Tibetan
ས་ལ་འགྱུས་པར་རང་སར་དག །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཚེ་ནས་ཆུད་ པ་ན། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རིག་སྟོང་རྗེན་པ་ངོས་ཟིན་ནས་གཤིས་ཐོག་བཟོ་མེད་དུ་བཞག་པ་དེའི་ཚེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྲོ་བསྡུ་ཇི་སྙེད་ཤར་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲན་པའི་གཉེན་པོས་བསྐྱར་གྲོལ་མ་དགོས་པར། ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ལས་རླབས་གཡོས་ཀྱང་ཆུ་དང་རླབས་གཉིས་ཐ་དད་མེད་པ་བཞིན་དུ་རྟོག་མེད་རང་གསལ་རྗེན་པར་ཐིམ་པ་དང་། གཡོ་བྱེད་ཀྱི་རླུང་མེད་པའི་མར་མེ་གསལ་དྭངས་བརྟན་པར་འབར་བ་བཞིན་རིག་ཐོག་ཏུ་རྩེ་གཅིག་པར་གནས་ཤིང་། དེ་ལའང་ཡུལ་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པས་མ་བསླད་པ་གནས་པའི་ངོ་བོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་ལ། རིག་པ་ཉིད་ཀྱང་དེར་རྟོག་གིས་མི་འཛིན་པར་གསལ་ཧྲིག་རྗེན་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ལྷག་གེར་ཤར་བ་དང་། གསལ་ཆ་མ་འགགས་ཀྱང་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་འགྱུ་བ་རང་ག་མར་འཕྲོ་བ་མེད་ཅིང་། གང་དུའང་མི་རྟོག་པ་དེ་ལའང་ཞེན་པའི་འཛིན་སྟངས་བྲལ་བ་ལས་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་འཇོག་ལེན་མེད་པར་སྒོམ་པ་འོད་གསལ་ཁོར་ཡུག་ཏུ་ཤར། གནས་འགྱུའི་དགག་སྒྲུབ་མི་དགོས་པར་མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཀྱི་དགོས་པར་ཕྱམ་བརྡལ། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས་གྲོལ་ཏེ་རིག་ཐོག་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཆུད་པ་ན་སྒོམ་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས་ ཡིན་པ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་རིག་པ་འདི། །རང་གདངས་འཆར་ཚུལ་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པས། །སྣང་སྲིད་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་སྐུའི་ཞིང་དུ་ཤར། །ཤར་བའི་དེ་ཉིད་རང་གི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་སྤྱོད་པས་བོགས་དབྱུང་བ་ནི། སྤྱོད་ལམ་ནས་མཉམ་པར་བཞག༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཅོག་བཞག་གི་སྒོམ་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་སྒོ་གསུམ་སྤྱོད་པའི་ལམ་གང་རུང་དུ་ཞུགས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་རོལ་པར་ངང་ལས་ནམ་ཡང་མ་གཡོས་ཏེ་འབྱུང་བཞིའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ནམ་མཁའི་ཀློང་ལས་འདས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་གྲོལ་གྱི་རེ་དོགས་མེད་པས་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་དེར་འཛིན་གྱིས་མི་ཞེན་པར་ཐུག་ཕྲད་རང་གྲོལ་རང་དགར་རྒྱ་ཡན་དུ་བཏང་། སྣང་བརྟགས་ཇི་ལྟར་སྣང་རུང་རིག་པའི་ཀློང་ལས་གུད་ན་མེད་པས་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་རྩལ་ལམ་རོལ་པའི་ངང་དུ་འུབ་ཆུབ་པར་ཐག་བཅད། རྩ་བྲལ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་སྐུར་སངས་རྒྱས་པས་གཟུང་བྱ་འཛིན་བྱེད་སྤང་བྱ་བླང་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་ཁྱབ་པར་བརྡལ་བས། འབད་རྩོལ་དམིགས་
Chinese
「于地散布而自解脱。」如是说。第二是：从彼时起融入之时，如是说。了知赤裸觉性空性后，于本性上无作安住之时，所有生起的分别念的显现，都不需要以忆念的对治来再次解脱。犹如大河中波浪涌动，水和波浪二者无有差别一般，融入无念自明赤裸之中。犹如没有摇动之风的明亮清澈稳定的灯火一般，于觉性上专注一境安住。并且，于此也不被境识的执着所染污，安住的自性之真如觉。觉性本身也不以分别念执持，明亮、清晰、赤裸、无基、无根地朗然显现。虽然明分不灭，但对六识之境的流动，没有任其自然散乱。于任何也不分别念，对此也脱离了执着的执持方式，从而没有入定后得的取舍，禅修于光明清净的境界中显现。不需要转变的遮破和建立，而以究竟解脱、广阔无垠的必要而遍满。从止观的分别中解脱，融入觉性双运之时，禅修就成了空性。如嘎饶多吉所说： 此是无有成立之觉性， 自性显现方式任何也不灭， 显有世间一切皆显现为法身刹土， 显现之彼性于自性中解脱。 如是说。第三是以行持增上：从行持中平等安住。如是说。安住的禅修融入空性，无论进入身语意的任何一种行持之道，一切都成为法性嬉戏，从未脱离自性，犹如四大的幻化如何显现，也未曾超出虚空之界一般。因此，没有迷乱解脱的希冀和恐惧，对六识之境不以实执而执着，相遇即自解脱，任其自然放任自流。无论显现如何显现，都不离觉性之界，因此，行住坐卧一切都确定为自生大智慧的游舞或嬉戏之状态。一切无根之法，本来就已成自性任运成就之法身佛，因此，所取能取、所舍能舍二者不成立，法性大平等中周遍而充满，无需勤作和目标。
