Chinese
故如是说。所谓“独觉”者，谓于获得自果时，不像声闻那样从善知识处听闻，而是现前证得之法，不从语言之门使他者听闻，故如是说。另一方面，不像菩萨那样为众多有情发起菩提心，而是为使自己一人解脱而发心，故如是说。又或者，“Pratyekabuddha”是语词，Pratya（梵文天城体：प्रत्यय，梵文罗马拟音：pratyaya，汉语字面意思：缘）是缘，Buddha（梵文天城体：बुद्ध，梵文罗马拟音：buddha，汉语字面意思：佛陀）是觉悟之义，谓独觉于多劫中积累资粮，到达圆满之边际时，由一缘策发而觉悟菩提，以及由无明之缘而有行等十二缘起之自性，从了悟诸缘而获得菩提，故也说为了悟缘。所谓“菩提萨埵”者，菩提是“Bodhi”（梵文天城体：बोधि，梵文罗马拟音：bodhi，汉语字面意思：菩提）之语词，也指一切垢染灭尽清净，也指如实了悟通达，故名菩提。所谓“萨埵”，是从“Sattva”（梵文天城体：सत्त्व，梵文罗马拟音：sattva，汉语字面意思：有情）之语词引申而来，意为欲乐、勇猛、意乐稳固不移、有情、智慧、集合等。于此，或是欲求菩提，或是为菩提而意乐稳固，或是缘菩提与有情，故如是说。如云：菩提虚空之体性，断除一切诸分别，何人欲证悟此者，是名菩提萨埵也。如是等等所说。于《般若波罗蜜多》中说，有情菩提故名菩提萨埵。如是，则成为有情觉悟菩提之义。又，如“菩提有情”之语词，有情是众生之语，凡具有菩提心之众生，即是菩提萨埵。菩提心简而言之，即是智慧与慈悲双运。其中，趣入声闻乘者之见地，所谓声闻是果，乘是其道与宗，于此趣
English
Therefore, it is said as such. The so-called "Pratyekabuddha" means that when attaining one's own fruit, unlike the Shravakas, one does not listen from a virtuous friend, but directly realizes the Dharma, and does not make it heard to others through the gate of language, hence it is said as such. On the other hand, unlike Bodhisattvas who generate Bodhicitta for the sake of many sentient beings, one generates the mind to liberate oneself alone, hence it is said as such. Alternatively, "Pratyekabuddha" is a term, "Pratya" (Sanskrit: प्रत्यय, pratyaya, meaning: cause) is a cause, and "Buddha" (Sanskrit: बुद्ध, buddha, meaning: Buddha) is the meaning of enlightenment. It means that when a Pratyekabuddha accumulates merit for many kalpas and reaches the end of completion, he is urged by a cause to realize Bodhi, and the nature of dependent origination, such as actions arising from the cause of ignorance, is realized. Because Bodhi is attained from realizing the causes, it is also said to be the realization of causes. As for the term "Bodhisattva," Bodhi is the term "Bodhi" (Sanskrit: बोधि, bodhi, meaning: enlightenment), which also refers to the exhaustion and purification of all defilements, and also refers to the correct understanding and comprehension, hence it is named Bodhi. The term "Sattva" is derived from the term "Sattva" (Sanskrit: सत्त्व, sattva, meaning: sentient being), which means desire, courage, stable and unwavering intention, sentient being, wisdom, and collection. Here, it either means desiring Bodhi, or having a stable intention for Bodhi, or having a focus on Bodhi and sentient beings, hence it is said as such. As it is said: Bodhi is the nature of space, it abandons all discriminations, whoever desires to realize this, is called a Bodhisattva. As it is said and so on. In the Prajnaparamita, it is said that a sentient being is a Bodhi, hence it is called a Bodhisattva. If so, it becomes the meaning of a sentient being realizing Bodhi. Furthermore, like the term "Bodhi-being," a sentient being is a term for living beings, and any living being that possesses Bodhicitta is a Bodhisattva. In short, Bodhicitta is the union of wisdom and compassion. Among them, the view of those who enter the Shravaka vehicle is that Shravaka is the fruit, and the vehicle is its path and doctrine. To this, en
Tibetan
