Tibetan
་མི་རྟག་ པའོ༔ དེ་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པར་གནས་ཤིང་སྤྱོད་པ་ནི་རེ་དོགས་གཉིས་སུ་ལྟའོ༔ གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྨོན་ལམ་ནི༔ རེ་དོགས་གཉིས་མེད་དཔེར་ན་བྱ་ལམ་འདྲ༔ ལམ་ལྔ་བགྲོད་མེད་མཐར་ཕྱིན་ལམ་ལ་ཞུགས༔ སྨོན་ལམ་མེད་པར་སངས་རྒྱས་ལམ་དུ་ཕྱིན༔ ཅེས་པས༔ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དོན་མ་ནོར་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ངོ་ཤེས་ཙམ་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཏུ་རེ་བ་དང༔ འཁོར་བར་ལྷུང་གིས་དོགས་པ་མེད་པས༔ སྨོན་ལམ་ཡེ་དག་ལས་ཡེ་བགྲོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་སྨོན་ལམ་ཐམས་ཅད་གནད་དུ་ཆུད་པ་ཞེས་བྱའོ་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་གར་འདུས་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས༔ སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མ་བཅོས་སྒོམ་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་འདུས་ཏེ༔ སྒོམ་གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་འགྱུར་ཞིང་མི་རྟག་པའོ༔ མི་སྒོམ་ངང་ལ་བསམ་མེད་སྒོམས༔ སྒོམ་བྱེད་མ་བཅོས་ངང་ལ་གནས༔ བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད༔ སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་མཁན་པོ་མེད༔ གང་ཡང་ མེད་པར་རྟོགས་པ་སྒོམ་པའི་གནད་ཡིན་ནོ༔ ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་རྩོལ་བས་སྒོམ་པ་ནི༔ རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱི་དམིགས་པས་བཅིངས་པས་གྲོལ་བར་མ་བཤད་དོ༔ དེས་སྒོམ་མེད་རང་གསལ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་གནད་དུ་ཚུད་པ་ཞེས་བྱའོ་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་གར་འདུས་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས༔ སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་ནི་སྤྱད་དུ་མེད་པ་ཡིན༔ སྤྱོད་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་འགྱུར་ཞིང་མི་རྟག་པ་ཡིན༔ སྤྱོད་པ་མ་བཙལ་བཞག་པས་ལས་རྣམས་ཟིན༔ ཡིད་དང་བག་ཆགས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ནི༔ སེམས་ཅན་ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པའོ༔ འོ་ན་གང་ཡིན་ན༔ རེ་དོགས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ཀྱང༔ མ་བཙལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་རྩོལ་ཞེན་གྱི་འདོད་པ་དང་བྲལ་བས༔ ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་རྩོལ་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་བཞག་པ་ནི༔ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་གནད་དུ་ཚུད་པ་ཞེས་ བྱའོ་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་གར་འདུས་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས༔ འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་འདུས༔ འབྲས་བུ་གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་འགྱུར་ཞིང་མི
Chinese
无常。 而且，安住于共同宗派的乘和行持，视为希望和疑虑二者。密咒金刚乘的愿望是：无有希望和疑虑，譬如鸟迹。不需经历五道，趋入究竟之道。无需愿望，便能趋入成佛之道。因此，菩提心的意义是不错误的，法界自性任运成就，仅仅是认识到这一点，便不会有期望成佛，也不会有堕入轮回的疑虑。因此，愿望是本来清净的，本来就无法经历的。如是证悟并领会，则称为所有愿望都掌握了要点。上师说。 乔姆向上师请教：所有修行的要点集中在哪里？上师回答说：所有修行都集中在无造作、无修的自性中，其他的修行都是变化且无常的。在不修的状态中，修无思。修行者安住于无造作的状态。没有需要修行的理由。没有修行的修行者。证悟到什么都没有，是修行的要点。共同乘以努力来修行，由于被努力实修的对境所束缚，因此没有说能解脱。因此，如果领会到无修自明，则称为所有修行都掌握了要点。上师说。 乔姆向上师请教：所有行为的要点集中在哪里？上师回答说：所有行为的要点是无有行为。其他的行为都是变化且无常的。不寻求行为，安住其中，便能完成诸业。随顺于意和习气，是众生共同的乘在因果之法中行持。那么，什么是呢？无有希望和疑虑的行为，无论如何行持诸法，不寻求而平等安住，远离了努力执着的欲望，无论如何显现和忆念，都安住于无勤平等自性之中，是诸佛的行为。如是证悟并领会，则称为所有行为都掌握了要点。 上师说。乔姆向上师请教：所有果的要点集中在哪里？上师回答说：所有果的要点集中在圆满正等觉佛陀上。其他的果都是变化且无
