Tibetan
པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོལའང་གསུམ། ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་བཤད་པ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བཤད་པ། དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་ངོ་སྤྲད་པའོ། ། དང་པོ་ནི། དེ་ལ་ནས་བཏགས་པ་ཙམ༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལྟ་བས་ཐག་བཅད་པ་དེ་ལའང་། རྒྱུད་ཀློང་གསལ་ལས། ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡེ་ཤེས་ནི། །མ་རིག་རྟོག་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྟོང་གསལ་རང་གདངས་ཉིད་དུ་གནས། །ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ནི། །འགགས་མེད་སྣང་སྟོང་ཉིད་དུ་གནས། །ཞེས་ངོ་བོ་རིག་སྟོང་། རང་བཞིན་གསལ་སྟོང་། ཐུགས་རྗེ་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་གསུམ་དུ་གསུངས་པའི་དང་པོ་ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་མ་གྲུབ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་ཀྱང་བལྟར་མེད་པ། གཞི་མེད་རྩ་བ་དང་བྲལ་བས་འདིའི་ཞེས་བརྗོད་དུ་མེད་པ། གོ་བའི་ཚིག་དང་མཚོན་པའི་དཔེ་ཀུན་གྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཕྱིར་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ། ཡེ་གདོད་མ་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་གཤིས་སམ་རང་བབས། འཁྲུལ་གྲོལ་གཉིིས་ཀ་ཡོད་མ་མྱོང་བས་འཁོར་བ་གཞི་མ་གྲུབ་ཅིང་མྱང་འདས་ཞེས་པའང་ལྟོས་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། སྟོང་པ་ཡུལ་གྱི་སྤྲོས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་བཞིན་ནས་ རིས་མེད་དོ༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ངོ་བོ་ཀ་དག་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་བྲལ་དེ་ཉིད་གསལ་མདངས་འགགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་རྩལ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལས་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་མེད་དུ་ཁྱབ་པ་བཞིན་དུ་བརྟན་གཡོ་འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་ཀུན་གྱི་སྲོག་གམ་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་ལ། དེའང་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནམ་མཁས་འབྱུང་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ཁྱབ་པ་བཞིན་དུ་མཐའ་གང་ལའང་མི་གནས་པར་ཀུན་དང་དབྱེར་མེད་པར་བཞུགས་པ་སྟེ། འཁོར་འདས་གཉིས་ལ་རྒྱ་ཆད་དང་ཕྱོགས་ལྷུང་གི་རིས་སུ་བཅད་པ་མེད་དེ། སྔ་མ་ལས། གསལ་བ་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས། །མཚོན་ཚིག་དུ་མའི་སྤྲོས་དང་བྲལ། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་གཉིས་ནས་མངོན་དུ་བྱ༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། ངོ་བོ་སྟོང་པ་དང་རང་བཞིན་གསལ་བ་དེ་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་མའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་འདས་ཤིང་གདོད་ནས་དབྱེར་མེད་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་མར་མེ་དང་མར་མེའི་འོད་ལྟ་བུ་སུས་ཀྱང་བཅོས་ནས་འདུས་མ་བྱས་པའི་རང་བབས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྟག
Chinese
的方式。第一也分三。讲述本体本来清净的智慧，讲述自性任运成就的智慧，介绍无别双运的智慧。 第一，如是说：“仅是安立”。对于以见解断定者，续部《虚空光明》中说：“本体本来清净之智慧，远离一切无明分别。自性任运成就之智慧，安住于空明自光之中。大悲周遍之智慧，安住于无碍显空之中。”如是本体觉空，自性明空，大悲显空无别三者中所说的第一，本体从一开始就清净的智慧，因为不是事物和相状所成立，所以即使是佛的眼睛也无法看到。因为没有基础和根本，所以无法说“这是”。超越了理解的词语和象征的比喻的一切境域。因为是不可思议的实相，所以不是意识的行境。从原始以来，就是自性空性的体性或自然状态。因为从未有过迷乱和解脱，所以轮回的基础没有成立，涅槃也只是相对安立，实际上没有成立。如《虚空六法》中所说：“空性没有境的戏论。”第二，从自性 无有偏颇。如是说，自性任运成就的智慧，本体本来清净，不可说、不可思议、不可言说，那本身就是明亮光彩无碍的智慧的自力。如从虚空界中，太阳的光芒无偏颇地遍布一样，遍布于稳定、动摇、轮回、涅槃一切，并且作为一切的生命或心髓而安住。而且，那也不是具有所依和能依的相状，如虚空遍布于各大元素一样，不住于任何一边，而是与一切无别地安住。对于轮回和涅槃二者，没有局限和偏袒的界限。如前者所说：“明亮超越有无之边，远离众多象征词语的戏论。”第三，从那二者中显现。如是说，本体空性和自性光明那二者也超越了一和多的戏论，从原始以来就是无别双运，如灯和灯的光一样，不是任何人造作而成的自然状态，那就是不执著于境和有境。
English
The way of. The first also has three parts. Explaining the wisdom of the essence of primordial purity, explaining the wisdom of self-arising perfection, and introducing the wisdom of indivisible union. First, it is said, "It is only a designation." Regarding that which is determined by view, the Tantra of Clear Space states: "The wisdom of the essence of primordial purity is free from all ignorance and concepts. The wisdom of self-arising perfection abides in the clarity and light of its own nature. The wisdom of all-pervading compassion abides in the unobstructed emptiness of appearance." Thus, the essence is emptiness of awareness, the nature is clarity and emptiness, and the compassion is the indivisible emptiness of appearance. The first of these three, the wisdom of the essence that is pure