གས་པ་ནི་གང་ཟག་རྣམས་སོ། །དེའི་ལྟ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། ཤེས་རབ་དང་མོས་པའི་བྱེ་བྲག་གོ། ཞེས་སྦྱར་ཏེ། འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །དེ་ཡང་འདིར་ལྟ་བ་དང་སྒོམ་པ་དང་འབྲས་བུ་གསུམ་དུ་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་ལྟ་བ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། ཕྱི་རོལ་པས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་རྟག་ཆད་གཉིས་ནི། ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་མེད། ཐག་པ་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་པར་འདོད་དེ། དེ་ཡང་ལྟ་བའི་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་ལུས་སེམས་གཉིས་སུ་འདུས་ལ། ལུས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའི་རྡུལ་འཕྲ་རབ་དང་། སེམས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་ལྟའོ། །ཞེས་སྦྱར་རོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པའི་ལྟ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན། བྱེ་བྲག་པས་དབང་པོ་དང་དོན་དུ་ཕྲད་པའི་བློ་རྣམ་པ་མེད་པར་སྐྱེ་ཞིང་། དབང་པོ་དང་དོན་ཡང་གོང་བུ་དང་མཐུན་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྫས་སུ་ཡོད་ལ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་། འདུས་མ་བྱས་རྟག་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། དབང་པོ་དང་དོན་དུ་ཕྲད་པའི་བློ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྐྱེ་ཞིང་། དབང་པོ་དང་དོན་ཡང་ཁ་དོག་དང་མཐུན་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྫས་སུ་ཡོད་ལ། གང་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་། འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ཀྱང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་འདོད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །གོང་བུའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས། ཕན་ཚུན་འབྱརད་བར་གནས་པ་དང་། བར་དང་བཅས་པ་དང་། བར་ཡང་མེད་ལ་འབྱར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། གཞན་ཡང་དབྱིབས་དང་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་དང་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་རྫས་སུ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡོད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉིད་ལ་ཡང་། གང་ཟག་རྫས་སུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། ཁ་ཆེའི་བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་དང་། ཡུལ་དབུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་དང་། ལྟ་བ་འཕྲ་མོ་མི་མཐུན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །སྒོམ་པ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའ་སྒོམ་པའི་རིམ་གྱིས་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་རྣམས་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པས་བདེན་པ
Chinese
众生即是补特伽罗。其见解是宗派，是智慧和信仰的差别。如是连接，下面的也同样连接。此处宣说见、修、果三者。其中，见是指蕴、界、处所摄之法，外道所遍计的常断二见，如同绳上见蛇一般不存在。如同绳子一般的诸法之自性，则认为是存在的。也就是说，见的基础五蕴也包含在身心二者之中，身体是大种四大之极微尘，心识则是胜义谛中存在的。如是连接。其中，声闻部中的说一切有部和经部的两种见解的不同之处，如果简略概括，就是说一切有部认为，根与境相遇时，识是无相而生的，根与境也是与团块相合的极微尘，实有存在。一切有为法都是无常的，无为法则是常有的。如是说。经部则认为，根与境相遇时，识是有相而生的，根与境也是与颜色相合的极微尘，实有存在。凡是存在的都是无常的，无为法也如同石女之子一般。如是说。对于团块的体性，也有极微尘互相粘连而存在，有间隙，以及无间隙也无粘连等不同的观点。此外，还有对于形状和非能表色，以及不相应的行等，是否承认为实有的不同之处。如是说。说一切有部本身，也有承不承认补特伽罗为实有的差别，以及迦湿弥罗的说一切有部，中部地区的说一切有部，见解细微之处也有不同。如是说。修是依四圣谛的修行次第而生起，就像这样，苦之法，以及苦之集起，苦之灭尽，以及趣向苦灭之道，都如其自性一般，因为恒常没有颠倒，所以是真谛。
English
Beings are the individuals. Their views are the tenets, the distinctions of wisdom and faith. Connect it like that, and connect the following ones in the same way. Here, it shows the three: view, meditation, and result. Among them, the view is that the phenomena gathered by the aggregates, elements, and sources, the two extremes of permanence and annihilation that are thoroughly conceived by outsiders, are not there, just like seeing a snake in a rope. The characteristics of the phenomena that are like the rope are considered to exist. That is, the basis of the view, the five aggregates, are also gathered into the two, body and mind. The body is the subtle particles of the four great elements, and the mind, consciousness, is seen as truly existing. Connect it like that. Also, the differences between the two views of the Hearers, the