Tibetan
ན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་སྦྱོར་བས་སྦྱོར་ལམ་མོ། །བཞི་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བའི་སྔ་ལྟས་ཀྱི་དྲོད། འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩེ་མོ། ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་བཞི་སྟེ། སྔ་མ་གཉིས་ལ་དབང་པོ་ལྔ། ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་སྟོབས་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བས་ངེས་འབྱེད་བཅུ་གཉིས་སུ་གྲགས། ཆོས་མཆོག་གི་རྗེས་ཐོག་ཏུ་བདེན་པ་བཞི་རེ་རེར་ཡང་ཆོས་རྗེས་ཤེས་བཟོད་ཀྱིས་དབྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ཏེ་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་མཐོང་བས་སྤང་བྱ་རྣམས་སྤངས་ནས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྔར་མ་མཐོང་བའི་དོན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་དངོས་སུ་མཐོང་བས་མཐོང་ལམ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ནས་བརྩམ་སྔར་རྟོགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པས་སྒོམ་ལམ་སྟེ། དེ་ལའང་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་དུ་ཡོད་ཅིང་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྟར་སློབ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སོ་བདུན་རྫོགས་ནས་སྒོམ་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྗེས་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྤང་བྱ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་མ་ལུས་པ་སྤངས་ནས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་མི་སློབ་པའམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་སྟེ་མི་སློབ་པའི་ཆོས་བཅུ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །གནས་སྐབས་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དང་གོང་མ་གོང་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་ས་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ས་བཅུར་ངེས་ཏེ། མཐོང་ལམ་དུ་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ། འཇིགས་པ་ལྔ་དང་བྲལ། ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཐོབ། སྒོམ་ལམ་གསུམ་དུ་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་བགྲོད་དེ་སྤངས་རྟོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་གོང་ནས་གོང་དུ་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་འགྱུར་དུ་འཕེལ་ཞིང་། ས་བརྒྱད་པར་དབང་བཅུ། དགུ་པར་སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་བཞི། བཅུ་པར་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་བརྙེས་ཏེ་བཅུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་འོད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ས་དེ་དག་རེ་རེ་ལའང་ཁྱད་པར་དགུ་དགུས་བཤད་པ་སོགས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་གྱིས་མཚོན་གཞུང་རྣམས་སུ་གསལ། ཚུལ་དེ་དག་གིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྒྱུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཐེག་པ་ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་དོན་མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས། འབྲས་བུ་ལམ་བྱེད་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལའང་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཐབས་ སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་སྤྱོད་པ་ལམ་གྱི་གཞིའམ་རྟེན་ཏུ་གཟུང་དགོས་པས་འདིར་ཐོག་མར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རིམ་ལྔ་ལས། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་གཅིག་པར་ནི། །འཇུག་པ་གང་གིས་ཤེས་གྱུར་པ། །ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱར་བཤད་པ་སྟེ། །རིམ་འདི་སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །གང་དུ་སེམས་ནི་རབ་སྒོམ་པ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ནི། །དགེ་འདུན་གྱི་ཡང་བསྟན་པའོ། །ཞེས་དང་། ལམ་སྒྲོན་ལས། ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་དང་། །ཤེས་རབ་བྲལ་བའི་ཐབས་དག་ཀྱང་། །གང་ཕྱིར་འཆིང་བ་ཞེས་གསུངས་པས། །དེ་བས་གཉིས་ཀ་སྤང་མི་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །འདིར་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་། མཐའ་གཉིས་སེལ་བ་ལས། རྒྱུ་ལ་སྦྱོར་བ་རྒྱུ་ཆོས་ཀྱི། །འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བྱས་ནས། །འབྲས་བུ་ཐེག་པའི་ཉེ་ལམ་ནི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྤྱིར་འདིས་འདོང་པས་རྒྱུ་དང་། འདིར་འདོང་པས་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ཞེས་གྲགས་ཤིང་། ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པས། ཁམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ས་བོན་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་རྐྱེན་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང་། སྙིང་པོ་ཡོན་ཏན་བཅས་སེམས་ཅན་ལ་རང་ཆས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་སྦྱང་གཞི་ཉི་མ་འོད་ཟེར་ལྡན་པ་འདྲ་བ་ལ། སྦྱང་བྱ་ཚོགས་བརྒྱད་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་སྤྲིན་ལྟ་བུས་བསྒྲིབས་པ་ཉིད། སྦྱོང་བྱེད་སྨིན་གྲོལ་ལམ་གྱིས་སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་གདོད་གནས་ཀྱི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལས་སྔ་ཕྱིར་བཟང་ངན་ཁྱད་པར་མེད་པར་འདོད་པས་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ཞེས་བཏགས་པར་བཞེད་དེ། བརྟག་གཉིས་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་བསལ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། ཚུལ་གསུམ་སྒྲོན་མེ་ལས། དོན་གཅིག་ན་ཡང་མ་རྨོངས་དང་། །ཐབས་མང་དཀའ་བ་མེད་པ་དང་། །དབང་པོ་རྣོན་པོས་དབང་བྱས་ཕྱིར། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་དེ་གཉིས་མཐར་ཐུག་འབྲས་བུའི་དོན་གཅིག་ནའང་ལམ་བགྲོད་པ་ལ་གསང་སྔགས་ཚུལ་བཞིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ། སྔ་མས་ཕྱིའི་
Chinese
与现证相联结，故为加行道。四者为见道之先兆的暖位，世间禅定之顶位，于甚深之法之忍位，成为世间法之最胜之四种位。前者二者具五根，后者二者具五力。四者每一又分小、中、大三种，故称决择十二支。于最胜法之后，于四谛每一谛又以法、后、智、忍分，生起具十六刹那之自性之智慧，断除为三界所摄之见道所断之后，以出世间之智慧，现见先前未见之义，圣者之谛，故为见道，具七菩提分。从彼起，屡屡串习先前所证之真如，故为修道，彼亦有小、中、大三种，且具八圣道分。如是圆满了为学道所摄之三十七菩提分法之后，于修道究竟之后，以金刚喻定，断除所有微细之所断，证得究竟之智慧，即为无学道或究竟道，乃无学之十法现前。就彼等位之功德之所依，及生起上上之分而言，若作是安立，则以完全清净之差别，决定为十地。于见道获第一地极喜地，离五怖畏，得十二百功德。于修道之三道中，行于第二地乃至第十地之间，断证功德之差别，由上上百千俱胝倍增长。第八地得十自在，第九地得四无碍解，第十地得大光灌顶，成为第十一普光佛之地位。彼等每一地亦有九九差别等之说，于《现观庄严论》为首之论典中皆有明说。以彼等之理，乃略示以波罗蜜多为因道之乘中如何所说之义，即具空性大悲藏者。
English
The path of application is so called because it is connected with manifest realization. The four are the heat of the premonition of seeing the truth, the peak of worldly samadhi, the forbearance of the profound dharma, and the four stages of becoming the supreme of worldly dharma. The former two have five faculties, and the latter two have five powers. Each of the four is divided into three: small, medium, and large, hence they are known as the twelve aspects of ascertainment. After the supreme dharma, for each of the four truths, divided by dharma, subsequent, knowledge, and forbearance, wisdom arises with the nature of sixteen moments, and after abandoning what is to be abandoned by the path of seeing, which is included in the three realms, with the wisdom that transcends the world, one directly sees the meaning of the noble truths that were not seen before, hence it is the path of seeing, possessing the seven limbs of enlightenment. From then on, repeatedly familiarizing oneself with the thusness that was previously realized is the path of meditation, which also has three: small, medium, and large, and possesses the eightfold noble path. Thus, after completing the thirty-seven dharmas of enlightenment included in the path of learning, after the completion of the path of meditation, with the vajra-like samadhi, abandoning all subtle things to be abandoned, and attaining the ultimate wisdom of realization, is the path of no more learning or the ultimate path, which is the manifestation of the ten dharmas of no more learning. In terms of the basis of the qualities of those stages and the part that generates the higher and higher, if it is established as "bhumi," then it is determined as the ten bhumis by the difference of complete purification. On the path of seeing, one attains the first bhumi, the Joyful One, is separated from the five fears, and obtains twelve hundred qualities. In the three paths of meditation, one progresses from the second bhumi to the tenth bhumi, and the difference between abandonment, realization, and qualities increases by a hundred thousand kotis from higher to higher. In the eighth bhumi, one obtains the ten powers, in the ninth, the four analytical understandings, and in the tenth, one attains the great light empowerment, and becomes the eleventh, the All-Illuminating Buddha's bhumi. Each of those bhumis also has ninety-nine differences, which are clearly stated in the treatises headed by the Ornament of Clear Realization. In this way, it briefly shows the meaning of how it is said in the vehicle that takes the paramitas as the causal path, that is, the one with the essence of emptiness and compassion.