English
impermanent. Moreover, abiding in and practicing the common tenets of the vehicle is seen as having both hope and doubt. The aspiration of the Secret Mantra Vajrayana is: without hope and doubt, like the path of a bird. Without traversing the five paths, one enters the ultimate path. Without aspiration, one goes to the path of Buddhahood. Therefore, the meaning of the mind of enlightenment is not mistaken, the nature of reality is spontaneously accomplished, and merely recognizing this, there is no hope of attaining Buddhahood, nor is there doubt of falling into samsara. Therefore, aspiration is primordially pure, and primordially untraversable. Thus, realizing and understanding this, it is said that all aspirations are grasped in their essence. The teacher said. Jomo asked the teacher: Where is the essence of all meditation concentrated? The teacher replied: All meditation is concentrated in the uncorrected, non-meditative state, and all other meditations are changing and impermanent. In the state of non-meditation, meditate without thought. The meditator abides in the uncorrected state. There is no reason to meditate. There is no meditator who meditates. Realizing that there is nothing, is the essence of meditation. The common vehicle meditates with effort, but because it is bound by the object of effortful practice, it is not said to be liberated. Therefore, if one understands non-meditation as self-illuminating, it is said that all meditation is grasped in its essence. The teacher said. Jomo asked the teacher: Where is the essence of all actions concentrated? The teacher replied: The essence of all actions is non-action. All other actions are changing and impermanent. By not seeking action and abiding in it, all actions are accomplished. Following after mind and habitual tendencies is the common vehicle of sentient beings practicing in the law of cause and effect. So, what is it? Action without hope and doubt, no matter how one practices all dharmas, by not seeking and abiding equally, being free from the desire of effortful attachment, no matter how things appear and are remembered, abiding in the effortless, equal nature of reality, is the action of the Buddhas. Thus, realizing and understanding this, it is said that all actions are grasped in their essence. The teacher said. Jomo asked the teacher: Where is the essence of all fruits concentrated? The teacher replied: The essence of all fruits is concentrated in the perfectly complete Buddha. All other fruits are changing and
Tibetan