Vaibhashikas and the Sautrantikas, can be summarized as follows: The Vaibhashikas say that when the senses and objects meet, consciousness arises without aspects, and the senses and objects are also subtle particles that are in harmony with the mass and exist as substances. All compounded things are impermanent, and the uncompounded are considered permanent. It is said like that. The Sautrantikas say that when the senses and objects meet, consciousness arises with aspects, and the senses and objects are also subtle particles that are in harmony with color and exist as substances. Everything that exists is impermanent, and the uncompounded are considered like the child of a barren woman. It is said like that. Regarding the characteristics of the mass, there are also different views, such as the subtle particles existing while sticking to each other, having gaps, and having no gaps and no sticking. In addition, there are also differences in whether or not some things, such as shapes, non-revealing forms, and non-associated formations, are considered to be substances. It is said like that. Even within the Vaibhashikas themselves, there are differences in whether or not to consider the individual as a substance, as well as the Vaibhashikas of Kashmir, the Vaibhashikas of the central region, and subtle differences in views. It is said like that. Meditation arises through the stages of meditating on the Four Noble Truths, like this: the phenomena of suffering, as well as the origin of suffering, the cessation of suffering, and the paths that lead to the cessation of suffering, are as they are in their own nature, because they are always without reversal, so they are the truth.
Tibetan
་ཡིན་ལ། དེ་དག་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་འཕགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །བསྒོམ་པའི་རིམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད། མི་རྟག་པ། སྡུག་བསྔལ་བ། སྟོང་པ། བདག་མེད་པ་དང་། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བ། རབ་དུ་སྐྱེ་བ། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་དང་། འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ་པ། ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་། ལམ། རིགས་པ། བསྒྲུབ་པ། ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉྀད་དུ་རྟོགས་ཤིང་གོམས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ། འདོད་པའི་ཁམས་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཁམས་གོང་མ་ལ་དམིགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕྱེ་བ་དང་། བར་ཆད་མེད་པ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱིས་ཕྱེ་བས། ཇི་སྐད་དུ་གྲགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བཅུ་དྲུག་རྣམས། རྟོགས་པ་དང་གོམས་པར་བྱས་པའི་མཐུས། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས། རིམ་གྱིས་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་འདི་སྐད་དུ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བ། སྤང་བར་བྱ་བ་ཉོན་མོངས་པ་དག་དང་། ཀུན་འབྱུང་གི་རྩ་བ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྟ་བུ་དེ་དག་གཅིག་གམ་ཐ་དད་པར་བཞག །གལ་ཏེ་གཅིག་ན་ནི། གཉེན་པོ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་ཐ་དད་ན་ནི་ཁམས་དང་འགྲོ་བ་དང་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་པ་ཐ་དད་སྤང་དགོས་པར་འགྱུར་བས་སྤང་བར་ཅི་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟརད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྱུ་འཕྲུལ་རྣམས་ནི། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གནས་ནས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལ་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་ལྡན་གྱི་བར་དུ། དམིགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དེ་སྙེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་དུ་ལྟ་བའི་གནས་ཞིག་ན། སྒྱུ་མ་མཁནད་མེད་པས་སྒྱུ་འཕྲུལ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ནི་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདིར་ཉན་ཐོས་རྣམས། ཆོས་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཞེན་པ་དག་གདུལ་བའི་ཕྱིར། འཁོར་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པར་ཕྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས། བསྡུས་ནས་བདེན་པ་བཞིར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་དམིགས་ནས་ཡེ་ཤེ
Chinese
是。因为这些是圣者们所领悟的，有些也是圣者的自性，所以才这样说。《修习次第》是指，以三界的四谛为所缘，对它们的体性，无常、痛苦、空、无我，以及因集、生起、缘的行相，和灭、寂静、殊妙、出离，以及道、理、修、出等体性进行领悟和串习的体性。如对苦谛生起法智忍、苦谛法智、苦谛类智忍、苦谛类智等等，以对欲界为所缘和对上界为所缘的差别，以及以无间道和解脱道的差别来分，如是所说的十六种智慧，通过领悟和串习的力量，三界的烦恼，见所断和修所断，次第地断除。对此，有人会这样问：苦的根本，应断的烦恼，以及集的根本，应断的烦恼等等，这些是一个还是多个？如果是一个，那么后面的对治就变得没有意义了。如果是多个，那么针对界、趣、法有多少，就需要断除多少不同的烦恼，这样就什么也断不了了。对此，可以这样解释：烦恼的幻化，是从我见之处，对事物和相状执着的境而产生的。在这些存在期间，有多少所缘，就会有多少烦恼产生。如果我见之处消失，那么因为没有幻术师，幻化就不会产生。因此，这些烦恼是从一和多中解脱出来的。因此，在这里，为了调伏那些执着于法的一般和自相的声闻们，以轮回具有因和果，以及涅槃具有因和果的差别，总摄而分为四谛，针对所开示的差别而生起智慧。
English
Yes. Because these are understood by the noble ones, and some are also the nature of the noble ones, that is why it is said so. 'The Stages of Meditation' means, focusing on the four truths of the three realms, understanding and familiarizing oneself with their characteristics, such as impermanence, suffering, emptiness, selflessness, and the aspects of cause as origin, arising, and condition, and cessation, peace, exquisiteness, and liberation, as well as the characteristics of the path, reason, practice, and deliverance. For example, the forbearance of knowledge of the law regarding suffering, the knowledge of the law regarding suffering, the forbearance of subsequent knowledge regarding suffering, and the subsequent knowledge regarding suffering, etc., are distinguished by focusing on the desire realm and focusing on the upper realms, and by the difference between the path of no interruption and the path of liberation. Thus, the sixteen wisdoms that are spoken of, through the power of understanding and familiarization, the afflictions of the three realms, those to be abandoned by seeing and those to be abandoned by meditation, are gradually abandoned. Regarding this, someone might ask: The root of suffering, the afflictions to be abandoned, and the root of origin, the afflictions to be abandoned, etc., are these one or many? If they are one, then the subsequent antidotes become meaningless. If they are many, then depending on how many realms, destinies, and dharmas there are, that many different afflictions need to be abandoned, so nothing can be abandoned. Regarding this, it can be explained as follows: The illusions of afflictions arise from the place of the view of self, towards the objects of grasping at things and characteristics. As long as these exist, as many objects of focus as there are, that many afflictions will arise. If the place of the view of self disappears, then because there is no illusionist, illusions will not arise. Therefore, these afflictions are liberated from one and many. Therefore, here, in order to tame those Hearers who are attached to the general and specific characteristics of the Dharma, by the distinction that samsara has causes and results, and nirvana has causes and results, summarizing and dividing them into the four truths, wisdom arises by focusing on the distinctions that are taught.