Tibetan
ང་དོར་གྱི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་ཀྱི༔ ཐ་ན་དངོས་པོ་འདི་ཀུན་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་པའོ་ཞེའམ༔ དངོས་པོ་འདི་ལ་བསམ་དུ་མེད་པས་དེ་ལ་མི་དམིགས་པར་བསྒོམ་མོ༔ ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་གྱི་ན་མོ་ཙམ་དང་འཛིན་པ་རྡུལ་ ཙམ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ༔ དེ་ནི་འཛིན་པ་བསལ་བའི་མན་ངག་ཡིན་ནོ་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ སྒོམ་ཞིང་རྟོགས་པའི་ཉམས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས༔ སྒོམ་པའི་ཚེ་སྣང་བ་དང་སྣང་བ་མེད་པ་དང༔ སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དང༔ དེ་ལ་སོགས་པ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀུན༔ འཁོར་བ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས༔ དེ་མཚོན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གློ་བུར་དུ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་མེད་པས༔ དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་དངོས་པོ་འདི་ལ་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ༔ འཁོར་བ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས་སྤང་དུ་ཡང་མེད༔ མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་རྒྱུ་ཡང་མེད༔ དེ་གཉིས་ཀྱང་མིང་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ༔ ཡང་དག་པར་ན་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངེས་པའི་དོན་ལ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ༔ སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པར༔ ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་བློའི་གཏིང་དུ་ཐག་ཆོད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ༔ གང་ཞིག་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་མ་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དང༔ འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་སྙམ་དུ་དམིགས་ ཤིང་སྤྱོད་པ་ནི་ཉམས་ཙམ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ དེས་ནི་ངེས་པ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ༔ དངོས་པོ་རྣམས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་དེའི་དོན་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཚེ༔ དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་གྱི་ནར་སྣང་ཡང་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་བསྟན་རྒྱུའམ་དམིགས་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་མཐོང་བས༔ དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའམ་ཤེས་པས་གཟུང་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར༔ དངོས་པོ་འདི་ནི་འདིའོ་ཞེས་དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་སྐྱེད༔ འོན་ཀྱང་ད་རུང་འཁྲུལ་རྟོག་གི་བག་ཆགས་མ་སྤང་པའོ༔ དེ་ཚེ་དངོས་པོ་ཀུན་ཆུ་དྭངས་པའི་ནང་དུ་མིག་གིས་བལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིག་ལམ་ན་ནི་ཁ་དོག་གིས་བསྡུས་པ་ལྟ་བུར་བུད་མེད་མེ་ལོང་བལྟ་བ་ལྟར་སོ་སོའི་རྣམ་པར་རང་སྣང་ཡང༔ དེ་ལས་འདི་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་གོ༔ ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྭངས་སང་ངེ་མངོན་ཏེ་འོང་ངོ༔ དེའི་ཚེ་རང་ཡང་རང་དུ་མི་མངོན་པ་དང༔ བདག་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལའང་འདུག་པ་འདྲ་བའམ༔ ཡང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་སོ་སོར་མཐོང་བས་གཡང་ཟ་བའམ་ཉམ་ང་བའམ༔ དེ་ལ་གནས་པར་མི་འདོད་པར་འོ
Chinese
舍弃我的分别念等等更不用说了，甚至说这所有事物显现而无自性吗？或者说，因为这事物不可思议，所以不缘于它而修习吗？像这样，即使只有一丝一毫的心念和执着，也是过失。这便是遣除执着的口诀，（上师）如是说。乔摩向上师请教：修习并证悟的体验如何生起？上师回答说：修习时，显现和不显现，以及无生无灭等等，所有这些名称的类别，因为轮回中没有实体，所以为了表示它，只是暂时安立了名称而已。像这样修习，也会证悟到这事物没有任何自性成立。因为轮回中没有实体，所以也没有要舍弃的；也没有涅槃可得。也会证悟到这两者只是名称而已。真实而言，轮回和涅槃的一切法，在究竟的意义上什么也不是，超越了心的境界，不仅仅是言语，而是从内心深处彻底决断，从而现量证悟。如果有人没有这样证悟，只是口头上说一切事物都是不生的，或者认为这是空性而缘着它修行，这只是表面的体验，这样是无法获得确定的。像这样证悟事物之后，当不缘于它的意义时，那时即使事物仍然显现，也看不到心的实体和特征，或者可以指示或缘着的微尘。因为体验或了知其意义时，没有任何可以被把握的事物显现，所以不会生起“这事物是这个”的忆念和作意。然而，仍然没有舍弃错乱分别的习气。那时，一切事物就像在清水中用眼睛观看一样，在视线中，就像颜色聚集在一起，又像女人照镜子一样，各自以不同的方式显现，但是不会产生“这是这个”的念头。心的自性显现得像虚空一样清澈明亮。那时，自己也不显现为自己，或者感觉自己好像安住在虚空中，或者因为分别看到能知和所知而感到害怕或恐惧，或者不愿意安住于其中。
English
