Tibetan
ས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ག་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བར་ཟད་དེ། དངོས་སུ་ན་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་དུ་རྨོངས་པའྀ་རྟོག་པའོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱྀས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོངས་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྤྲོས་པ་བཅད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཐུས་སྤོངས་པར་འགྱུར་གྱི། དངོས་པོར་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ནི་སྤོངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཉན་ཐོས་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ས་ལ་གནས་པ་དངོས་པོར་ལྟ་བ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ན། དེ་དག་གིས་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉན་ཐོས་ནི་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཟད་ཅིང་འདུས་མ་བྱས་ཐོབ་པར་འདོད་ཀྱང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་དངོས་པོ་ཟད་པ། བག་ལ་ཉལ་མ་ཟད་པ། ༼བག་ལ་ཉལ་ཡང་ཕུང་པོའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པས། ༽རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཕུང་པོ་ལས་མ་འདས་པའི་གང་ཟག །ཁམས་གསུམ་དུ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་རྣམས་སྤངས་པས། སེམས་ཅན་ལས་ཀྱི་ཚེ་བཀག་པ་ཅེས་བྱ་བར་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བ་ལས། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། །ཕྱི་རོལ་དངོས་ལ་མངོན་ཞེན་པའི། །ཐེག་པ་དམན་པ་པ་རྣམས་ཀྱིས། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་ཐོབ། །ཅེས་པའི་ལན་དུ། བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། །ལྷག་མ་དང་བཅས་ལྷག་མ་མེད། །ལྷག་བཅས་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྲེགས། །ལྷག་མེད་བག་ཆགས་མེད་པ་སྟེ། །མཁའ་ལྟར་དྲི་མེད་དག་པ་ཡིན། །བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་ཀྱིས་བསྟནད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུར་རིག་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ནི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ཞེས་འབྱུང་ལ། འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་གོ། ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་ན། བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་རྣམས། ཅི་ཞིག་ཟད་ཅིང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདི་སྐད་དུ། ཁམས་གསུམ་དུ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤངས་པས་དགྲ་བཅོམ་པའོ། །གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། ཀུན་འབྱུང་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་ཆོས་སུ་ཤེས་པས། རང་བྱང་ཆུབ་བོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་
Chinese
仅仅是将地和烦恼二者区分开而已。实际上，一切智慧都是一，即是通达一切法无我的智慧。一切烦恼也是一，即对此迷惑的分别念。因此，以缘于有情之智慧不能断除烦恼，而缘于法之智慧，以断除颠倒戏论之力量能够断除烦恼，以执着实有之方式则不能断除。如果声闻安住于有相之地，且未脱离实有之见，那么他们如何能断除烦恼并获得菩提呢？对此，将如此宣说：声闻从自己的宗派中，认为烦恼已尽，获得无为法。但在大乘中，烦恼的本体已尽，习气未尽。（习气也属于蕴的范畴。）未脱离异熟果蕴的有情，断除了三界中的一切束缚，被称为阻止有情之业的寿命。如《如来幻化网经》所说： “舍弃方便与智慧，对外境实有执著者，彼劣乘之人，如何能得无上菩提？”作为对此的回答，宣说了两种菩提：有余和无余。有余是蕴之自性，烦恼已被焚尽。无余是没有习气，如虚空般无垢清净。诸佛以这样的方式，宣说了这两种菩提。应当如是理解。此外，菩提也被称为知晓灭尽和不生。以无为法区分的是圣者。如果也说菩提被宣说了三种，那么，知晓什么灭尽和不生呢？对此，将如此宣说：断除了三界中的一切束缚烦恼，是阿罗汉。无论什么，知晓一切生起之法都是灭尽之法，是自菩提。断除了习气之连接烦恼，是无上正等觉菩提。
English
It is merely distinguishing between the ground and the afflictions. In reality, all wisdom is one, which is the wisdom that realizes the selflessness of all phenomena. All afflictions are also one, which is the conceptual thought that is deluded about the self. Therefore, wisdom that focuses on individuals cannot eliminate afflictions, but wisdom that focuses on phenomena can eliminate afflictions through the power of cutting off inverted elaborations, but it cannot eliminate them through the aspect of viewing things as real. If the Shravakas abide in a ground with characteristics and are not separated from the view of reality, then how can they eliminate afflictions and attain enlightenment? To this, it will be taught as follows: Shravakas, from their own tenets, believe that afflictions are exhausted and the unconditioned is attained. However, in the Mahayana, the substance of afflictions is exhausted, but the latent tendencies are not exhausted (latent