་རྟག་པའོ༔ ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མུ་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ༔ དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་མི་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེ་འགག་མེད༔ ཡངས་དོག་མེད་པས༔ ཡོངས་སུ་རྣམ་དག་ཆོས་སྐུ་ཉིད༔ རང་སྣང་དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་ཉིད༔ རིག་པ་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་ཞི༔ ཐོབ་པ་མེད་པ་འབྲས་བུའི་མཆོག༔ རང་ལས་བྱུང་ཞིང་རང་ལས་འཐོབ༔ ཅེས་སོ༔ དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ལོགས་ནས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི༔ ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་སྟེ་གྲོལ་བར་མ་བཤད་དོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་དོན་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་གནད་དུ་ཆུད་པ་ཞེས་བྱའོ་གསུངས༔ སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པ༔ གནད་ཀྱི་གདམས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་འདི༔ མཚོ་རྒྱལ་བདག་གིས་ཕྱི་རབས་དོན་དུ་སྦས༔ ལས་ཅན་སྐལ་ལྡན་གཅིག་དང་འཕྲད་པའི་ཚེ༔ མང་དུ་སྤེལ་ན་དངོས་ གྲུབ་ཉམས་པར་འགྱུར༔ གཏེར་གྱི་རང་བཞིན་གསང་ལ་རིམ་གྱིས་སྤྱོད༔ གནད་ཀྱི་གདམས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་རྫོགས་སྷོ༔ གཏེར་རྒྱ༔ སྦས་རྒྱ༔ གཏད་རྒྱ༔༔ ༔༔ ༄༅༔ ཀཾ ན་མོ་གུ་རུ༔ སྒོམ་ཁྲིད་རིན་ཆེན་གསེར་ཕྲེང་གི་སྐོར༔ སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པདྨ་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བ༔ སྐུ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉི་མ་ལྟ་བུ༔ གསུང་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ཆུ་བོ་ལྟ་བུ༔ ཐུགས་ལ་འགག་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ༔ ཡོན་ཏན་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པ་ཆུ་བོ་ལྟ་བུ༔ ཕྲིན་ལས་ཐོགས་པ་མེད་པ་རླུང་ལྟ་བུ༔ དགོངས་པ་སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་པ༔ ཆོས་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་དང་མཐུན་པར་སྟོན་པ༔ སྤྲུལ་པའི་སྐུ་འཛམ་བུ་གླིང་དུ་ཉི་མ་ལྟར་གྲགས་པ་དེ་ལ༔ ཇོ་མོ་མཁར་ཆེན་བཟས་ཞབས་ཏོག་བྱས་ཏེ༔ མུ་ཏིག་ཤེལ་གྱི་སྤ་མ་གོང་ན་བཞུགས་པའི་དུས་ན༔ ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་ཞུས་པ༔ སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལགས༔ གང་ཟག་དད་པ་ཅན་སྒོམ་པར་འདོད་པས་སྒོམ་པའི་དོན་དུ་བྱ་བའི་རིམ་པ་གང་ལགས་ཞེས་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས༔ བསྒོམ་པའི་དོན་དུ་བྱ་བའི་རིམ་པ་ལ་ཚོགས་གསོག༔ མན་ ངག་ནོད༔ འབྲེལ་ཐག་བཅད༔ ཆ་རྐྱེན་བསྡུ༔ དེ་ནས་གནས་བྱི་དོར་བྱས༔ ཆེ་ཆུང་རན་པར་ཁམས་བསང་སྟེ༔ སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ལ་དགོད་པར་དམ་བཅའ༔ དེར་སྟན་རས་བལ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ལྷོད་ཚངས་ཅན་བཏིང་ལ༔ ལུས་ཀྱི་བཤང་གཅི་དང་མཆིལ་སྣབས་ལ་སོགས་པ་དོར་ནས༔ ལུས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅའ༔ ལག་པ་མཉམ་གཞག༔ ལུས་དྲང་པོར་བསྲང༔ མགོ་དགྱེ་སྒུ་མེད་པར་བྱ༔ མིག་སྣ་རྩེར་དབབ༔ སོ་དང་མཆུ་ཐ་མལ་པར་ག
Chinese
恒常也。圆满正等觉佛陀已从常断二边解脱，超越一切事物之境，故不变化，无生灭，无宽窄，是为完全清净法身。自显无别之自性，觉性于法性中寂灭，无所得乃为果位之殊胜，从自性而生，从自性而得。如是若不如是，而认为果位佛陀是从他处成就，则是共同小乘之见，未曾宣说解脱。如是通达此义，并融会贯通，则称为通达一切果位之要点，如是宣说。一切佛陀之密意汇集，此二十一条要诀之口诀，我措嘉为后世之利益而隐藏。当与具缘具福之人相遇之时，若广为传播则成就衰损。珍宝之自性秘密且次第修持。二十一条要诀之口诀圆满。封印。隐藏印。交付印。 嗡 拿摩 咕噜。 禅修引导珍宝金鬘之次第。名为莲花生大师者，身无变如日，语无间断如水，意无阻碍如虚空，功德无增减如河流，事业无碍如风，意与佛陀等同，教法与六道众生相应而示现，化身于赡部洲如日般著名者，彼时，觉姆卡钦匝以侍奉，于珍珠水晶之宝座上安坐之时，以身语意三门令其欢喜而请问：大导师，希求禅修之具信者，为禅修之目的，应如何次第而行？导师答言：为禅修之目的，应行之次第为：积聚资粮，领受口诀，断绝牵连，聚集顺缘，之后清扫处所，大小适中地进行驱散，以慈悲菩提心发誓令一切众生安住于菩提。于彼处铺设柔软之坐垫，如羊毛等，之后舍弃身体之大小便及鼻涕等，身体结跏趺坐，手结等印，身正直，头无仰俯，眼观鼻尖，牙齿与嘴唇自然放置。
