Tibetan
ལྟ་ན་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་དུས་ཉིད་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རང་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཞིག་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གཏན་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་རང་གསལ་བ། གལ་ཏེ་འཁོར་ལོའི་མཚན་ཉིད་རང་གསལ་བར་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཞིག་ན། འགལ་མེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་གཏན་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཀྱིས་མ་བསྐྱེད་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ནས་བརྩལ་བས་གོལ་སར་གྱུར་པ་ནི། རྒྱུ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྐྱེན་དང་འདྲ། །མ་སྐྱེས་པས་ན་འཇིག་པ་མེད། །གདོད་ནས་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ། །བརྩལ་བའི་བསམ་པས་དབྱིངས་མི་བསྐྱོད། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དུ་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལྟར་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་པས། སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་རྩོལ་བས་གཡོ་བའི་གནས་མེད་དོ། །ཞེའོ། །བསམ་གཏན་གྱི་གོལ་ས་གསུམ་ལ། དང་པོ་ནི། ཡོན་ཏན་ཆེན་པོའི་བསམ་གཏན་ནི། །བསམ་གཏན་ཉིད་པས་བསམ་དུ་མེད། །མ་བསམས་མ་སྦྱངས་ཆོས་བཞིན་དུ། །རྣམ་རྟོག་ཉིད་ལས་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཀག་པ་མེད་ལ། རྣམ་པར་མ་དག་པའི་ལས་ཀྱང་རང་ཞི་བར་འགྱུར་བ་ནི། ཡོན་ཏན་ཆེན་པོའི་བསམ་གཏན་ཡིན་བཞིན་དུ། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་སྦྱང་ཞིང་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་བསམ་པས་བསམ་གཏན་ཀྱི་གནས་ལ་གནས་པ་ནི། བླང་དོར་ཀྱི་ནད་ཀྱིས་ཟིན་ཏེ་འཆིང་བའོ། །བསམ་ཞིང་སྦྱང་བའི་རྩོལ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་མ་བཅོས་པའི་ངང་ལ་གནས་ན། རྣམ་རྟོག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སུ་འོད་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེའོ། །གཉིས་པ་འཕྲ་བའི་གོལ་ས་ནི། འཕྲའ་བའི་སྒོ་མོར་མིང་བཏགས་ནས། །སེམས་ཀྱི་དབེན་པས་ལམ་ཚོལ་ཞིང་། །དགོན་པའི་རྒྱུད་དུ་དབེན་འཛིན་ཏེ། །བརྟགས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་འགྱུར་སྒོམ། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་འཕྲའ་བ་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི། དོན་གཉིས་ལ་འཇུག་སྟེ། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་བསླད་པས་ཕྲ་བ་ནི། ཡུལ་མེད་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་ནས། སེམས་ཡུལ་ལས་དབེན་པ་ཐརད་པའི་ལམ་དུ་མཐོང་བ་དང་། ལུས་འདུ་འཛི་ལས་དབེན་པ་ཐར་པའི་ལམ་དུ་མཐོང་བ་ནི། བློ་ཞིབ་མོས་བརྟགས་ན་རྣམ་རྟོག་ཉིད་སྒོམ་པའོ། །ཞེའོ། །ཕྲ་བ་ཟབ་པའི་སྒྲར་སྦྱར་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྒོམ་ལུང་ལས། རྣམ་པར་མི་རྟོག
Chinese
觀看時，在顯現作用之際，自生之智慧自然生起。否則，則不然。若成為業之物質，則自生之智慧永遠不會成立。譬如，火輪自然明亮。如果輪之體性成為自然明亮之物質，則火之自性光明永遠不會成立一樣。第三，對於未由因和緣所生之菩提心，認為菩提由因緣所成而努力，則會變成歧途。如云：因即金剛似於緣，不生故而無毀滅，本來心要即菩提，勤作意念不動界。如是說。顯現為因和緣之體性，如金剛般具有不可分割之體性，對於無生滅者，以因緣之勤作而動搖之處是不存在的。如是說。關於禪定之歧途有三，第一是：大功德之禪定，以禪定本身不可思，不思不修如法性，由分別念生智慧。如是說。在平等性之心要中，所有積累福德之行為都不被禁止，不淨之業也會自然寂滅。這本是大功德之禪定，如果不能這樣理解，而是以清淨煩惱和顯現成就功德之意念安住於禪定之境，則會被取捨之病所束縛。不依賴思維和修習之勤作，安住於不造作之狀態，則分別念本身會光明照耀成為智慧。如是說。第二，微細之歧途是：以微細之門命名，以心之寂靜尋求道，於寂靜之流中執著寂靜，若考察則成分別念之禪修。如是說。所謂「微細」一詞，有兩種含義。在此也同樣適用。其中，以被污染之微細來說，將無有之境當作實有之境，認為心遠離對境是解脫之道，以及認為身體遠離喧囂是解脫之道，如果以細微之智慧來考察，則僅僅是分別念之禪修。如是說。如果將「微細」與「深奧」一詞結合，從不分別之禪修教言中，不分別。
English
When observing, self-arisen wisdom naturally arises at the very moment of manifestation. Otherwise, it is not so. If it becomes a substance of karma, then self-arisen wisdom will never be established. For example, a fire wheel is naturally bright. If the nature of the wheel becomes a substance that is naturally bright, then the self-nature of fire will never be established as luminous. Third, regarding the essence of enlightenment, which is not produced by cause and condition, if one believes that enlightenment is produced by cause and condition and strives for it, it becomes a wrong path. As it is said: "Cause itself is like a vajra to condition, because it is unborn, there is no destruction, from the beginning, the heart essence is enlightenment, the