tendencies also belong to the category of aggregates). The being who has not transcended the aggregates of fully ripened karma, having abandoned all the bonds in the three realms, is considered to be the one who has blocked the life of sentient beings by karma. As it is said in the Manifestation of the Magical Net of Vairocana: "Those of inferior vehicles who have abandoned skillful means and wisdom and are attached to external objects, how can they attain unsurpassed enlightenment?" As an answer to this, two types of enlightenment are taught: with remainder and without remainder. The one with remainder is the nature of the aggregates, the afflictions have been completely burned. The one without remainder is without latent imprints, it is pure and stainless like the sky. The Victorious Ones have taught these two types of enlightenment in this way. It should be understood in this way. Furthermore, enlightenment is also said to be knowing exhaustion and non-arising. What is distinguished by the unconditioned is the noble being. If it is also said that enlightenment is taught in three ways, then what is it that is known to be exhausted and not arising? To this, it will be said as follows: Having abandoned all the afflictions that bind in the three realms, one is an Arhat. Whatever it may be, knowing that all those phenomena that arise are phenomena of cessation, is self-enlightenment. Having abandoned all the afflictions that connect latent tendencies, one is unsurpassed, perfectly complete enlightenment.
Tibetan
བོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཧ་ཅང་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །གཞུང་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཉེན་པོ་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་རིམས་ཀྱིས་བསྒོམས་ཤིང་། སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རིམས་ཀྱིས་སྤངས་པས་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་འཐོབ་ཅེ་ན། འདི་གསུངས་པ། འབྲས་བུ་རྣམ་པ་བཞི་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་དང་། ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པའོ། །དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་དང་། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ལས་ཀྱང་། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེ་འབྲིང་དགུར་ཕྱེ་བ་ལས། རྣམ་པ་གསུམ་པ་བཞི་པ་ཡན་ཆད་ལས་གྲོལ་བ་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་གྱི་རྒྱུན་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དྲུག་པ་ཟད་པ་ནི་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་སྟེ། ཆུང་ངུའི་རྣམ་པ་ལུས་པས། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དང་མིར་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ལེན་པས་སོ། །དགུ་པ་སྤངས་པ་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་བ་སྟེ། འདོད་པའི་ཁམས་སུ་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ཡང་སྤངས་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ། ཨ་རི་ཧ་ཏ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ། ཨ་རི་ནི་དགྲ། ཧ་ཏ་ནི་བཅོམ་པ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཉིད་བདུད་དང་དགྲ་ཡིན་ལ། དེ་དག་བཅོམ་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཨ་རི་ན་ཧ་ཏ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཨ་རི་ན་ནི་འོས་ཤིང་རིགས་པའི་དོན། ཧ་ཏ་བ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཚིག་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྲེད་པ་ཟད་པ་དེ་ལ། འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པའི་འོས་ཡིན་པས། མཆོད་འོས་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་བཤད་དོ། །རང་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ། འདུས་མ་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཞན་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཡང་ལྟ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཤིང་། ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས། སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ལས་ནི། གཟུགས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་དང་ཁམས་བཅུ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་སྟེ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་ཏེ། མདོར་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོར་བསྡུས་པའི་ཆོས