Tibetan
ཞག༔ ལར་སྒོ་གསུམ་ལྷུག་པར་བཞག་ལ་བསྒོམ་གསུངས༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ སྒོམ་པའི་དུས་སུ་བློའི་གཞག་ཐབས་གང་ལགས་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས༔ སྒོམ་པའི་དུས་སུ་ལུས་སེམས་གློད་ལ༔ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅིར་ཡང་དཔྱད་དུ་མེད་པས༔ སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྒྱུན་བཅད་དེ༔ དེ་དག་ཆེད་དུ་ཡང་མི་དགག༔ གཏོང་འཛིན་དང་བྲལ་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཀུན་སྤངས་ལ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག༔ ཅི་ཡང་མི་སེམས༔ རང་གི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསལ་བ༔ གང་དུ་ཡང་མི་ གཡོ་བར་རང་བཞིན་རྣལ་མར་གཞག༔ དེ་བས་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་སོ་སོར་མ་མཐོང་བས་ཡུལ་ཕར་མི་དཔྱོད༔ ཤེས་པས་ཚུར་མི་དཔྱོད༔ གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་ཡང་མི་དཔྱོད༔ ཡུལ་ཕར་མི་དབྱུང༔ རྟོག་པ་ཚུར་མི་འགོག་པས་སེམས་ཉིད་དྭངས་གསལ་ཕྱད་དེ་སང་ངེ་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་གཞག་གོ༔ དེ་ལ་མི་མཐུན་པའི་སྐྱོན་ནི་རྒོད་པ་དང༔ བྱིང་བ་དང༔ ཞེ་ལ་འཛིན་པའོ༔ དེ་ཡང་རྒོད་པ་ནི་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བ་སྟེ༔ དེ་ལ་བཅོས་པ་ནི༔ ལུས་སེམས་གློད་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གཞག༔ ཡང་ནས་ཡང་དུ་གཞག་གོ༔ ད་རུང་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་རྗེས་སུ་འཕྲོ་ན༔ ཤེས་པ་གང་འཕྲོ་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་གཏད་དོ༔ དེས་ཀྱང་མ་ཐུབ་སྟེ་འཕྲོ་ན༔ ནམ་མཁའི་སྤྲིན་ལྟར་འཕྲོ་བ་དེ་གར་བྱུང་གར་འཕྲོ་ཇི་ལྟར་འདུག་པ་རང་ལ་བརྟགས་པས་རང་བྱུང་རང་ཞིར་གཞག་གོ༔ རྟོག་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཡིན་པས་དམ་དུམ་འཕྲོས་ཀྱང་མི་ལྟོ་རྟོག་པ་ཆེད་དུ་དགག་མི་དགོས༔ དེ་ནི་རྒོད་པ་དང་འཕྲོ་བ་བསྡུ་བའི་མན་ངག་ཡིན་གསུངས༔ བྱིང་བ་ནི་མུན་ཁུང་དུ་ཞུགས་པ་ལྟ་བུའམ༔ མིག་བཙུམས་ པ་ལྟ་བུའོ༔ དེ་བཅོས་པ་ལ་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་གསེང་བ་ཆོས་སྤྱོད་དང་གཞིག་འབྲེལ་ལ་སོགས་པ་བྱ༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གསེང་བ་ནི༔ རང་ནམ་མཁའ་ལ་སྒོམ་པ་དང༔ སྒལ་ཚིགས་འཕང་ལོ་ལྟར་བརྩེགས་ལ་སྒོམ་པ་དང༔ ཤེས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམ་མོ༔ མན་ངག་གིས་གསེང་བ་ནི༔ ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་བལྟ་སྟེ་སྒོམ་པ་དང༔ དབང་པོ་ཧར་བསྒོམ་བྱའོ༔ དེ་ནི་བྱིང་བ་གསེང་བའི་མན་ངག་ཡིན་གསུངས༔ རྨུགས་པ་ནི་སེམས་བློང་བློང་པོར་འཇུག་པའམ་ཤེས་པ་དྲན་པ་མེད་པར་འདྲེས་བརླབས་པ་བཞིན་སོང་ན༔ མི་བསྒོམ་པར་བཞག་ལ་ཕྱིས་བསྒོམ་མོ༔ དེ་ནི་བྱིང་བ་སྤོང་བའི་མན་ངག་ཡིན་གསུངས༔ ཞེ་ལ་འཛིན་པའི་སྐྱོན་ནི༔ ཆོས་ཉིད་སྒོམ་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་མི་འཛིན་པར་བསྒོམ་རྒྱུ་ལ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་སྐྱོན་ཡིན༔ ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་དང་བླ
Chinese