English
"Scattering on the ground, it is self-liberated." Thus it is said. The second is: From that time, when it is absorbed, it is said. When naked rigpa-emptiness is recognized and naturally placed on the ground of being, then all the appearances of proliferation and contraction of conceptual thought, no matter how many arise, do not need to be liberated again by the antidote of mindfulness. Just as waves arise from a great river, yet water and waves are not different, they dissolve into non-conceptual, self-luminous nakedness. Just as a clear, bright, and stable lamp burns without the wind of agitation, one abides single-pointedly on rigpa. Moreover, the very essence of abiding, the suchness of reality, is not defiled by the grasping of objective consciousness. Rigpa itself is not grasped there by thought, but appears vividly, clearly, nakedly, without foundation, and without root. Although the clarity does not cease, there is no uncontrolled scattering of the six aggregates into their respective objects. Even in that non-conceptual state, there is no clinging to grasping, and thus there is no acceptance or rejection of post-meditation. Meditation dawns in a luminous and clear environment. Without the need for refutation or establishment of transformation, the necessity of ultimate liberation and vast expanse is completely fulfilled. Freed from the distinctions of shamatha and vipashyana, when one is absorbed into the union of rigpa, meditation becomes space. As Garab Dorje said: This rigpa, which is without establishment, Its own radiance manifests in every way without obstruction. All of samsara and nirvana dawn as the realm of dharmakaya. That very dawning is liberated in its own ground. Thus it is said. The third is to enhance through conduct: "From conduct, abide in equanimity." Thus it is said. When the meditation of resting is absorbed into space, even if one enters any of the paths of the three doors of action, everything becomes a play of dharmata, never wavering from its own state. Just as the magical displays of the four elements may appear, they never transcend the realm of space. Therefore, without hope or fear of delusion or liberation, one does not cling to the objects of the six aggregates with substantiality, but allows encounters to be self-liberated, naturally and freely. No matter how appearances manifest, they are not separate from the realm of rigpa. Therefore, all actions—walking, standing, lying down, and sitting—are decisively determined to be the play or dance of great, spontaneously arisen wisdom. Since all rootless phenomena are already enlightened as the spontaneously accomplished dharmakaya, there is no duality of object and subject, what is to be abandoned and what is to be adopted. The great equality of dharmata pervades and fills everything, without effort or aim.