Chinese
བོ། །如是说。 过多的阐述就到此为止。 现在进入正文。 像这样通过对治，以见道和修道的次第进行修习，并且次第断除应当断除的烦恼，那么会获得什么果报呢？ 这样说：会获得四种果报。 这样说，即是入流果、一来果、不来果和阿罗汉果。 其中，断除了三界烦恼中见道所断的一切，以及修道所断的烦恼中，欲界的烦恼分为大中小九品，从第三品或第四品以上解脱出来，就是入流果，因为进入了通往涅槃之城的道路之流，所以这样称呼。 断除了第六品，就是一来果，因为还残留着微小的部分，所以还会再次在欲界的天界和人间受生。 断除了第九品，就是不来果，因为不会再次在欲界受生。 甚至断除了有顶天的烦恼中最小的，就是阿罗汉果。 阿罗汉（藏文：ཨ་རི་ཧ་ཏ་，梵文天城体：अरिहन्त，梵文罗马拟音：arihanta，汉语字面意思：摧毁敌人者）这个词，阿里（藏文：ཨ་རི་，梵文天城体：अरि，梵文罗马拟音：ari，汉语字面意思：敌人）是敌人的意思，哈达（藏文：ཧ་ཏ་，梵文天城体：हन्त，梵文罗马拟音：hanta，汉语字面意思：摧毁）是摧毁的意思，因为使三界受生的烦恼本身就是魔和敌人，摧毁了它们，所以这样称呼。 另一种说法是阿里纳哈达瓦（藏文：ཨ་རི་ན་ཧ་ཏ་བ་，梵文天城体：अर्हन्तव，梵文罗马拟音：arhantava，汉语字面意思：应供者），阿里纳（藏文：ཨ་རི་ན་，梵文天城体：अर्ह，梵文罗马拟音：arha，汉语字面意思：应）是应和理所当然的意思，哈达瓦（藏文：ཧ་ཏ་བ་，梵文天城体：हन्तव，梵文罗马拟音：hantava，汉语字面意思：供养）是供养的词语，因为对断除了三界贪欲的人，所有具有贪欲的人都应该供养，所以也被解释为应供。 所谓独觉，就是涅槃的特征，独觉果的自性，无为法的特征。 其他的如前所述。 还有，这里的见解与声闻的区别在于，认识到色蕴和法界的一部分是无我的。 这样说，其中，从五蕴来说，认识到色蕴是无我的；从十二处和十八界来说，认识到十个有色处和十个色界，以及法处和法界的一部分，即非表色，总之是包含在色蕴中的法。
English
bo. It is like that which was said. Enough of too much elaboration. Let us enter the text itself. Thus, by cultivating the antidotes through the stages of the path of seeing and meditation, and by gradually abandoning the afflictions to be abandoned, what result is obtained? This is what is said: Four kinds of results are obtained. That is, stream-enterer, once-returner, non-returner, and arhat. Among them, having abandoned all that is to be abandoned by seeing in the afflictions of the three realms, and also from those to be abandoned by meditation, from the afflictions of the desire realm divided into nine grades of great, medium, and small, liberation from the third or fourth grade onwards is stream-entry, because one has entered the stream of the path to the city of nirvana, hence it is called that. The exhaustion of the sixth grade is once-returner, because a small part remains, one takes rebirth again in the gods and humans of the desire realm. Abandoning the ninth grade is non-returner, because one does not take rebirth again in the desire realm. Even abandoning the smallest of the small afflictions of the peak of existence is arhat. The word Arhat (Tibetan: ཨ་རི་ཧ་ཏ་, Sanskrit Devanagari: अरिहन्त, Sanskrit Romanization: arihanta, Chinese literal meaning: destroyer of enemies), ari (Tibetan: ཨ་རི་, Sanskrit Devanagari: अरि, Sanskrit Romanization: ari, Chinese literal meaning: enemy) means enemy, hanta (Tibetan: ཧ་ཏ་, Sanskrit Devanagari: हन्त, Sanskrit Romanization: hanta, Chinese literal meaning: destroyer) means destroyer, because the afflictions that cause rebirth in the three realms are themselves demons and enemies, having destroyed them, hence it is called that. Another way is called arhan (Tibetan: ཨ་རི་ན་ཧ་ཏ་བ་, Sanskrit Devanagari: अर्हन्तव, Sanskrit Romanization: arhantava, Chinese literal meaning: worthy of offering), arha (Tibetan: ཨ་རི་ན་, Sanskrit Devanagari: अर्ह, Sanskrit Romanization: arha, Chinese literal meaning: worthy) means worthy and appropriate, hantava (Tibetan: ཧ་ཏ་བ་, Sanskrit Devanagari: हन्तव, Sanskrit Romanization: hantava, Chinese literal meaning: offering) is the word for offering, because to the one who has exhausted the craving of the three realms, all those with craving should make offerings, so it is also explained as worthy of offering. What is called self-awakened is the characteristic of nirvana, the nature of the result of the self-awakened one, the characteristic of the unconditioned. The others are as shown above. Also, here the view is distinguished from the hearers by realizing that the form aggregate and one aspect of the dharma realm are selfless. It is said that, among them, from the five aggregates, one realizes that the form aggregate is selfless; from the twelve sources and the eighteen realms, the ten material sources and the ten realms, and one aspect of the dharma source and the dharma realm, that is, non-manifesting form, in short, the dharmas included in the form aggregate.