Tibetan
ག་རྟེན་མེད་པར་སྨྲ་བ་སེལ་ཏོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པས། དངོས་པོ་རྣམས་འབྲས་བུའང་རྒྱུ་ལ་ལྟོས། རྒྱུའང་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པས། བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ནི། ཕྱི་རོལ་པའི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་བསལ་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བས། ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཤིང་། གཟུང་བའི་རྟོག་པའ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚུལ་ཟབ་མོ་རྟོགས་ན། དེས་ཅིའི་ཕྱིར་འཛིནད་པ་ལ་བདག་མེད་པར་མ་རྟོགས་ཤིང་། འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མི་སྤོངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཟབ་མོའི་ཆོས་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས། རྣལ་འབྱོརད་སྤྱོད་པ་པས་ཀྱང་རྟོགས། དབུ་མ་པས་ཀྱང་རྟོགས་མོད་ཀྱི། ཚུལ་དེ་རྣམས་ཀུན་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་མཐརད་ཕྱིན་པར་རྟོགས་པར་མཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ནི་རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་ཀྱང་། དེའི་མཐུས་ཕུང་པོ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་རྟོགས་ནས། མཐའ་གཉིས་བསལ་བར་ཟད་དེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ། སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་མ་སྤངས་སོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྟེན་འབྲེལ་ཀྱི་ཚུལ་རྟོགས་པས་ནི། དེའི་སྟེང་དུ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་པར་རིག་པས། བཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱི། དོན་མེད་དོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པའི་བློ་ཡང་མི་འཇུག་གོ་སྙམ་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་སྤོངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚུལ་རྟོགས་པས་ཀྱང་། དེའི་སྟེང་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གཟུང་འཛིནད་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་བར་རྟོགས་ཀྱི། འདི་ལྟར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ། གང་གི་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པ། གང་ལ་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ། རང་རིག་པ་ཙམ་པོ། རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་སྐྱེ་བ་འདི་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པར་སྨྲ་སྟེ། བདག་མེད་པར་མ་རྟོགས་སོ། །དབུ་མ་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་རྟོགས་པས་ནི། རང་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡོངས་སུ་འདས་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྟེནད་འབྲེལ་
Chinese
遣除说无有依赖的观点。像这样，精通依缘而生的体性，事物的结果也依赖于原因，原因也依赖于结果，通达无自性，不仅遣除了外道的常断二边，而且对于一切法，因为没有见到任何可以执取的实义自性，所以了知外境无我，并且也舍弃了所取的分别念，应当这样理解。那么，如果通达甚深的缘起之理，为什么不能由此了知能取无我，并且不舍弃能取的分别念呢？对此应当这样说：甚深缘起之理，声闻也通达，缘觉也通达，瑜伽行者也通达，中观行者也通达，但是，这些道理并非完全相同，最终通达究竟，并非相同。比如，声闻虽然通达缘起，但凭借此通达，了知蕴的生灭，仅仅是遣除了二边，对于因果的事物，总相和自相的显现执着并没有舍弃。缘觉通达缘起之理，在此之上，了知因果的事物没有自性，了知没有可以执取的对境，但是，认为“没有意义”的能取之心，也不会生起“没有意义”的想法而舍弃。瑜伽行者通达缘起之理，在此之上，了知所取和能取的自性没有自性，因此了知一切法空性，远离能取和所取二者，像这样，心和心所，不是任何的所取，也不是任何的能取，仅仅是自证，从因缘缘起而生，宣说这是自性成立的，并没有了知无我。中观行者通达依缘而生的道理，甚至了知这自证本身，也没有获得因果事物的自性，因此了知完全超离一切戏论。因此，缘起
English
It eliminates the view that there is no dependence. Thus, being skilled in the nature of dependent arising, since the result of things also depends on the cause, and the cause also depends on the result, understanding the lack of self-nature, not only eliminates the extremes of permanence and annihilation of externalists, but also, for all phenomena, since no intrinsic nature of an object to be grasped is seen, one realizes the selflessness of external objects, and also abandons the conceptualization of grasping, it should be understood. So, if one understands the profound principle of dependent arising, why does one not realize the selflessness of the grasper and not abandon the conceptualization of grasping? To this, it should be said: The profound Dharma of dependent arising is understood by the Hearers, also understood by the Solitary Buddhas, also understood by the Yogacharas, and also understood by the Madhyamikas, but these principles are not all the same, and the final understanding is not the same. For example, although the Hearers understand dependent arising, by this understanding, they realize the arising and ceasing of the aggregates, and merely eliminate the two extremes, but they do not abandon the manifest clinging to the objects of cause and effect, and to the general and specific characteristics. The Solitary Buddhas, by understanding the principle of dependent arising, on top of that, realize that the objects of cause and effect have no self-nature, and realize that there is no object to be grasped, but the mind of grasping that thinks "it is meaningless" does not arise with the thought of "it is meaningless" and is not abandoned. The Yogacharas, by understanding the principle of dependent arising, on top of that, realize that the nature of the grasped and the grasper has no self-nature, therefore they realize that all phenomena are empty of the two, the grasper and the grasped, like this, mind and mental factors, are not the grasped of anything, nor the grasper of anything, merely self-awareness, arising from causes and conditions of dependent arising, they say that this is established by its own nature, but they do not realize selflessness. The Madhyamikas, by understanding the principle of dependent arising, even realize that self-awareness itself does not obtain the self-nature of the objects of cause and effect, therefore they realize that it is completely beyond all elaboration. Therefore, dependent arising