from the beginning, is not established as an object or characteristic, so even the eyes of a Buddha cannot see it. Because it is without basis or root, it cannot be said to be "this." It transcends all realms of words of understanding and symbolic metaphors. Because it is the inconceivable reality, it is not an object of the mind. From the very beginning, it is the nature or natural state of emptiness. Because there has never been confusion or liberation, the basis of samsara is not established, and even nirvana is only a relative designation, not actually established. As it is said in the Six Spaces, "Emptiness has no elaboration of objects." Second, from nature Without bias. It is said that the wisdom of self-arising perfection, the essence of primordial purity, is inexpressible, inconceivable, and unspeakable, and that itself is the self-power of wisdom, the unobstructed clarity and radiance. Just as the rays of the sun spread without bias from the expanse of the sky, it pervades all that is stable, moving, samsara, and nirvana, and abides as the life or essence of all. Moreover, it is not in the form of a support and supported, just as the sky pervades the great elements, it does not abide on any side, but abides indivisibly with all. There is no limit or bias in samsara and nirvana. As the former said, "Clarity transcends the limits of existence and non-existence, and is free from the elaboration of many symbolic words." Third, it manifests from those two. It is said that the essence of emptiness and the nature of clarity also transcend the elaboration of one and many, and from the beginning, they are indivisible union, like a lamp and the light of a lamp, which is not a natural state made by anyone, and that is not clinging to objects and subjects.
Tibetan
ས་ནས་བལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར་བློ་ལས་འདས་པས་ལྟ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་པོ་གོང་ན་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཇི་ བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་པོ་རང་གི་ཉམས་མྱོང་ལས་དཔག་སྟེ། ལྟ་བའི་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བརྡ་ཐབས་མན་ངག་བྱིན་རླབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངོ་སྤྲོད་ཅིང་མངོན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཁྱུང་ཆེན་ལས། སྤྱོད་བྲལ་སྒོམ་བྲལ་བལྟ་རྒྱུ་མེད་པའི་དོན། །མ་བཅོས་སྣང་བ་རང་སར་བཞག་པས་གྲོལ། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་སྒོམ་པ་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། འབྱོངས་པའི་ཚད་དོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ནས་མངོན་དུ་འགྱུར༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལྟ་བས་ཡེ་གྲོལ་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནས་སྒོམ་པས་ཡིན་ཐོག་ཏུ་བཞག་སྟེ་རིག་པས་གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཕེབ་པར་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། སེམས་ཉིད་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ལས་འདས་པ། རིག་པ་ཟུང་ཐལ་མཚན་མར་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་གསལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས། དེ་གཉིས་ཡ་བྲལ་མ་ཡིན་པར་གདོད་ནས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་འདི་ལས་ཆོས་སྐུ་གཞན་དུ་མེད་པར་ངོ་རང་ཐོག་ཏུ་འཕྲོད་ནས། དྲན་བསམ་སྔ་མ་འགགས། ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་ཤིང་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་བཟོ་བཅོས་མ་བྱས་པས་དུས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོགས་པས་མ་བསླད་པའི་ཀ་དག་བློ་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་བཞི་ཆ་སུམ་བྲལ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་སོ་མ་དེ་ཉིད། རང་ བབས་རྣལ་མར་བཞག་པ་ལས་གཞན་པའི་བསྒོམ་བྱ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ཐག་གཅིག་ཐོག་ཏུ་བཅད་པས་མངོན་སུམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བབས་ལྷུག་པར་མཐོང་སྟེ་དང་དྭངས་སྤྲིན་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟར་གནས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་དུས་སུ་ཕྱི་ཆོས་ཅན་ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་ལ་གཡེང་བའི་རྟོག་པ་ཤར་དུས་ནས་འཛིན་མེད་དུ་གློད་པས་རྦ་རླབས་ཆུར་ཐིམ་པ་ལྟར་འགྱུ་སྟོང་རྗེས་མེད་དུ་ཞིག །ནང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཡེངས་པ་མེད་པར་དགུག་པའི་དྲན་འཛིན་དགག་སྒྲུབ་སྩོལ་བཅས་ཀྱི་བརྟོད་ཕུར་ན་བུན་མཁའ་ལ་དེངས་པ་ལྟར་རང་སར་གྲོལ་ཏེ་སྣང་ཤེས་གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ་ཅིར་སྣང་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་རིག་སྟོང་བློ་བྲལ་རྗེན་པར་རྟོགས་པའི་གདེང་གྲོལ་ཐོག་ཏུ་བཅས་ཏེ། དམིགས་གཏད་མཚན་འཛིན་གང་ཡང་མེད་པའི་ངང་ལ་འབད་རྩོལ་ཅིའང་བྱར་མེད་པར་ཁ་ཡན་དུ་གློད་ནས་བཞག་པས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་རང་སྣང་རིས་མེད་ཀ་དག་གཞི་རྫོགས་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་མངོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། མ་བསྒོམ་བཞག་པ་དེ་ཉིད་རང་རིག་པ། །སྒྲ་དང་བློ་བྲལ་ཀུན་གྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །དམིགས་བཅས་རང་སོ་ཉིད་དེ་བཅོས་ཅི་དགོས། །གནས་པས་འགུག
Chinese
由于从地上无法看到，所以超越了思维，是所有见解之王，无与伦比。如实证悟此理的瑜伽自在者，从自己的经验中衡量。以见解的实相之方式，通过表诠、诀窍、加持之门来介绍，并使其显现证悟。如是，在《琼钦》中说：远离行为，远离禅修，没有可看之义。不作修饰，将显现安住于自处而解脱。如是说。第二，修习禅修，分为二：正行和成就之量。第一是：从此显现。如是说。以见解证悟为本来解脱，从此以禅修安住于本位，以觉性安住于自性，而修习之，即是：心性本体超越了能被指认，觉性非二边，未成立为相，空明自生的智慧。此二者不分离，从本以来双运，从此外别无他法身，于自位上相合。念头思虑前者止息，后者未生，且对当下的觉知，刹那间不作修饰，未被三时之分别念所染污的，本来清净、超越思维之意，四分三离，庸常的原始觉知本身。安住于自然本位之外，没有丝毫可修之法，于一处断定，从而现量见到法性之自性，如晴朗无云之虚空般安住。彼时，外境有法，六识沉溺于对境之错觉，当念头生起时，无执地放开，如波浪融入水中般，消逝于空性中，不留痕迹。内境于法性之状态中，不散乱地收摄，以忆持、执取、遮止、建立、施与等系缚，如雾气消散于空中般，于自处解脱，不落入显现与觉知二者之边，无论显现为何，皆是法身之自性，于觉空、离念、赤裸地证悟之确信中解脱。于无有任何目标、执相之状态中，不作任何努力，放松地安住，从而大圆满自显无别，本来清净、基位圆满、法性大平等得以显现。如《琼钦》中说：不修不整，安住即是自明智。远离声音和思维，超越一切。若有目标和执取，需要做什么调整呢？安住即是摄持。
English
Since it cannot be seen from the ground, it transcends the mind, and is the king of all views, unsurpassed. The yogi who realizes this as it is, measures it from his own experience. Introduce the way of being of the view through symbols, instructions, blessings, and make it manifest and realized. Thus, in the Great Garuda it says: Free from action, free from meditation, the meaning of having nothing to see. By leaving the uncorrected appearance in its own place, one is liberated. So it is said. Second, practicing meditation has two aspects: the actual practice and the measure of accomplishment. The first is: From then on, it will become manifest. As it is said. Having realized the view as primordially liberated, from then on, the practice is to settle it on the basis of what is, and to bring awareness to rest on its own nature. That is: the nature of mind is beyond being identified, awareness is not dualistic, not established as a sign, the self-arisen wisdom of emptiness and clarity. These two are inseparable, primordially united, and apart from this, there is no other Dharmakaya. Meeting face to face in one's own place, the former thoughts and concepts cease, the latter are not born, and the present awareness is not fabricated for a moment, so that it is not defiled by the discriminations of the three times. The original purity, the intention beyond the mind, the fourfold separation, the ordinary, raw awareness itself. Apart from resting in the natural state, there is not a particle of something to meditate on. Cutting through to the one point, one sees the natural state of reality directly, freely, and abides like a clear, cloudless sky. At that time, external phenomena, the six consciousnesses distracted by the illusory appearances of objects, when thoughts arise, they are released without grasping, like waves dissolving into water, disappearing into emptiness without a trace. Internal phenomena, without being distracted in the state of reality, are gathered in, and the tethers of memory, grasping, negation, affirmation, giving, and so on, dissolve in their own place like mist rising into the sky, not falling into either the side of appearance or awareness. Whatever appears is the nature of Dharmakaya, and one is liberated in the confidence of realizing the naked awareness of emptiness, free from thought. In the state of having no object or concept to grasp, without making any effort, one relaxes and abides, and thus the Great Perfection, self-arisen, without bias, the original purity, the ground of completion, the great equality of reality, becomes manifest. As it says in the Great Garuda: Not meditating, not correcting, abiding is itself self-knowing. Beyond sound and mind, beyond all. If there is an object and grasping, what adjustment is needed? Abiding is holding.