将相视为过患，不舍弃相，而是习惯于完全了解相的自性，从而获得无相的等持，那么就能从相的
English
Like that, just like Madhyamaka, it is said. Everything is just a path of words, in reality there is nothing to do, like an echo in the mountains. Thus it is said. Therefore, the suffering of attachment and the happiness of non-attachment, the two are without difference in cause or nature. The lord of all, the venerable Vajrasattva, said so. Thus it is. Secondly, regarding the objects of the six senses as faults of characteristics, and seeking elsewhere for the peaceful, characteristicless nature of reality, one deviates from the very nature of the path. Emaho! This Buddha's realm of activity, there is no place to be found by searching. Like the six senses, there is no object, like touching the sky with a finger. Thus it is said. The realm of activity of the Thus-Gone One is not to be sought outside the realm of activity of the six senses of sentient beings. This very realm of activity of the six senses, whatever its own nature abides, that is also the realm of activity of the Buddha. Regarding such a characteristic, if someone thinks: "These realms of activity of characteristics are the inverted realms of activity of sentient beings, therefore they are not objects to be cultivated; but the object to be cultivated is the realm of activity of the Thus-Gone One, the peaceful, characteristicless nature of reality, therefore I should cultivate that." If one thinks like this, it is like touching the sky with a finger, deviating from the very nature of the path. This is like cultivating the sphere of limitless space, although one suppresses form, transcends the concept of form, and extinguishes the concept of obstruction, one is still not liberated from the bondage of form, and does not abandon the predispositions of form. If someone realizes that the nature of form is inseparable from the nature of space, and attains such a samadhi, then one will also be liberated from the bondage of form. Similarly, if someone regards appearances as faults and cultivates the characteristicless and peaceful, then one will suppress characteristics, but one will not be liberated from the bondage of characteristics. When someone realizes that the nature of all appearances is devoid of characteristics, does not regard characteristics as faults, does not abandon characteristics, but becomes accustomed to fully understanding the nature of characteristics, and thereby attains the samadhi of characteristiclessness, then one can be liberated from the
Tibetan
ཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བགྲོད་པར་འདོད་པས། བགྲོད་དུ་མེད་པའི་ལམ་ལས་གོལ་བར་གྱུར་པ་ནི། གོང་ནས་གོང་དུ་ཚངས་པའི་ལམ། །བྱ་བྲལ་ཆོས་དང་མཐུན་པ་མིན། །ཅི་སྟེ་ལམ་ལ་བགྲོད་འགྱུར་ན། །ནམ་མཁའི་མཐའ་བཞིན་ཐོབ་པ་མེད། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཆོས་ཇི་བཞིན་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ། ལམ་དང་སའི་རིམ་པས་བགྲོད་དུ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་སའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དག་པ་དང་ཚངས་པ་དང་གྲོལ་བ་རིམ་པས་བསྒྲུབ་དུ་ཡོད་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་བས། གལ་ཏེ་གཞན་དང་གཞན་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་ན། དེ་མཐར་ཐུག་པའང་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེའོ། །བཞི་པ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱོགས་དང་རིས་མེད་པ་ལ། ལམ་ལ་ཕྱོགས་ཆར་བཟུང་བས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ལས་གོལ་བར་གྱུར་པ་ནི། དེ་དང་འདྲ་བ་ཡོངས་ཀྱི་ལམ། །ཟླ་བ་ལས་བྱུང་རྟེན་དང་བཅས། །ཀུན་ཀྱི་མཉམ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ། །ཕྱོགས་སུ་བལྟས་པས་གྲུབ་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་དང་འདྲ་བ་ནི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ་ཆ་ཤས་མེད་དེ། སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ལམ་ཐུན་མོང་ཡིན་པས་ཡོངས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལམ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ས་ཞེས་བྱ་བ་དོན་འདྲ་སྟེ། སྡུད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས། ཐེག་པ་འདི་ནི་མཁའ་འདྲ་གཞལ་མེད་ཁང་ཆེན་