Tibetan
གྱི་ཚུལ་ནི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་མཐུས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སེལ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་ཡིན་པ་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ནི། ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས། ཕྱི་རོལ་གྱི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་ཏོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱས་ནི། རྟེན་འབྲེལ་དེ་ཉིད་དེ་བས་ཟབ་ཏུ་རྟོགས་པས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །རྣལ་འབྱོརད་སྤྱོད་པ་བས་ནི། རྟེན་འབྲེལ་དེ་ཉིད་དེ་བས་ཟབ་དུ་རྟོགས་པས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །དབུ་མ་པས་ནི། རྟེན་འབྲེལ་དེ་ཉིད་དེ་བས་ཀྱང་ཟབ་ཏུ་རྟོགས་པས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་མེད་པར་རྟོག་པས། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཞི་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་རྟོགས་པ་རགས་པ་དང་ཟབ་པར་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སེལ་བ་ཡིན་པས་སོ། །འདི་སྐད་དུ། རྟེན་འབྲེལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་ན། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་ཅེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་སྒྲ་ལ་མི་རྟེན་པས། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བ་ཉིད། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་བསྐུལ་པ་དང་། གཞན་ལ་མི་རྟེནད་པས། རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། དེའི་རྒྱུ་བརྟག་པ་དང་། དེ་དགག་པ་དང་། དེ་དགག་པའི་ཐབས་བརྟག་པ་ལས་སྒོ་གཞན་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཁོ་ན་གཙོར་བསྟནད་དགོས་པ་ཉིད་དོ། །ཧ་ཅང་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །དཀྱུས་མ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་བསྟན་ནས། འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ནི། རང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང་། ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་གཉིས་ལས། རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པ་དང་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། གང་ཟག་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ནི། དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཡུལ་དང་དུས་ལ་མི་ལྟོས་པ། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས་པས། སྐལ་བ་རབ་དང་ལྡན་པ། ལས་ཀྱི་མཐའ་ལ་བབ་པས། ལྟོས་པ་མེད་པར་གཅིག་པུར་གནས་པའི་ཕྱིར། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱའོ། །ཚོག
Chinese
其理是，通达因和果的自性，由此消除对因果的邪见，是所有（乘）共同的法。声闻乘，对法的因果的体相显现执着，从而消除外道对因果的邪见。独觉乘，对缘起本身更加深入地通达，从而通达因和果的实物在胜义中也不存在。瑜伽行乘，对缘起本身更加深入地通达，从而通达因和果的实物执着的自性也不存在。中观乘，对缘起本身更加深入地通达，从而通达因和果的实物自证的自性也不存在，因此称为一切戏论完全寂灭。因此，通达因和果的道理，依赖于粗略和深入的通达，从而消除对因和果的邪见。如是说，如果缘起是所有（乘）共同的，为何作为独觉乘的特殊道来宣说呢？这是因为独觉乘不依赖善知识的言教，仅仅是见到轮回的过患痛苦，就成为菩提的因缘，由此所推动，并且不依赖于其他，依靠自己的智慧的力量而进入，除了痛苦的体相，以及考察其因，以及遮破它，以及考察遮破它的方法之外，没有其他途径，因此仅仅是这些需要作为主要来宣说。稍微广说即可。应当进入正文，如是依靠缘起之门来修道之后，宣说果，就是获得独觉菩提的果。如是所说，也就是像犀牛角一样，和在僧团中修行两种，从趋入因和获得果的差别，而有四种补特伽罗。其中，像犀牛角一样，根器敏锐不依赖处所和时间，积累百劫的资粮，具有殊胜的善根，到达业的边际，因此不依赖而独自居住，因此称为像犀牛角一样。僧团
English
The reason is that, being skilled in the nature of cause and effect, thereby eliminating wrong views about cause and effect, is a common dharma of all (vehicles). The Hearers, by manifestly clinging to the characteristics of the cause and effect of dharma, thereby eliminate the wrong views of externalists about cause and effect. The Solitary Buddhas, by understanding dependent origination itself more deeply, thereby understand that the reality of cause and effect does not exist even in the ultimate sense. The Yogacharas, by understanding dependent origination itself more deeply, thereby understand that the nature of clinging to the reality of cause and effect does not exist either. The Madhyamikas, by understanding dependent origination itself even more deeply, thereby understand that the nature of the self-knowing reality of cause and effect does not exist either, therefore it is called the complete pacification of all elaborations. Therefore, understanding the principle of cause and effect depends on understanding it roughly and deeply, thereby eliminating wrong views about cause and effect. As it is said, if dependent origination is common to all (vehicles), why is it taught as a special path of the Solitary Buddhas? This is because the Solitary Buddhas do not rely on the words of spiritual friends, but merely seeing the faults and sufferings of samsara becomes a condition for enlightenment, driven by this, and not relying on others, they enter by the power of their own wisdom, and there is no other way than the characteristics of suffering, and examining its cause, and refuting it, and examining the method of refuting it, therefore only these need to be taught as the main thing. Enough with too much elaboration. One should enter the main text, and thus, after teaching the path to be cultivated through the door of dependent origination, the fruit is taught, which is the attainment of the fruit of Solitary Buddha enlightenment. As it is said, like the rhinoceros horn, and practicing in the sangha, from the difference of entering the cause and attaining the fruit, there are four types of individuals. Among them, like the rhinoceros horn, with sharp faculties, not depending on place and time, accumulating merit for a hundred eons, possessing excellent fortune, reaching the end of karma, therefore living alone without dependence, therefore it is called like the rhinoceros horn. Sangha