Let alone thoughts of abandoning self and so on, even saying, "Are all these phenomena appearing but without inherent existence?" Or, "Because these phenomena are inconceivable, should I meditate without focusing on them?" Like this, even having a tiny bit of mental activity and clinging is a fault. This is the instruction for eliminating clinging, so (the teacher) said. Jomo asked the teacher: How does the experience of meditating and realizing arise? The teacher replied: During meditation, appearance and non-appearance, as well as no arising and no ceasing, and so on, all these categories of names, because there is no entity in samsara, therefore, in order to represent it, they are merely temporarily designated names. By meditating in this way, one will also realize that there is no inherent establishment of anything in these phenomena. Because there is no entity in samsara, there is nothing to be abandoned; nor is there nirvana to be attained. One will also realize that these two are just names. Truly speaking, all the dharmas of samsara and nirvana, in the ultimate sense, are nothing at all, transcending the realm of the mind, not just words, but a thorough decision from the depths of the heart, thereby directly realizing it. If someone does not realize it in this way, but only verbally says that all phenomena are unborn, or thinks that this is emptiness and practices by focusing on it, this is just a superficial experience, and one will not be able to obtain certainty in this way. After realizing phenomena in this way, when one does not focus on its meaning, at that time, even if phenomena still appear, one does not see even a speck of the entity and characteristics of the mind, or something that can be indicated or focused on. Because when experiencing or knowing its meaning, nothing that can be grasped appears, one does not generate the memory and attention of "this phenomenon is this." However, one has not yet abandoned the habitual patterns of mistaken conceptualization. At that time, all phenomena are like looking with eyes into clear water, in the line of sight, like colors gathered together, and like a woman looking in a mirror, each appearing in its own way, but the thought of "this is this" does not arise. The nature of the mind manifests as clear and bright as the sky. At that time, oneself also does not appear as oneself, or one feels as if one is dwelling in the sky, or one feels afraid or terrified by seeing the knower and the known separately, or one does not want to dwell in it.
Tibetan
ང་ངོ༔ མིང་དང་ གཟུགས་བཞིན་དུ་མཐོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་གོ༔ དེ་ལས་ལངས་ནས་སྤྱོད་ལམ་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཡང་དངོས་པོ་ལ་ཅུང་ཟད་བརྟགས་པས་དངོས་པོར་མི་མཐོང་བའི་ངང་ལས་འགྲོ་ཡང་འགྲོ་བར་མི་ཚོར༔ ཟ་ན་ཟ་བའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལམ་ལམ་གྱིས་འབྱུང་ངོ༔ དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་བརྟགས་པས་བླང་དོར་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་སྐྱེ་སྟེ༔ དེ་ལ་བདག་དང་དངོས་པོ་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ་མམ༔ ནམ་མཁའ་བཞིན་མཐོང་བས༔ བདག་ཀྱང་བདག་ཏུ་མི་མཐོང༔ གཞན་ཡང་གཞན་དུ་མི་མཐོང་ངོ༔ མིག་བཙུམས་ཀྱང་སེམས་ནང་དུ་ལྟ་སྟེ༔ ཡུལ་ཀུན་བགས་ཀྱིས་མི་གསལ་བར་གྱུར་ནས༔ ཡིད་ཀྱི་འགྱུ་བ་རྒྱུན་ཆད་ནས་སྣང་བ་དང་བྲལ་ཏེ༔ བློའི་དྭངས་མ་ཡིད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས༔ ལུས་ཀྱང་ཡོད་པར་མི་ཚོར༔ དབུགས་ཀྱང་འགྱུ་བ་མི་ཚོར་བ་འབྱུང་ངོ༔ དེའི་སེམས་ཀྱང་དཔེར་ན་ནམ་ལངས་པའི་ནམ་མཁའི་མེ་ལོང་གི་འོད་བཞིན་མི་གཡོ་བ་གསལ་བ་ལྷམ་མེ་བར་འདུག་ནས་དམིགས་འཛིན་མེད་པར་རང་ལ་རང་གསལ་ཞིང༔ ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་ཡང་ཁྱད་མེད་པར་ འདུག་གོ༔ རེས་འགའ་སེམས་རྒྱུན་ཡང་དངོས་པོར་རིམ་གྱིས་སོང་ནས་ཡང་ལྷན་གྱིས་འགྲོ༔ དེ་བཅོས་པ་ནི༔ གསལ་བ་དེ་ཙམ་ཡང་མི་འཛིན༔ མི་དམིགས་འཛིན་པ་མེད་པར་རང་གིས་རང་གསལ་བ་ཙམ་དུ་གཞག་གོ༔ དེ་ལྡང་བར་བཟོ་ཙམ་ན་ཡང་ལྡང་བར་མ་ཚོར༔ ཅུང་ཟད་ལངས་ཙམ་ན་ཡང་ལྷན་གྱིས་འགྲོའོ༔ དེ་ལྟར་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་གོང་དུ་སྟན་ཐོག་ཏུ་ཐག་ཆོད་པའི་དབང་གིས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དུས་སུ༔ དངོས་པོ་གྱི་ནར་སྣང་བཞིན་དུ་དེ་ལ་འཛིན་ཅིང་དམིགས་པ་མེད་པར་གནས་པས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའང་སྒྱུ་མ༔ འཁོར་བ་ལ་ཉམ་ང་མེད་པར་གནས་ནུས་ན༔ དེ་ནི་སྣང་བ་མི་སྐྱོད་པར་མཐོང་བ་ཞེས་བྱའོ༔ དེའི་བཅོས་ཐབས་ནི༔ དེ་ཙམ་དུ་ཡུལ་རྟོག་གི་མཚན་མ་ཅི་བྱུང་ཡང༔ ཐ་ན་འདི་ནི་དངོས་པོ་འདི་ཡིན་ནོ་བའི་རྟོག་པ་ཡང་སྤངས་ལ༔ དེ་ཡང་དང་པོ་དགག་ཀྱང་མི་དགག༔ བར་དུ་དེའི་སྣང་བ་ཡང་མི་གཟུང༔ ཐ་མ་དེའི་རྗེས་སུ་ཡང་མི་འབྲེང་བར་རང་བྱུང་རང་ཞིར་གཞག་སྟེ༔ ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་བར་དུ་གནས་པར་ནུས་པ་ནི༔ བློ་ལས་སུ་ རུང་བའམ་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ལྟར་གནས་པའི་སྐབས་དེ་ལ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་ལངས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱིས་དཔྱད་པའམ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དུས་ཉིད་དུ་དཔྱད་པས༔ ཤེས་རབ་ལ་བཅོས་མི་དགོས༔ གཟུང་བའི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་ཆེད་དུ་དཔྱད་པ་མི་སྐྱེ༔ རྟོག་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་དུ
Chinese
啊！我。 如名与形般见，不容有情之想。从彼起行时，略察事物，然于不见事物之状态中，虽行亦不觉行。食时，无食之念，朗朗而生。其时，察一切事物，亦生无取舍之悟。于此，我与一切事物，皆为世俗幻象耶？如虚空般见，我亦不见为我，他亦不见为他。虽闭眼，然内观心，诸境渐不显明，心之流转断绝，离于显现，智之清明如意为空，身亦不觉其有，亦不觉气息之动。彼之心，譬如破晓之虚空，如镜之光，不动而明亮，朗然安住，无所缘而自明，昼夜亦无差别而住。 有时心流亦渐入事物，亦复顿去。其对治者：不执著彼光明，不住意，唯置于自明之状态。欲起立时，亦不觉起立，稍立亦顿去。如是，具显现之诸事物，以上于座上决定之力，于等持之时，事物如幻象般显现，然不执著亦无所缘而住，若能安住于不畏轮回，则名为见显现不摇。其对治之法：于彼时，无论生起何种境之分别念之相，乃至此乃此物之念亦舍弃，然初虽遮亦不遮，中间亦不取其显现，最后亦不随其后，置于自生自灭之状态，如是能安住于所欲之时，则名为心堪能或离于造作。如是安住之时，于彼时，从等持起后之识，于后观察，或于等持之时观察，则不需修正智慧。无论所取之境如何显现，亦不特意生起观察，无论生起何种分别念，亦于法性中。
English
Ah, me! Seeing as name and form, not allowing the thought of sentient beings. When arising from that and engaging in conduct, even when slightly examining things, one does not perceive things as things, and even when walking, one does not feel the walking. When eating, there is no thought of eating, it arises clearly. At that time, examining all things, the realization of non-acceptance and non-rejection also arises. In this, are I and all things merely conventional illusions? Seeing as like the sky, I also do not see as I, and others also do not see as others. Even when closing the eyes, one looks within the mind, all objects gradually become unclear, the flow of mind ceases, separated from appearance, the clarity of intelligence becomes like the sky, one does not even feel the existence of the body, and one does not feel the movement of breath. That mind is like the light of a mirror in the dawn sky, unwavering, clear, and bright, abiding luminously, self-illuminating without grasping, abiding without difference between day and night. Sometimes the mind stream gradually goes into things, and sometimes it goes away suddenly. The remedy for that is: do not grasp that clarity, do not fixate, but simply rest in the state of self-illumination. Even when about to rise, one does not feel the rising, and even when slightly risen, one goes away suddenly. Thus, all things with appearance, due to the power of the determination made earlier on the seat, during the time of equipoise, things appear like illusions, but one abides without grasping or fixation. If one can abide without fear of samsara, then that is called seeing appearance without movement. The method of remedy for that is: at that time, whatever signs of conceptual thoughts of objects arise, even the thought that 'this is this thing' is abandoned, but initially, although one negates, one does not negate, in the middle, one does not grasp its appearance, and finally, one does not follow after it, but rests in a state of self-arising and self-pacifying. If one can abide in this way for as long as one desires, then that is called the mind being workable or free from effort. When abiding in that state, at that time, the consciousness that arises after emerging from equipoise, examining later, or examining during the time of equipoise itself, then there is no need to correct wisdom. No matter how the object to be grasped appears, one does not intentionally generate examination, and no matter what kind of conceptual thought arises, it is in the nature of reality.