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནས་གཞན་དུ་བགྲོད་པ་ལ་མི་བྱའི། དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཙམ་ལ་བྱའོ། །དེ་ནི་དཔེ་ཆུ་ཟླ་དང་འདྲ་བས། ཟླ་བ་ལས་བྱུང་རྟེན་དང་བཅས། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟེན་ཆུས་གར་ཁྱབ་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཆུ་ཟླས་ཁྱབ་སྟེ། ཁྱབ་མ་ཁྱབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆ་མེད་བཞིན་དུ། མི་རྣམས་འདི་སྐད་དུ། རང་རང་གང་ན་གནས་པའི་ས་ཕྱོགས་དེ་ནས་བལྟས་པ་ན། ཆུ་ཟླ་ཕྱོགས་ཆ་རེ་རེ་ན་གནས་པར་མཐོང་སྟེ། དེའི་དབང་གིས་འདི་སྐད་དུ། ཆུ་ཟླ་འདི་ན་སྣང་ངོ་། ཕ་ཀི་ན་སྣང་ངོ་། སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། ཕྱོགས་དང་ཆ་ཤས་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ལས། གང་ཟག་རྣམས་ལམ་ལ་ཕྱོགས་ཆར་འཛིན་པས་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་གོལ་ལོ། །བཅུ་ཕྲག་དང་པོའོ།། །། བཅུ་ཕྲག་གཉིས་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ལ་ཆགས་པའི་གོལ་ས་ནི། ད་ལྟའི་བདེ་དང་ཕྱི་མའི་བདེ། །མངོན་སུམ་པ་དང་རྒྱབ་ལས་བྱུང་། །དེའང་རྣམ་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པས། དེ་ལ་རྟེན་པར་མི་བྱའོ། །
Chinese
也将会从束缚中解脱。第三，想要在道的次第上行进，但却偏离了无法行进的道：从上到上的清净之道，与舍弃作为的法不相符。如果要在道上行进，就像虚空一样无法获得。如是说。法的如实性是诸法的自性，无法通过道和地的次第行进。如果像地的次第一样，清净、清净和解脱可以次第成就，那么诸法的法性将彻底消失。如果有什么可以获得，那么最终的也将无法找到。如是说。第四，对于菩提心性的无偏颇性，由于在道上执着于部分，从而偏离了平等性之道：与此相似的遍一切之道，与从月亮生起的所依一起。在一切的平等性中，由于执着于部分而无法成就。如是说。那是如来藏，即菩提心性。与此相似的是，菩提心没有部分，因为对众生和佛陀来说，道是共同的，所以称为遍一切之道。道和地的意义相同。《摄颂》中说：此乘如虚空，是无量大殿。如是说。不要从这里行进到其他地方，而只是安住于它的自性中。那就像水中的月亮一样，所以说：与从月亮生起的所依一起。就像所依的水遍布的地方，水中的月亮也遍布一样，就像没有遍布和不遍布的部分一样。人们这样说：从各自所处的方位看，水中的月亮存在于每个部分。因此，他们这样想：水中的月亮出现在这里，出现在那里。同样，菩提心性没有方向和部分，因为它是所有法的自性。但是，人们由于在道上执着于部分而偏离了平等性。第一个十法竟。第二个十法中，执着于大智慧的安乐之相的偏离是：现在的安乐和未来的安乐，显现的和背后的。那也是相的过失，所以不应该依赖它。
English
It will also be liberated from bondage. Third, wanting to proceed on the stages of the path, but deviating from the path that cannot be traversed: The path of purity from above to above does not accord with the Dharma of abandoning actions. If one were to proceed on the path, it would be impossible to attain like the end of the sky. Thus it is said. The suchness of Dharma is the nature of all Dharmas, and it cannot be traversed by the stages of path and ground. If, like the stages of the ground, purity, purity, and liberation could be accomplished sequentially, then the Dharmata of all Dharmas would completely disappear. If there is something to be attained, then the ultimate will also not be found. Thus it is said. Fourth, regarding the impartiality of the essence of Bodhichitta, deviating from the path of equality by clinging to a part of the path: The path of all that is similar to it, together with the support arising from the moon. In the equality of all, it is not accomplished by looking at a part. Thus it is said. That is the Tathagatagarbha, the nature of Bodhichitta. Similar to that, the essence of Bodhichitta has no parts, because the path is common to sentient beings and Buddhas, it is called the path of all. The meaning of "path" and "ground" are the same. As it is said in the Condensed Verses: This vehicle is like the sky, a great immeasurable mansion. Thus it is said. One should not proceed from here to elsewhere, but only abide in its nature. That is like the moon in water, so it is said: together with the support arising from the moon. Just as the moon in the water pervades as much as the water pervades, just as there are no parts of pervading and not pervading. People say this: Looking from the direction where each one is situated, the moon in the water is seen to exist in each part. Therefore, they think like this: The moon in the water appears here, it appears there. Similarly, the essence of Bodhichitta has no direction or parts, because it is the nature of all Dharmas. However, people deviate from equality by clinging to a part of the path. End of the first ten. In the second ten, the deviation of clinging to the aspect of the bliss of great wisdom is: present bliss and future bliss, manifest and arising from behind. That is also a fault of aspect, so one should not rely on it.