Chinese
因此，所谓的菩提心是所有佛法的根本。在以果为道的金刚乘中，也必须将智慧空性和方便大悲二者结合起来修持，作为道的根本或基础，所以在此首先讲述。如《次第五》所说：“智慧与慈悲合一，以何入门而得知，称为双运之境界，此境乃是佛陀行境。”又如《金刚帐续》所说：“空性与慈悲无二别，于何心中善修持，此乃佛陀之教法，亦是僧伽之所诠。”又如《道炬论》所说：“离方便之智慧，离智慧之方便，皆说为束缚故，是故二者不应舍。”如是等等。此处所谓因果乘的意义是，如《断二边》所说：“于因施设因法之，轮已善转之后，乃是趋向果乘之近道。”一般而言，因其趋向于此而称为因乘，因其趋向于此而称为果乘。全知龙钦巴认为，由于承认众生相续中本来就有的如来藏种子，通过二资粮的因缘使功德不断增长从而获得佛果，因此是因果有先后的因乘；而具有功德的如来藏自性本自具足于有情众生心中，如具有光明的太阳一般，所要净化的则是被八识聚的客尘，如云翳一般的垢染所遮蔽，通过能净化的成熟解脱道进行净化，从而使本具的自性显现，因此认为前后没有好坏差别，所以称为果乘。如《二观察续》所说：“有情众生即是佛，然为客尘所遮蔽，除彼即是真佛陀。”二者的差别是，如《三类灯论》所说：“虽于一义不愚昧，方便众多无艰难，利根所调伏故，密咒乘法极超胜。”如是因果二乘，虽然究竟都是为了获得果位这一个目的，但在道的修持上，密咒以四种方式更为殊胜。前者以外
English
Therefore, the so-called mind of bodhichitta is the root of all Dharmas. In the Vajrayana, which takes the result as the path, it is also necessary to practice the union of wisdom emptiness and skillful means great compassion as the basis or foundation of the path, so it is explained here first. As the Five Stages say: "Wisdom and compassion are one, by what entrance is it known? It is said to be the state of union, this stage is the realm of the Buddha." Also, as the Vajra Tent Tantra says: "Emptiness and compassion are inseparable, in what mind is it well meditated? This is the teaching of the Buddha, and also the teaching of the Sangha." Also, as the Lamp on the Path says: "Wisdom without skillful means, and skillful means without wisdom, are said to be bondage, therefore both should not be abandoned." So it is. Here, the meaning of the so-called causal and resultant vehicles is, as the Elimination of Two Extremes says: "Applying to the cause, the wheel of causal Dharma, having been well turned, is the near path to the resultant vehicle." Generally speaking, it is called the causal vehicle because it tends towards this, and it is called the resultant vehicle because it tends towards this. Omniscient Longchenpa believes that because it is acknowledged that the Tathagatagarbha seed, which is inherent in the continuum of sentient beings, increases its qualities through the conditions of the two accumulations, thereby attaining Buddhahood, it is therefore the causal vehicle with cause and effect preceding and following; while the Tathagatagarbha nature with qualities is inherently complete in the hearts of sentient beings, like a sun with light, what needs to be purified is the adventitious defilement of the eight consciousnesses, obscured by stains like clouds, and through the purifying path of maturation and liberation, the inherent nature is manifested, therefore it is believed that there is no difference between good and bad before and after, so it is called the resultant vehicle. As the Two Examinations Tantra says: "Sentient beings are Buddhas, but obscured by adventitious stains, removing them is the true Buddha." The difference between the two is, as the Lamp of Three Categories says: "Although not ignorant of one meaning, many skillful means without difficulty, because subdued by sharp faculties, the mantra vehicle is extremely superior." Thus, although the ultimate goal of the causal and resultant vehicles is to attain the same result, the practice of the path is more superior in four ways in the secret mantra. The former, with the outer