thought of striving does not move the sphere." It is said that the nature that appears as cause and condition, like a vajra, has an indivisible nature, and for that which has no birth or death, there is no place to be moved by the effort of cause and condition. So it is said. Regarding the three wrong paths of meditation, the first is: "The meditation of great qualities, cannot be thought of by meditation itself, without thinking or practice, like the Dharma, wisdom arises from conceptual thought itself." It is said that in the essence of equality, all actions of accumulating merit are not prohibited, and impure actions will also naturally pacify. This is indeed the meditation of great qualities, but if one does not understand it in this way, but dwells in the state of meditation with the intention of purifying afflictions and manifesting and accomplishing qualities, then one will be bound by the disease of acceptance and rejection. Without relying on the effort of thinking and practicing, if one dwells in the uncorrected state, then conceptual thought itself will brightly shine as wisdom. So it is said. The second, subtle wrong path is: "Naming it the subtle door, seeking the path with the solitude of mind, clinging to solitude in the lineage of hermitages, if examined, it becomes conceptual meditation." It is said that the word "subtle" has two meanings. Here, too, it is applied in the same way. Among them, the subtle by being defiled is to take what is without an object as an object, and to see the mind's separation from objects as the path to liberation, and to see the body's separation from busyness as the path to liberation, if examined with subtle intelligence, it is merely conceptual meditation. So it is said. If the word "subtle" is combined with "profound," from the instructions on non-conceptual meditation, non-conceptual.
Tibetan
་པ་སྒོམ་པ་ན། བློ་རྟེན་གང་ལའང་མི་འཆའ། ཡུལ་གང་ལའང་མི་དམིགས། རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་བསྒོམ་མོ་ཟེར་བ་ནི། སྐྱོན་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་མངོན་དུ་ཐོབ་པར་འདོད་པས། བླང་དོར་ཀྱི་ཆ་ཤས་འཕྲ་མོ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སེམས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་ལས་དབེན་པ་ལམ་དུ་འདོད་ཅིང་། ལུས་འདུ་འཛི་ལས་དབེན་པ་ཚོལ་བ་འདི་ནི་བློ་ཞིབ་མོས་བརྟགས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་སྒོམ་པར་ཟད་དོ། །ཞེའོ། །ཕྱོགས་ཕྱི་མ་འདི་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གོལ་ས་ཡིན་ཡང་། ཐུན་མོང་གི་བླང་བྱར་བཟུང་ངོ། །གསུམ་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གོལ་ས་ནི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མིང་བཏགས་ཤིང་། །དགེ་སྡིག་གཉིས་ག་རྣམ་པར་སེལ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེས། །བླང་དོར་བྲོད་པ་མཆོག་དུ་སྐྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཆོས་རྒྱུ་འབྲས་དང་། ལས་དགེ་སྡིག་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་མཐོང་བས། འཇིག་རྟེན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་འདིས་སྐྱོ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་འཇིག་རྟེན་འདི་ལས་ཐར་པའི་སྐམ་སར་མངོན་པར་འབྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བླང་དོར་གྱི་བྲོད་པ་ལ་གནས་པ་རྣམས་སོ། །འདི་ནི་ཕལ་ཆེར་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ལ་འཇུག་གོ །དེ་ལ་དགེ་སྡིག་གཉིས་ག་རྣམ་པར་སེལ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ། རྣམ་པ་གཅིག་དུ་དགེ་སྡིག་གཉིས་ག་འགོག་པ་ལ་བྱ་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་ཀྱི་ཚེ་འགོག་པ་སྒྲུབ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཚེ་དགག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལས་འགོག་པ་སྒྲུབ་བོ། །ལས་འགོག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་འགོག་པ་སྒྲུབ་པོ། །ཉོན་མོངས་པ་འགགས་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་པའི་འཇིག་རྟེན་འདི་ལས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྐམ་སར་མངོན་པར་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་བླང་དོར་གྱི་བྲོད་པ་མཆོག་དུ་སྐྱེད་པ་རྣམས་སོ། །ཆོས་ཉིད་ལམ་གྱི་གོལ་ས་བཞི་ལ། དང་པོ་ལམ་དབུ་མ་ཚོལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལམ་ལས་གོལ་བ་ནི། །ཆགས་དང་མ་ཆགས་ཚིག་གི་ལམ། །དབུ་མ་བཞིན་ཏེ་བྲག་ཆ་འདྲ། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མཐུན་ཞེས། །འགྲོ་བའི་མགོན་པོ་སེམས་དཔས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཆགས་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་གནས་པ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་པའོ། །མ་ཆགས་པ་ནི་དེ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །དེ་གཉིས་ནི་ཚིག་གི་ལམ་མོ། །ཞེས་བསྟན་པ་སྟེ། ཚིག་གི་ལམ་ནི་ཚིག་གི་དོན་ཏོ། །ཚིག་གི་དོན་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ལོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ནི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐའ་རྣམ་པ་གཉིས་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་ན། དབུ་མའང
Chinese
如果有人说：“禅修的时候，心里什么也不想，什么地方也不专注，什么也不分别。”这说明他们想要获得远离三种过失的自性，所以有取舍的细微部分。比如，认为心远离事物和相是道，寻找身体远离喧嚣，如果用精细的智慧来观察，这只不过是在修分别念而已。以上。这后一种观点虽然是大圆满的歧途，但却被认为是共同的应取之处。第三个是因果的歧途：给因和果命名，善与恶全部消除，从这个世界产生，取舍的勇气极度增长。如是说。意思是，因为认为法是因果，业是善恶，在胜义中存在，所以厌倦了轮回的痛苦。认为应该从痛苦的轮回中解脱，显现于解脱的旱地，安住于取舍的勇气之中。这些人大多进入小乘。其中，“善与恶全部消除”这句话，从另一个角度来说，是指阻止善与恶两者。声闻和缘觉们在阻止业的时候努力，因此为了阻止生命，努力阻止业。为了阻止业，努力阻止烦恼。如果烦恼止息，就能从只有痛苦的世间，显现于涅槃的旱地。这些人极度增长取舍的勇气。四种法性道的歧途中，第一个是寻找中观，偏离二元对立之道：执着与不执着是言语之道，如中观般如同悬崖峭壁，快乐与痛苦是共同的因。救护众生的菩萨如是说。意思是，执着是安住于欲望，也就是世俗之人。不执着是从中解脱，也就是涅槃。这两者是言语之道。如是宣说。言语之道是言语的意义。言语的意义是名言的境。名言的境是无自性的。这样，如果轮回和涅槃两种边都不具自性，那么中观也
English
If someone says, "When meditating, one does not attach to any mental support, does not focus on any object, and does not conceptualize in any way," this indicates that they desire to attain the nature free from the three faults. Therefore, there are subtle aspects of acceptance and rejection. For example, considering the mind devoid of objects and characteristics as the path, and seeking the body devoid of busyness, if examined with meticulous wisdom, this is merely cultivating conceptual thought. The latter view, although a deviation in Dzogchen, is still regarded as a common object of acceptance. The third is the deviation of cause and effect: Naming cause and effect, eliminating both virtue and vice, arising from this world, greatly increasing the courage of acceptance and rejection. Thus it is said. It means that because they see Dharma as cause and effect, and karma as virtue and vice, as truly existing, they are weary of the suffering of samsara. Thinking that they should be liberated from the suffering world and manifest in the dry land of liberation, they abide in the courage of acceptance and rejection. These people mostly enter the Hinayana. Among them, the phrase "eliminating both virtue and vice," from another perspective, refers to stopping both virtue and vice. Sravakas and Pratyekabuddhas strive to stop karma, therefore, in order to stop life, they strive to stop karma. In order to stop karma, they strive to stop afflictions. If afflictions cease, one can manifest in the dry land of Nirvana from this world, which is solely a mass of suffering. These people greatly increase the courage of acceptance and rejection. Among the four deviations of the Dharma nature path, the first is seeking the Middle Way, deviating from the non-dual path: Attachment and non-attachment are the path of words, like the Middle Way, like a cliff face, happiness and suffering have a common cause. The Bodhisattva, the protector of beings, said thus. It means that attachment is abiding in desire, that is, worldly people. Non-attachment is liberation from it, that is, Nirvana. These two are the path of words. Thus it is declared. The path of words is the meaning of words. The meaning of words is the realm of conventions. The realm of conventions is without inherent existence. Thus, if both extremes of samsara and Nirvana are without inherent existence, then the Middle Way also