舍！总的来说，（上师）说将三门放松而修习。乔摩向阿阇黎请教：修习时，心的安住方法是怎样的？阿阇黎说：修习时，放松身心，一切法都无需分析，断绝心和心所的相续，也不特意遮止它们。舍弃取舍和一切作意，什么也不分别，什么也不想，让自己本来的自性显现，安住在不动的真实自性中。因此，那时由于没有将能知和所知视为 अलग（梵文天城体：अलग，梵文罗马拟音：alaga，汉语字面意思： अलग），所以不向外观察境，不以能知向内观察，也不观察是否二者皆非。不向外抛弃境，不向内阻止分别，让心性清澈明亮，坦然安住于任何事物都不执着的状态。与此不相应的过患是掉举、昏沉和执着。其中，掉举是心向外散乱，对此的对治是：放松身心，安住在等持中，反复安住。如果仍然有各种分别念跟随散乱，就反复追随那个散乱的觉知。如果这样也无法控制而散乱，就观察像天空中的云彩一样散乱的念头从哪里来、向哪里散乱、如何停留，让它自生自灭。因为念头本身是空性的，即使断断续续地散乱，也不会有任何损害，不需要特意遮止念头。这是收摄掉举和散乱的诀窍。昏沉就像进入黑暗的洞穴，或者闭上眼睛一样。对此的对治是，通过行住坐卧来清醒，进行法行和肢体运动等。通过等持来清醒是：自己观修天空，观修脊椎像轮子一样堆叠，觉知观修成天空。通过诀窍来清醒是：跟随境来观修，并使诸根清醒。这是清醒昏沉的诀窍。迷糊是心进入模糊状态，或者觉知像与没有记忆的混合物一样消失，就不要修习，先安住，之后再修习。这是舍弃昏沉的诀窍。执着的过患是：修习法性时，如果执着于修习任何都不执着的境界，那就是过患。有无、常断、不一致和对治等
English
舍! In general, (the master) said to meditate by leaving the three doors relaxed. Jomo asked the master: When meditating, what is the method of settling the mind? The master said: When meditating, relax the body and mind, and there is no need to analyze all dharmas. Cut off the continuity of mind and mental factors, and do not specifically prevent them. Abandon all grasping and fixation, and do not think about anything. Let your own nature appear as it is, and rest in the real nature without moving anywhere. Therefore, at that time, since the knower and the known are not seen separately, do not look outward at the object, do not look inward with the knower, and do not observe whether they are both not. Do not throw the object outward, and do not prevent thoughts inward, so that the mind itself is clear and bright, and rests in a state where it does not cling to anything. The faults that are incompatible with this are agitation, dullness, and clinging. Among them, agitation is the mind wandering outward. The remedy for this is: relax the body and mind, and rest in samadhi, rest again and again. If there are still various thoughts following and wandering, then repeatedly follow that wandering awareness. If this still cannot be controlled and it wanders, then observe where the thoughts that wander like clouds in the sky come from, where they wander, and how they stay, and let them arise and subside on their own. Because the thought itself is empty, even if it wanders intermittently, it will not cause any harm, and there is no need to specifically prevent the thought. This is the key to collecting agitation and wandering. Dullness is like entering a dark cave, or closing your eyes. The remedy for this is to wake up through walking, standing, sitting, and lying down, and to engage in dharma practice and physical exercises, etc. To wake up through samadhi is to meditate on the sky itself, to meditate on the spine stacked like wheels, and to meditate on awareness as the sky. The key to waking up through the key is to meditate by following the object, and to make the senses clear. This is the key to waking up dullness. Foginess is when the mind enters a state of vagueness, or when awareness disappears like a mixture with no memory, then do not meditate, rest first, and then meditate later. This is the key to abandoning dullness. The fault of clinging is: when practicing the nature of dharma, if you cling to practicing any non-clinging state, that is a fault. Existence, non-existence, permanence, annihilation, inconsistency, and antidotes, etc.