Tibetan
བཅས་མཚན་མའི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པས་སྒོམ་འདོད་ཀྱི་ རྟོག་པ་ལས་གྲོལ་ཏེ་ཐ་མལ་གྱིན་འདར་འབྱམས་ཤིང་། བཅོས་མའི་བློས་མི་བསྒོམ་པའི་དོན་རིག་སྟོང་ཆོས་ཉིད་ཟང་ཐལ་རྗེན་པ་དང་རྒྱུན་དུ་འབྲལ་བ་མེད་པས་ན་གང་ཟག་ཐ་མལ་པའི་ཚུལ་ལས་རིང་དུ་འདས་ཏེ་སྤྱོད་ཡུལ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་རང་སྣང་རིས་མེད་དག་པ་རབ་འབྱམས་སུ་ཤར་བ་ན། ཆོས་ཉིད་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ཆུ་བོ་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་དང་འོད་གསལ་གསལ་འགྲིབ་མེད་པ་མར་མེའི་རྩེ་མོ་བཞིན་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རིག་པས་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཕྱོགས་མེད་དུ་བསྐོར་པ་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། དམིགས་པས་སྣང་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ། །རང་བཞིན་མེད་པར་སུས་རྟོགས་པ། །འདི་ལ་སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བཞི་པ་འབྲས་བུ་ལ་གསུམ། སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དང་། ལམ་རྐྱེན་དངོས་པོ་བཅུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་དང་སྦྱར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འབྲས་བུ་དོན་བསྡུའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར་ན་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། མདོར་བསྡུ་ན་རང་རིག་མ་བཅོས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་འདི་ཁོ་ན་གདོོད་ནས་འཁྲུལ་མ་མྱོང་བར་ སངས་རྒྱས་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་གསུམ་ལྡན་གུད་དུ་བཙལ་བས་ནམ་ཡང་རྙེད་པ་མེད་ཀྱང་གློ་བུར་འཁྲུལ་རྟོག་གིས་བསྒྲིབས་ཏེ་གཞན་ནས་རྩོལ་སྒྲུབ་ཏུ་ལྟ་བའི་འཛིན་པས་བཅིངས་པ་ལ་ཡང་དག་པའི་ལམ་གྱི་ས་མཁན་བླ་མ་དམ་པའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་གདོད་ནས་ཡེ་གྲོལ་གྱི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་རང་ལ་གནས་པར་ངོ་འཕྲོད་དེ། རྣམ་པ་མ་འགགས་པར་གསལ་ལ་ངོ་བོ་མ་སྐྱེས་པའི་སྟོང་པ་གཉིས་པོ་རོ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པའི་ཁྱབ་བྱ་ལ། ཁྱབ་བྱེད་རང་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་གཞི་མ་ནོར་བའི་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་ལམ་མ་བཅོས་པ་གདོད་མའི་རང་བབས་སུ་བསྐྱངས་པས་གཤིས་ཇི་བཞིན་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལས། སེམས་ཅན་གྱིས་ངན་པར་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་བཟང་པོར་བཏང་ནས་གསར་ཐོབ་ཏུ་འཆོས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཡིས། སྐུ་གསུམ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ད་ལྟ་ཉིད་ནས་ཕྱིན་ཏེ་ཆོས་སྐུ་རང་གནས་ཆེན་པོར་ལ་བཟླས་པ་ནི་མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ནི་རང་རིག་ཉིད། །ངོ་བོ་དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་
Chinese
由于没有任何可以进行有相修习的事物，因此从想要修习的念头中解脱出来，处于一种自然放松的状态。由于不以人为的方式用心修习，因此证悟了离戏空性法性，并且与这种状态持续不断地相连，远远超越了普通人的行为方式，无论以何种方式行事，一切都显现为普贤王如来智慧的清净、无偏、广大。法性持续不断，如大河之流；光明清晰，没有明暗变化，如灯焰。通过智慧始终保持对实相的等持，并且在不偏离这种状态的情况下，智慧之轮向各个方向运转。如《日月和合经》所说：“以执着所显现的诸境，谁能证悟其无自性？对于此人来说，显现与空性是无二的。”第四，关于果，有三点：三身任运成就之理；道之顺缘十事任运成就之理；以及与念修四支相结合之理，以此来总结果的意义。第一点是：“简言之，任运成就。”意思是，简而言之，这种未被改变的自性觉性，即法性的实相，从一开始就没有经历过迷惑，而是已经成佛了。虽然通过向外寻求所要成就的三身圆满佛陀永远无法找到，但由于突然的迷惑念头所遮蔽，并被认为需要从外部努力修持的执着所束缚，通过上师的恩德，生起了本初解脱的证悟，并且认识到任运成就的佛陀存在于自身之中。现象不灭而清晰，本体不生而空性，二者平等一味。在这种普遍存在的状态中，通过将具有自性觉性本质的无谬之基，即未被改变的道，保持在本初的自然状态，实相得以显现。因此，通过认识到众生将其视为恶劣，而佛陀将其视为善良，并且没有创造出任何新获得的事物，从而在当下就到达了三身圆满的佛陀果位，并且不断地安住在法身自性大乐之中，这就是无需寻找、任运成就的果。正如《宝鬘论》所说：“圆满佛陀即是自性觉性，本体在三时中不会改变。”
English
Since there is nothing whatsoever to be meditated upon with conceptual meditation, one is liberated from the thought of wanting to meditate and abides in a natural, relaxed state. Since one does not meditate with an artificial mind, one realizes the meaning of rig-stong (awareness-emptiness) dharmata (the nature of reality) as naked and unobstructed, and since one is constantly connected with this state, one transcends the behavior of ordinary individuals. Whatever one does, everything arises as the all-good, unobstructed, impartial, and vast pure wisdom of Samantabhadra. Dharmata is continuous, like the flow of a great river; luminosity is clear and without waxing or waning, like the tip of a butter lamp. By means of rigpa (awareness), one constantly maintains equanimity with the state of suchness, and without wavering from this state, the wheel of wisdom turns in all directions. As it is said in the "Union of Sun and Moon Tantra": "Whoever realizes that all phenomena that appear through fixation are without inherent existence, for them, appearance and emptiness are non-dual." Fourth, regarding the result, there are three points: the manner in which the three kayas (bodies of a Buddha) are spontaneously accomplished; the manner in which the ten conducive factors of the path are spontaneously accomplished; and the manner in which the result is summarized by combining it with the four limbs of approach and accomplishment. The first point is: "In short, it is spontaneously accomplished." This means that, in short, this unaltered self-awareness, the reality of dharmata, has never been deluded from the very beginning, but is already enlightened. Although the great three-kayas Buddha to be accomplished can never be found by seeking it externally, it is obscured by sudden deluded thoughts and bound by the clinging that sees it as something to be strived for and accomplished from the outside. Through the kindness of the lama, the ground-breaker of the authentic path, the realization of primordial liberation is generated, and one recognizes that the spontaneously accomplished Buddha resides within oneself. Phenomena are clear and unceasing, and essence is unborn and empty; these two are equal in one taste. In this all-pervasive state, by maintaining the uncorrupted ground, which is the essence of self-awareness, as the unaltered path in its primordial natural state, the nature of reality is revealed. Therefore, by realizing that sentient beings regard it as bad and Buddhas regard it as good, and without creating anything newly obtained, one reaches the state of the three-kayas complete Buddha from this very moment, and constantly abides in the great bliss of dharmakaya self-abiding. This is the result of spontaneous accomplishment without seeking. As it is said in the "Garland of Jewels Sutra": "Complete Buddhahood is self-awareness itself; its essence does not change in the three times."